Onder dienders

 

"Allejezus, wat ben jij een hufter!", schreeuwde ik de humeurige agent vanuit mijn portierraam toe, terwijl hij zijn nagels stuksloeg op zijn elektronische bonnenboekje.
"Wis en waarachtig!" gromde hij terug. "En wel een hufter van vlees en bloed! Daar kan ik je een boekje over open doen!" Achter zijn rug doemde een hoofdagent op met een Utrechtse tongval.
"Dit boekje dus!" riep hij trots en trok een pocket uit zijn pocket. 'Onder Dienders', luidde de titel. Een boekje vol onbehoorlijkheden, uit de school geklapt van het Haaglandse politiekorps.
"Je hebt onder-dienders en je hebt boven-dienders", smaalde ik meewarig.
"Jij klinkt als een allochtone homofiel met dat intelligente gepraat", deed een uit het niets opduikende agente haar onnozele duit in het zakje.
"Scheer je weg mokkel," sneerde de bonnenboer en kneep haar weinig subtiel in beide borsten. De agenda keek hem vuig aan en zocht een veilig heenkomen. "Dat was een ongewenste intimiteit, partner. Dat moet ik melden!"
"Mooi", sprak de hoofdagent terwijl hij het boekje als een bijbel op zijn hart drukte. "Dan zetten we dat gelijk op de fax voor in de tweede druk. Vroeg of laat komen we er wel, hier in Den Haag. Racisme, machoïsme en homohaat. Dat is waar het bij de oprechte politieman op aankomt. Als je daarvan maar voldoende in huis hebt, dán oogst je nog eens waardering in het land. De kranten raken er niet over uitgeschreven. De media verdringen zich op de stoep van het hoofdburo. Heerlijk gewoon. Wiarda is in town. We doen de deuren open en laten de wereld kennis maken met de wáre aard van het politie-apparaat. Nog nooit hebben we zó'n lovende pers gekregen. Nog nooit stak men zoveel veren in onze reet. Zelfs onze eigen korpsbeheerder weet nu dat wij mensen zijn van vlees en bloed. Met tekortkomingen, maar een Ó zo klein hartje op de juiste plaats. Pas op daar gaat een Turruk. Pak hem! Wat denkt hij wel? Wandelen op een fietspad zonder gordel om! We tonen onze menselijke kant en treite-ren de man, sluiten hem op en treiteren hem verder. Nee, het politiewerk in Den Haag is niet eenvoudig. Allesbehalve. Maar wel zo herkenbaar! We staan onder een extreme druk, maar het politiebestaan is boeiend en leerzaam bovendien."

Met opengevallen bek keek ik het tafereel aan. De Haagse politie wordt doorgelicht en alle smerigheid komt boven borrelen. In plaats van verontschuldigende schaamte en diepgravende onderzoeken aan te kondigen, slaat stad en land, en politie en justitie bepaald niet in de laatste plaats, zichzelf trots op de borst. Kijk dan mensen! Ook ons zijn de minste menselijke eigenschappen niet vreemd.
Ik had er altijd op vertrouwd dat de kit zijn vuile was binnen zou houden. Maar in dit tijdsbestek van 'Dial 911' en 'Action News' is het juist die vuile was waarmee je scoren moet. Omo Power is voltooid verleden tijd. Mégaperils willen we. A whole lot of perils, zoals de Britten blaten.

Wie wil er in godsnaam na het lezen van dit boek nóg meer blauw op straat?

 

Uitgesproken bij kerstprogramma van Groeten Uit De Haag), december 1997

© RJ. Rueb