Zeevlam

Oprukkende mist uit zee doet mij altijd aan zombies denken. Aan low-budget zombie-films althans. IT came from the sea met van die moeilijk voortbewegende, halfontbonden gedrochten met kromme geheven armen, graaiende vingers en een onheilspellend gegrom dat niet van de lucht is.

Gisteren was de Scheveningse kustlijn het décor van die heuse B-film. Rond een uur of negen 's avonds rolde een wit-grauwe muur het strand op, vleide zich luttele tellen in de Duitse kuilen en tegen de wallen van de boulevard om vervolgens door te stoten tot ver achter de duinen. Landinwaarts, de stad in en verder. Het was de Zeevlam, zo las ik vandaag in de krant.

Het is een rare tijd. Het lijkt de omgekeerde werkelijkheid. Waar half Europa door de allesverzengende hitte is verworden tot een wellustig woekerende vlammenzee, daar wordt aan onze eigen kust de hitte in ijltempo overschaduwd door de wellustig woekerende Zeevlam, de wraak van de zombie van het natte zilt. Of het zilte nat zo u wilt. Gestringde toeristen schieten in de kleren en verdwijnen spoorslags uit zicht. Ontwaar ik daar een gegrom? Slierten mist graaien als schijndoden om me heen en ook ik vlucht. Weg. De stad in. En verder.

De Zeevlam. Zo luchtigjes als de meteorologische chefredacteur van de krant er over schreef doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een alledaags fenomeen. Heb ik iets gemist?

Ooit kende ik een zeevlam: een beeldschone met een Duitse tongval in weinig meer dan een stel veters. Toen ik haar op de laatste klotsjes van uitgeraasde golven in mijn armen nam, wist ik waar de term branding vandaan kwam. De vlam die zij deed wakkeren bezorgde mij een tweedegraads verbranding.

Het was vanmiddag stil op de Scheveningse Boulevard. Er hing een Zeevlam na te hijgen. Hardnekkig als een mistbank die nog best wel even blijven wilde. Vanavond in het Zuiderpark ontmoette ik de Zeevlam in andermaal een andere gedaante, zij het beslist niet minder mistig. Maar dat kan ook aan de barbeques gelegen hebben. Gevaarlijk! Gevaarlijk! Want er kunnen heel wat voetbalvelden grond verbranden in ons stadspark!

Menschen! Waak u voor de vlammen, ter land ter zee en in de lucht!

© RJ. Rueb 2003

reactie: