De macht van de lange neuzen

Café de Bordelaise aan het Huygenspark is wellicht het leukste café van Den Haag. Uitbater Ron V. is een absolute crack van een vent, het hart van de Bordelaise is doorspekt met meer emotie dan om het even welk ander horeca-hart of sterker nog: dan alle Haagse horeca-harten tezamen. Voor de kulturele fijnproevers staat er al sinds jaar en dag met grote regelmaat een verfijnd programma vol poëten, muzikanten, conferenciers en ander gespuis. Aan de bar zit een niet bijster talrijk publiek, dat hondstrouw de bierpomp laat doordruppelen. Om die vaste gasten nog wat verder van dienst te kunnen zijn en hen voor een gangetje naar een akelige coffeeshop te behoeden, besloot Ron V. achter de toonbank een paar jointjes klaar te hebben liggen voor wanneer zijn klanten stoned willen worden. Nooit erg veel, het is meer voor het gebaar.

Maar het mocht niet voldoende zijn. Zoals de hele Haagse horeca te kampen heeft met teruglopende omzetten, zo werd ook de Bordelaise bedreigd door een situatie waarbij een faillissement niet langer meer denkbeeldig was. Ron V. probeerde wat hij kon, maar het mocht allemaal niet baten. Het vaste meubilair en die paar verkochte blowtjes ten spijt bleef zijn omzet onder het nulpunt hangen. Ron V. ging op zoek naar geld de banken langs, maar bij ieder loket stuurden ze hem weg. 'Een lening voor de horeca? Gaat heen!'. Beteuterd stond Ron V. achter de toog van zijn schitterende Jugendstil café, dat de afgelopen eeuw in voor- en tegenspoed had weten te overleven. Zou dit dan het einde zijn?

Maar plots was daar Peter Noordanus, wethouder te Den Haag en al enige jaren een regelmatige bezoeker van het café. Een in veler ogen doortastend politicus bovendien en een man van zijn woord. Het was diezelfde Peter Noordanus die zich aanbood als reddende engel voor de Bordelaise. Eigenaar Ron V. was dan ook maar wat blij, toen de gemeente-functionaris hem aan-bood zijn nakende faillissement middels een vernuftige kunstgreep te omzeilen.

De reddingsaktie leek zo eenvoudig en was dat ook. Onder het mom van de grootse plannen die de gemeente onder leiding van diezelfde Noordanus heeft met de Stationsbuurt en die erop gericht zijn het gebied rond het Huygenspark tot een levendig uitgaansgebied te maken waar met name de op steenworp afstand gelegerde Hogeschool-studenten voortaan hun krappe beursjes moeten gaan leegdrinken, bedacht Noordanus een list waarmee hij het noodlijdende horeca-etablissement van vriend V. voor de ondergang kon behoeden. De gemeente zou het pand van V. kopen voor het bedrag van 270.000 gulden. De hoogte van het bedrag zegt al iets over de manoeuvre. Waar in het centrum van Den Haag koop je voor onder de drie ton tenslotte nog zo'n schitterend monumentaal pand?

Het was nooit de bedoeling, dat deze aktie publiekelijk bekend gemaakt zou worden. Het is bij de Gemeente niet gebruikelijk om noodlijdende ondernemers uit de stad vanuit de eigen middelen van de ondergang te redden, zeker niet waar het de horeca betreft. De aankoop van de Bordelaise was dan ook een eenmansaktie van Noordanus. Toen het nieuws bekend werd barstte echter het donkere wolkendek open. Want werd er hier niet een keihard precedent geschapen voor toekomstige problemen van soortgelijke aard? En werden er in de Bordelaise geen drugs verkocht en werd de Gemeente als eigenaar van het pand dus niet in feite ook een beetje dopedealer? Ja dus.

Op maandag 28 april werd Peter Noordanus over het bovenstaande aan de tand gevoeld door TV-West reporter Gerben Z. De wethouder stond hem met een stalen bek te woord. "Wij hebben ertoe besloten het café te kopen omdat wij er bang voor waren dat als het café in andere handen zou overgaan, dat er dan een ondernemer in zou komen te zitten die niet te vertrouwen was."

Van wie deze andere handen dan wel waren werd verder niet gezegd, noch waar deze angst op gestoeld was. Een boud standpunt derhalve van de gemeente, want dit impliceert dat er een 'zwarte lijst' is van onbetrouwbare potentiële huizenkopers met horeca-aspiratie. Daar zou ik best wel eens inzage in willen hebben. Hoewel de Bordelaise inderdaad last heeft van bedreigend gespuis uit de wereld van de gokkast-exploitanten, is het gebezigde argument dus proto-gelul van het onzuiverste water.

En bleef het daar maar bij. Of de wethouder niet wist dat er in café de Bordelaise soft-drugs verkocht werden, wilde de verslaggever verder weten. "Nee", zei de eerbare hoogwaardigheidsbekleder met zijn gezicht in een zenuwachtige doch strakke plooi.

Als ik vroeger loog, dan kreeg ik straf. Een ferm pak slaag op de blote bips, zodat ik dagen niet prettig kon zitten. Liegen mag niet. Je krijgt er een lange neus van. En liegen deed Pinokkio Noordanus. Dat-ie zwart zag! En óf hij wist dat er in de Bordelaise dope over de toonbank ging! Zoals gezegd nuttigde hij met enige regelmaat een lekker glaasje gerstennat aan de bar van Ron V., waar duidelijk zichtbaar een bordje hangt met de (weliswaar bescheiden) variëteit aan 'softe aanbiedingen'. Dat kan zelfs déze vleesgeworden houten klaas niet ontgaan zijn.

En daar zit je dan in Den Haag. Een stad die bestuurd wordt door arrogante leugenaars. Was het niet diezelfde Noordanus, die ooit op de landelijke televisie de Haagse bevolking de schuld gaf van het gevoel van onbehagen dat de gemiddelde Hagenaar over zijn stad heeft en dat ze dat vooral de gemeente niet mochten aanrekenen. Het is goed meneer Noordanus! Het is allemaal onze schuld. U treft geen blaam. Uw geweten is zuiver en zal dat vast ook na dit voorval wel blijven. Maar als de stad vanuit uw moraal vernieuwd moet worden, dan valt er veel te zeggen voor het oude. Dat het daar maar bij kon blijven.

 

column t.g.v. omstreden hulpactie van wethouder P. Noordanus om Café annex Coffeeshop de Bordelaise te redden.

Gepubliceerd in Circuit, mei 1997

© RJ. Rueb