De week

Het was weer zo'n week om snel te vergeten. Zo'n week waarin van alles om je heen gebeurt, maar nou ook weer niets waarmee je echt wat kunt aanvangen. Voor mij persoonlijk was het echter ook een week om nog lang te heugen. Een week vol heftige emoties, emoties van droefenis en verslagenheid. En dan heb ik het dus niet over de helaas te vroeg overleden Prins Claus. Wanneer overlijdt er nu toch eindelijk eens op tijd? Kijk, als puntje bij paaltje komt gaat iedereen wel eens dood. En of dat nou Prins Claus is of Jan Lul-met-de-Korte-Achternaam maakt mij verder niet uit. Ik ken geen van beiden persoonlijk en dus zal hun leven en al helemaal hun dood mij volkomen worst wezen. Mij zal je dan ook niet aantreffen in de Paleistuinen dit keer. Ongelooflijk trouwens dat er zovelen bereid zijn om urenlang in de snijdende vrieskou te gaan staan wachten om een paar seconden langs een gesloten kist te schuifelen. Waar gaat dat over? Hebben die mensen niks beters te doen soms? Zouden ze er ook een dagje vrij voor hebben genomen? Ons volkje spoort niet, neem dat van me aan.

Nee, over Prins Claus heb ik niets meer toe te melden. Hoewel ik het een fenomeen blijf vinden dat 's lands voltallige media er tot nu al in geslaagd zijn er ruim zestig uur van onze kostbare televisietijd mee te vullen. "De prins-gemaal is dood ­ lang leve de prins-gemaal". Daar zou het toch bij kunnen blijven, met ­ vooruit ­ een kleine necrologie voor hen die geen flauw benul hadden van wat die grijze bordesachtergrondfiguur bij leven zoal op zijn conto geschreven heeft. Overigens zal straks wel blijken dat Claus de trend van koninklijke sterfgevallen na veertig jaar weer een nieuwe impuls heeft gegeven. Ik geef je op een briefje dat we binnen het jaar nog twee keer deze neerslachtige massahysterie moeten doormaken wanneer de Soestdijkse tak van de familie het loodje legt. Geen slecht gemiddelde: twee dooie Duitsers in een jaar. Ik zou dus maar vast wat video's in huis halen.

Waar wil ik het wel over hebben als het niet over Prins Claus en andere, meer persoonlijke depressies zal gaan. Over kunst dan maar. Vorige week heb ik met mijn lichtbeschonken hoofd zomaar opeens uit het niets een aanschaf gedaan. Een klein stukje opgespannen poetsdoek met wat verfstrepen erop, voor een bedrag waarvoor ik toch minstens één avond in YabYum vertroeteld had kunnen worden, als ik de champagne tenminste achterwege had gelaten en niet al te extreme eisen aan mijn gastvrouw zou stellen. Ik ben nu dus ook een kunstbezitter geworden, hoewel ik met het vroege werk van onze gastheer hier toch ook al wat in die richting aan de muur heb hangen. Ben ik daardoor nu ook belangrijk geworden. Reken maar van yes. Ik hoor erbij en ik heb mijn continue aanwezigheid bij deze borrels eindelijk van een soort alibi voorzien. Schenk er nog maar eens eentje in en vlug wat!

Maar over kunst lullen is een vak apart, dus daar houd ik me verder maar van afzijdig. Nee, wat is er nog meer te melden. O ja! Een paar weken terug, op 11 september om precies te zijn, ben ik hier ter plekke gestopt met roken. Elf september leek me een mooie dag omdat het jaar ervoor in New York ook een paar duizend mensen spontaan waren gestopt met roken. Na een paar avonden knetterstoned voor de buis te hebben gehangen ­ omdat ik alleen gestopt was met shag en sigaretten, maar bewust niets had gezegd over jointjes met weinig weed en veel tabak ­ bedacht ik me dat die New Yorkers er eigenlijk helemaal niet veel gezonder van waren geworden in het afgelopen jaar, dus dat stoppen op 11 september voor mij weleens helemaal niet zo'n snuggere zet zou kunnen zijn geweest. Ik spoedde me naar de tabaksboer, die mijn afwezigheid niet eens was opgevallen. In de afgelopen week kwam er een bericht binnen dat het laatste restje van mijn voornemen om ooit te stoppen volledig van tafel veegde. In Amerika had een rechtbank het lieve sommetje van 256 miljard dollar (dat is omgerekend maar liefst 256 miljard euro's) aan een vrouw had toegekend als schadevergoeding voor de longkanker die zij aan het roken van sigaretten had overgehouden. Ik besloot terstond om weldra naar de Verenigde Staten te emigreren om daar een flinke rokersverkoudheid op te lopen en mee te dingen naar een dergelijke hoofdprijs. Kijk, voor een beetje rijkdom heb ik best wel iets over en je moet je kinderen toch goed verzorgd achterlaten nietwaar?

Goed, dát, Prins Claus en mijn relatie die weer eens naar de kloten is maakten deze week er tot een om snel te vergeten. Volgende week meer ellende.

voorgedragen tijdens wekelijkse culturele borrel in Galerie Haags

© RJ. Rueb 2002

reactie: