De Week

Lijken schijnen en bevallen

Het lijkt een klein verschil: effe twee weken er tussenuit, een afwezig jaarwisselingetje, een nieuwjaarsborreltje en dan weer terug in het leven. Volgend jaar meer ellende, sloot ik vlak voor kerst mijn wekelijkse week-column af in de stellige overtuiging dat er volgend jaar meer ellende zou komen. En verdomd: ik had gelijk. De ellende is echter niet alleen maar negatief. Zo begon dit jaar met opportunistisch ellende. Ik kon namelijk opeens mijn zo pijnlijk weggestopte liefde weer openlijk uiten. Ja, ik hou van Therese ­ nooit mee opgehouden overigens; al mijn wrange wreveluitingen ten spijt is me dat nooit gelukt. Het is weer áán. Hoe vertel ik dat mijn vrienden nou weer? Ze moeten er tureluurs van worden, maar ja: beter een goeie soap dan een slechte sloop. Ik bedoel maar.

Mijn vrolijkheid in deze werd al ras getemperd door overvliegende overlijdensberichten. Zo kwam een gewaardeerd collega en ook best wel goede vriend van me om toen het vliegtuig waarin hij reisde besloot om op 3500 meter hoogte tegen een Peruviaanse Andespiek te pletter te vliegen. Vaarwel Ronald Emanuel.

Amper bekomen van de schrik stortte enkele dagen later ook nog eens Jaap Vegter voor de laatste keer ter aarde. Niet een zeer goede vriend, maar toch zeker een erg gewaardeerde bekende. Vaarwel Jaap Vegter.

Maar het leven gaat verder tot het voor jou ook stopt. En daarmee ook de ellende. Enkele columns geleden foeterde ik er vrolijk op los ­ inclusief vele door sommigen niet gewaardeerde vrouw-onvriendelijkheden en daaruit voortvloeiende anale hechtingen ­ over de rechtzaak die ik had lopen inzake omgangsrecht met mijn oogappeltje Roos. De rechter deed inmiddels uitspraak en uiteraard was het gevolg daarvan niet zonder slag of stoot. Inmiddels heeft haar moeder mij in woord en daad te kennen gegeven dat zij de gerechtelijke beschikking aan haar door hechtingen ontsierde aars lapt. Ellende dus, maar we blijven lachen.

Nog meer ellende kwam gelukkig in een veel aardsere gedaante: Jan Peter Balkenende won de verkiezingen en blijft dus nog een tijdje in beeld. Sterker nog: we gaan nog wat lachen de komende tijd als hij zich de paringsgeile Wouter Bos van het lijf moet zien te houden. De rechtse Christenkliek en de hypocriete Arbeidersclub, groen en rood, dat gaat me toch een pimpelpaarse puinhoop opleveren! Ik ben blij dat ik daarvoor niet verantwoordelijk gesteld kan worden, want ik ben na mijn schijnheilig avontuurtje verleden jaar mei weer teruggekeerd naar mijn oude vertrouwde partij: de Partij van Niet Stemmers (overigens vet verlies dit jaar met die walgelijk hoge opkomst!). Vorig jaar kon ik nog een compromis met mezelf sluiten: om wat tegengas te geven tegen de dreigende verrechtsing dankzij dat dubbelbegraven lijk van een Fortuyn moest en zou ik links stemmen. Goddank stond er op de lijst van GroenLinks ook nog een dooie, Appie Harrewijn, zodat ik met een gerust hart een eigen volksvertegenwoordiger kon benoemen die het aan hem geschonken vertrouwen met geen mogelijkheid ooit zou kunnen misbruiken. Helaas stonden er dit jaar slechts halfdooien op het stemformulier en die blijven voor mij nog altijd te onbetrouwbaar.

Goed, voor ik verzeil in een oeverloos gezwam kap ik er nu mee.

Had je gedacht! Ik ben het belangrijkste vergeten! Ik ben als uitgeverij deze week namelijk bevallen van een boek. En niet zomaar een boek, maar een echt Haags boek. Van een echte Hagenese schrijver. Van Boozy dus. Volgende week vindt de officiele presentatie plaats, maar vandaag al heb ik speciaal voor mijn vrienden van Galerie Haags de primeur. En dat ook nog eens met een vriendenkorting. Voor een tientje is dit leuke stuk toiletentertainment jouw eigendom.

Volgende week meer ellende.

voorgedragen tijdens wekelijkse culturele borrel in Galerie Haags

© RJ. Rueb 2002

reactie: