Queeste naar de Anale Paprika

(Rede t.g.v. 'samen 100 verjaardag van Marcello&Els, Haags kunstenaarsechtpaar)

Hoewel de meesten onder ons hun heimelijke verlangens en diepgekoesterde seksuele fantasieën voor zich houden en zelfs nog weleens voor hun langdurige partner verzwegen willen houden tot ze hem het graf mee innemen, is vrijwel iedere aanwezige hier reeds in geuren en kleuren op de hoogte van de een van de meest geliefkoosde seksuele fixaties van Marcello&Els. Of het hier grootspraak betreft of interessantdoenerij, dat laat ik graag in het midden. Feit is dat het stel te pas en te onpas (jawel, dan ook!) het onderwerp zelf graag ter sprake brengt. Omwille van de lach, want ze weten als geen ander dat het praten over de anale penetratie een stuk luchtiger is dan hem te ondergaan.

Een gekoesterd verhaal van het afgelopen jaar is dat van de kat in de zak die zij niet kochten. In korte samenvatting: Marcello en Els liepen al slenterend over deze of gene rommelmarkt en vrijwel gelijktijdig viel hun beider oog op een video-cassette met de inspirerende titel ANAL PAPRIKA. Een onsterfelijk moment moet dat zijn geweest. Die glinsterende oogjes. Die steigerende hormonen. Die panisch pompende aambei.
Hoewel de voorpret tot ongekende hoogten steeg was de gêne uiteindelijk toch sterker en het echtpaar liep snel verder op zoek naar minder belastende prullaria.
Nog maanden later betuigden zij hun spijt. Spijt omdat ze nu nooit zullen weten wat Anal Paprika vermag. Woeste fantasieën en zelfbedachte plots vol dampende strontgrotten gevuld met levensgrote, loeirode paprika's ontsponnen zich in hun publiekelijk rondgebazuinde gedachten. En telkens weer die vloek: godverdomme, die hadden we moeten kopen toen!

Graag had ik hier dan ook hun anale drift uit zijn lijden verlost en hen ­ in mijn hoedanigheid als Robert Eetkever ­ een in neutraal papier verpakte videocassette willen overhandigen, maar helaas. Het is mij niet gelukt. Anal Paprika, the movie is bepaald niet eenvoudig te verkrijgen, zo blijkt. Maar ik heb het geprobeerd. En alleen dat al was de moeite waard. Ik zal u daarom verhalen van mijn queeste, mijn queeste naar de anale paprika.

Via de zoekmachine Google 'anal paprika' vinden is niet moeilijk. De keuze is groot; de zoekopdracht levert ruim 1000 gerelateerde websites op. Daarvan behoren er een slordige 60 toe aan een select groepje liefhebbers van Finse ska-muziek, die een in Helsinki wel heel erg lokaal bekend bandje koesteren dat zich eenmalig bediende van de naam Anal Paprika. Hoewel Fins toch zo niet mijn dertiende, dan toch zeker mijn 21ste taal is kon ik op geen van deze sites een spoor ontdekken van een video-opname onder die titel. Dus liet ik de Finnen voor wat zij zijn en bekommerde me verder niet over het lot van de paprika's die daar in het hoge noorden een troosteloos lot tegemoet gingen wanneer die breeduitgemeten Finse reten zich in hun respectievelijke sauna's zouden gaan verpozen.

Een ander dwaalspoor leidde me naar de onvolprezen regisseur Joe D'Amato, die wel een film achter zijn naam heeft staan met de titel Paprika, maar hoewel de thematiek daarvan redelijk aansluit bij het gezochte verdwijnt deze paprika niet in deze of gene bilspleet. Wel slaat de titel op de bijnaam van een jonge, onschuldige vrouw die een bliksemcarrière doormaakt, die haar in no time doet uitgroeien tot meest begeerde en wellustige werkneemster van een Romeins bordeel in de twintiger jaren. Een glansrol van niemand minder dan Erika Bella. Ook de vervolgen schijnen zeer de moeite waard te zijn.

Meer succes had ik bij een groot aantal obscure Amerikaanse websites die toebehoren aan fans van de wat vreemde onafhankelijke horrorfilm. Bij vrijwel iedereen komt de titel voor in de favorieten-lijst en iedereen geeft dan ook hoog op over de ongelooflijke kwaliteit van deze en andere produkties van het bedrijfje Low Budget Pictures, die zowaar ook nog een eigen website tot zijn beschikking heeft, die helaas echter niet operationeel blijkt te zijn. Dus hoewel wat dichter bij de bron geraakt, stokte mijn zoektocht in het zicht van de haven.

Een twintigtal mailtjes en dito correspondenties leverden mij tenslotte het emailadres van de heer Chris Seaver op, die als acteur, regisseur en producent de verantwoordelijke man blijkt te zijn achter de hele Anal Paprika-saga, die tot in het verre Nederland voor zoveel opwinding heeft gezorgd.
Er ontspon zich een zeer geanimeerd emailcontact tussen de heer Seaver en mij, dat per mailtje ontspannener werd. Gaandeweg belandde ik via een omweg toch op zijn Low Budget Pictures website en maakte me daar thuis in zijn omvangrijke film-epos, dat met titels als 12 Inches of Dangling Fury, Scrotal Vengeance, Filthy McNasty en diens sequal Filthy McNastier (Maximum Dousche), de deuren naar nieuwe werelden wagenwijd voor me open zette. Vooral met een van zijn recentere produkties, Quest for the Egg Salad, wist Seaver me definitief voor zich te winnen. Een op Lord of The Rings geënte film die verhaalt over de reis van een aantal fantastiefiguren (waaronder top B-actrice Tian Krause als de sexy elf, tovernaar Hugh Bonejack en de wereldberoemde en ultra-potente Teen Ape), een reis die de bedoeling heeft om de mythische Eiersalade te redden uit handen van de kwade genitaliën van een Goblin-koning.

Temidden van al dit geweld, waarin de schoonheid van los rondhobbelende blote borstpartijen gekoppeld wordt aan uit elkaar spattende lichaamsdelen in een haast Pasolini-achtig geweldsdecor, temidden van deze bloederige, met liters ketchup doordrenkte lyriek trof ik Anal Paprika aan. Anal Paprika, de trilogie, wel te verstaan. Naar eigen zeggen behorend tot de meest besproken films in de geschiedenis van de wereld.
Anal Paprika vertelt in drie delen het verhaal van twee broers en hun beste vriend, die zich als waanzinnige holenmensen een weg banen door bizarre en zeer onwaarschijnlijke situaties en gaandeweg een kwade vampiermeester op hun pad treffen die jonge hoeren aanzet tot de meest misselijkmakende wreedheden. Dit alles geschoten met de video-camera in toevallige decors als de achtertuin van Chris Seaver en zijn met weinig tot geen middelen tot studio omgetoverde garage. Dezelfde lokatie waar later de veelgeprezen film Mulva, Zombie Ass Kicker gedraaid zou worden.

Bestellen die hap, schreeuwde ik mezelf toe. En ik ondernam allerlei moeilijk handelingen om mijn low budget bijdrage op Seaver's low budget bankrekening te krijgen. Enthousiast mailden wij over en weer en toen hij het geld binnen had greep Seaver enthousiast het kadeaupapier waarin hij de hele Anal Paprika-trilogie zou wikkelen voor zijn eerste levering buiten de Amerikaanse landsgrenzen. Het moment waarop ik mij plots vervelende situaties uit het verleden herinnerde, waarin uit de States meegebrachte video's weigerden beeld te vertonen op mijn Europese videorecorder.

Ehh Chris, mailde ik. Kan dat eigenlijk wel? Jouw films afspelen op Europese randapparatuur? Het werd even stil aan de andere kant van de grote plas.
No, antwoordde hij teleurgesteld.
Kut, antwoordde ik al even teleurgesteld. Een begrip dat hem als regisseur maar al te bekend in de oren klonk.

En zo is het dus gekomen dat ik hier nu sta met lege handen en een mond vol geldige excuses. Zonder de zo geliefkoosde, haast traumatisch aantrekkelijk Anale Paprika. Ik had 'm bijna, maar net-niet telt niet hoewel het wel erg Haags is.
Maar troost je. De Queeste naar de anale paprika is nog altijd gaande. Eens komt er een dag dat bij jullie de nachtschade je reet zal uitsijpelen. Dat beloof ik je.

Uitgesproken in Galerie Haags, 20 juni 2003

© RJ. Rueb 2003

reactie: