Rampdebiel

Gisteren was het weer eens 11 september, een memorabele dag. Precies een jaar geleden ben ik toen namelijk hier in Galerie Haags gestopt met roken. Dit als eerbetoon voor alle mensen die een jaar dáárvoor hetzelfde hadden gedaan in het World Trade Center.

Ik stond gisteren op volgens het gebruikelijke ritueel: sloffen zoeken, kamerjas aan, naar de plee, naar de keuken om een pot koffie op te zetten, naar de huiskamer, neerploffen op de bank, sjekkie draaien, hoesten. Zo beginnen al mijn dagen, tenzij ik me verslaap. Een jaar geleden stopte ik met roken, bijna een jaar geleden begon ik weer. Het heeft te maken met verslaafd zijn aan alles wat lekker is. Het is hetzelfde als de liefde. Verslavend. Je moet er zo af en toe echt mee nokken, maar ondanks dat louterend inzicht vreet het binnen de kortste keren aan je. Ik ben nu eenmaal iemand die niets wil missen in zijn leven. Een echte rampdebiel.

Gisteren was het weer eens 11 september en wat opviel was dat niemand er echt al te nadrukkelijk bij stil stond. Ja, in Amerika wel natuurlijk; daar grijpen ze iedere gelegenheid aan om massaal geëmotioneerd te raken. Daar herdenken ze alles om op TV te komen. Toen ik wakker werd was ik me volstrekt onbewust van de datum. Ik ben me sowieso nauwelijks iets bewust als ik opsta. De datum drong pas door toen ik het ontbijtnieuws aanzapte en daar een vraag en antwoord reportage zag. Talloze mensen kwamen aan het woord om hun 11 september-gevoel te verkondigen. Niemand had een verhaal. Tijdens de reportage stak ik mijn tweede sjekkie op. Ik keek naar de kringelende rook en dacht: precies een jaar geleden. Ik nam snel nog een trek. Ik heb niets met herdenkingen; ze vertragen je leven te veel. En ik heb nu wel andere dingen aan mijn kop om mijn leven te vertragen.

Is er iets veranderd in uw leven na 11 september? De reportage ging door. Nou nee, niet echt, was het meest gangbare antwoord. Wat had er veranderd moeten zijn dan? Hadden de mensen moeten stoppen met ademhalen? Even inhouden was toch wel voldoende zeker. Toch waren er genoeg mensen die op 11 september zijn gestopt met ademhalen. Herdenken die hap. Hadden we na 11 september met z'n allen moeten gaan sippen? Of net als Sjors Dobbeljoe de oorlog moeten verklaren aan alles dat vrouwen in burka's koestert en geiten neukt? Hadden we allemaal krankzinnig moeten worden van woede en onmacht?

Heeft 11 september iets veranderd in mijn leven? Ik moest toch even nadenken. Twee jaar geleden niet. Eindelijk weer eens een goede realityshow op TV. Vorig jaar? Ja toen wel. Maar dat heb ik tijdig weten te herstellen. Dit jaar dan? Nee, gisteren is er niets noemenswaardigs gebeurd in mijn leven. Ik heb gisteren bij de Kamer van Koophandel mijn bedrijf kleiner laten maken. Maar dat is geen ramp.

Gisteren was het 11 september. Lekker belangrijk. Het leven is en blijft een aaneenschakeling van kleine en grote rampen. Ik herdenk ze op de dag dat ze gebeuren. En dan gauw weer over naar de orde van de dag. Zo goed en zo kwaad als dat gaat.

Volgende week meer ellende.

© RJ. Rueb 2003

reactie: