Welzijnszeikerd

Toen mij gevraagd werd hier een column voor te dragen, heb ik direkt gezegd: plaats mij maar aan het begin. Want hoewel ik mij geheel aansluit bij alle volgende sprekers, kan na deze column de feestvreugde alleen maar groter worden. Columnisten zijn namelijk per definitie zeikerds en ik vorm op die regel bepaald geen uitzondering. Neem mij mijn klaagzang dus niet kwalijk. Het duurt maar eventjes en het wordt straks vast nog wel leuk.

Zo las ik laatst in de krant dat er opnieuw zes ton moet worden geïnvesteerd in een rapport van aanbeveling, waarmee de gemeente Den Haag bij het Rijk kan aankloppen voor een bijdrage in de kosten van een nieuw prestigeproject bovenop het Centraal Station. Zes ton extra bovenop de twee miljoen, die er reeds voor waren uitgetrokken. Maar als het Rijk erin trapt, dan krijgen we daar ook heel wat voor terug! Een volledig overdekt en met rijzige kantoortorens bebouwd Centraal Station, waarvan de buitensteedse investeerder een staand orgasme zal krijgen. Da's mooi. Da's heel mooi.

Maar wat nog mooier is, is dat er tegelijk met de uitbreiding van deze bovengrondse tramtunnel ook een fikse schaalvergroting van de toch al uitgebreide slaapmogelijkheden van de Haagse daklozen op het Centraal Station wordt gerealiseerd.
Een waar 'Hoog & Droog-Hage', zou je het kunnen noemen.

Voorlopig moeten we het echter doen met de 25 bedden hierboven en deze gezellige huiskamer voor overdagse bezigheden.
Om de toekomstige bewoners te vrijwaren van ongewenste kinderziektes toonden de medewerkers van DacTief en Haags Straatnieuws zich de afgelopen twee maanden bereid om als testpersonen het verblijf in dit pand te ondergaan.

Zo kwamen wij al gauw tot de conclusie dat het brandalarm in ieder geval uitmuntend werkt. Het deed het zelfs als er in het geheel geen brand was. En het wist van geen ophouden. Het had er zo'n schik in, dat het net zolang doorloeide tot de eigen ingebouwde brandmelder vlam vatte. En toen pas viel het stil.

Ons geluk kon niet veel later bepaald niet op, toen wij bij een incidenteel bezoekje aan de kelder plots bemerkten, dat er in het krappe bestek toch nog ruimte was gevonden voor de aanleg van een ondergronds zwembad. Doch toen wij ­ gehuld in bikini en string ­ onze eerste duik wilden nemen, zagen wij ternauwernood dat het kabbelend waterpeil het elektriciteitsnetwerk angstig dicht was genaderd.

Ach, nieuwigheid allemaal. Maar wie zijn wij om dit ons gegeven paard te diep in de bek te kijken? Waren wij als redactie van Haags Straatnieuws uiteindelijk niet degenen, die na een lange periode van thuisloosheid op driehoog-voordeurdelers-kamers met dit prachtig gerenoveerde pand een nieuw en (belangrijker) een eigen onderkomen hadden gekregen voor onze dagactiviteiten?

Nee, ons hoor je niet meer klagen over de schimmel in de keukenkastjes of het zuurstofgebrek in het redactielokaal. Die scepsis laten wij nu varen en wij koesteren ons in onze eigen, vrije ruimte. Onze dakloosheid is verholpen. En daar is het tenslotte allemaal om te doen. Het verhelpen van dakloosheid. Daar kan mijn gezeik natuurlijk nooit en te nimmer tegenop.


Uitgesproken t.g.v. opening pand Laan van Meerdervoort 98 (redactie Haags Straatnieuws, dagactiviteitencentrum DacTief en het Slaaphuis van de Kessler Stichting), oktober 1999

© RJ. Rueb