De Week

Berichten

Twee berichten deze week in het plaatselijke sufkutblad, die de wenkbrauwen deden fronzen.

Ten eerste het bericht dat de gemeente Den Haag bij monde van de alommisprezen en nog lang niet uitgeannexeerde wethouder Verkerk heeft laten weten niet over te gaan op Max Havelaar-koffie. Om "financiële en technische redenen", zoals hij zelf zegt. Financieel, want hoewel ontwikkelingsmoloch Novib toch een prangend verzoek had gedaan om over te stappen op boervriendelijke bonen, achtte onze wethouder zijn portemonnee een stuk belangrijker dan die van de arme, verkommerende, uitgebuite en daarom heel erg zielige koffietelers in de marge van de mondiale negorij. Zo gaat het nu altijd: sociaalbewogen beweren te zijn zolang het maar niets kost.
Niet dat ik zelf ooit ook maar één pak Max Havelaar-koffie heb aangeschaft, maar ik pretendeer dan ook niet dat ik last heb van enige vorm van sociale medelevendheid; en uiteraard al helemaal niet voor boeren.
Nee, Verkerk houdt het liever bij de oer-Hollandse koffiekapitalist Douwe Egberts. En het moet gezegd: aan Max Havelaar-koffie valt geen eer te behalen want er zitten geen zegeltjes bij. Tot zover het technische argument.

Overigens is de uitgesproken keuze voor Douwe Egberts juist deze week een beetje verdacht. Want afgelopen dinsdag vond de presentatie plaats van het nieuwe Crème-de-la-Crème festival, dat in november zal plaatsvinden in het Congresgebouw. En wie is daar de sponsor van? Juist: Douwe Egberts. Zou hier sprake zijn van een package-deal? Dat de gemeente zijn subsidiebeurs gesloten kan houden als er maar genoeg Douwe Egberts-consumptie tegenover staat? Is Verkerk écht die geslepen onderhandelaar in koffie, die van twee walletjes snoept?
Multatuli Veel heb ik gelezen.

Dan een tweede plaatselijk bericht. Over een al even plaatselijke lakei die zich op het komende carnaval gaat manifesteren. Ja, we hebben er een hofnar bij; voorwaar een lachertje in deze tijden van oranjegekleurde familiecrises en andere ellende. De hofnar heet Ome Cor en geniet landelijke bekendheid als invaller voor ons aller Frans de Leef. Niet Frans maar Ome Cor werd uitverkoren om versgeschilde aardappeltjes aan de man te brengen in een heuse reclamespot. Niet Frans maar Ome Cor lult nu over hoe beter alles vroeger was. Niet Frans maar Ome Cor gaat nu Oeteldonk onveilig maken en hossende meutes beneden de rivieren drijven. Niet Frans maar Ome Cor is nu de grote ster waarmee niemand meer zal spotten. Ome Cor, de hofnar van Oranje, aardappeltjes aan de bomen, vroegâh for effâh! En Onze Frans, alweer de zwarte piet, hij mag kindertjes kleurstof aansmeren met een mierzoete joghurtsmaak. Maak daar maar eens een carnavalskraker van.

Jereinste broodroof.
De wereld hangt aaneen van onrecht.
Volgende week meer ellende.

© RJ. Rueb 2003

reactie: