Nuis

"En jullie hébben maar gewoon Nederlands produkt te spelen, want anders krijg je geen zakgeld meer!", bulderde vadertje Nuis nors de orkestbak in. Die Nuis. Een man naar mijn hart. Je wil toch wat terug voor je subsidiecenten, nietwaar.

Het mes snijdt echter aan twee kanten. Doordat de Nederlandse orkesten verplicht worden meer werk van meer Nederlandse komponisten in het repertoire mee te nemen, krijgen daardoor meer Nederlandse komponisten meer werk en hoeven ze dus minder financieel ondersteund te worden door de overheid. Die Nuis is briljant! Daar kunnen we nog wat van leren.
Wat dacht je van al die werkloze kunstenaars? Gewoon de musea verplichten meer werk van meer Nederlandse kunstenaars te kopen. Weg met die problemen.
Popmuzikanten! Ook zo'n groep. Meer Nederlandse popmuzikanten op de gesubsidieerde podia!
En danseresjes natuurlijk. Niks geen Kirov-ballerina's; een gewone oer-Hollandse zwanenzang is toch ook heel mooi.
Meer stukken ook van Nederlandse schrijvers op het Nederlandse toneel.
En op Crossing Border willen we meer Nederlanders!
En op North Sea Jazz willen we meer Nederlanders!
En op Parkpop en Pinkpop en de KoninginneNach: meer Nederlanders!
Op het Holland Festival: meer Nederlanders!
In de Schilderswijk willen we ook meer Nederlanders!
In heel Nederland willen we eigenlijk best wel meer Nederlanders!
In Europa? Meer Nederlanders voor onze Ecu's!
In de ruimte slechts één Wubbo Ockels tot nu toe in ruil voor hoeveel miljard?

Goed zo, meneer Nuis. Nederland voor de Nederlanders! Joepie!

 

column t.g.v. verwoede pogingen van staatssecretaris Aad Nuis van Cultuur om meer Nederlands produkt op de planken te krijgen (desnoods onder subsidiedruk)

Gepubliceerd in DOEN Agenda, maart 1997

© RJ. Rueb