Sportschool

Ik was al afgepeigerd toen ik de voordeur van de sportschool bereikte. Liefst tien minuten fietsen. Geen slecht gemiddelde in 10 jaar. Ik opende de deur, die klemde. Althans dat dacht ik. Ik voelde mijn biceps samenknijpen en verkrampen. Daarom hebben ze dus die automatische deuren uitgevonden, foeterde ik binnensmonds. Ik deed een tweede poging de deur te openen. Weer kwam ik niet verder dan een nauwe opening. Een derde keer, een vierde, een vijfde. Dan maar met de andere hand proberen. Met hetzelfde non-effect.

"Eh, mag ik even?" vroeg een meisje dat achter mij was komen te staan. Met een ferme zwiep opende ze de deur en huppelde ze naar binnen. Met open mond keek ik haar na en was net te laat bij bewustzijn om alsnog mijn voet tussen de dichtvallende deur te zetten. Klabang. Dicht was hij weer. Ik krabde op mijn achterhoofd, nam een diepe haal lucht en barstte uit in een luid rochelend gehoest. Vijfendertig jaar zware shag sproeiden de glazen deur nat. Nadat ik was uitgeblaft greep ik een kwartier later de deurklink weer vast. "Een Twee" Op de derde tel zette ik al mijn krachten in om de deur te openen. Ik kreeg hem net ver genoeg open om mijn borst er tussen te plaatsen. Met een beetje voetenwerk, een knietje en de laatste krachten van mijn voorhoofd wist ik me door de opening te persen. Ik was binnen.

Uitgeput meldde ik me aan de balie, waar een zwaar afgetrainde en hooggeblondeerde juffrouw mij gedurende de eerste minuten volkomen negeerde. Niet dat ze me niet gewaar was, maar de computer op haar bureau bleek toch interessanter. Anders dan in de meeste hotels hadden ze hier geen belletje op de balie geplaatst waarmee je je aanwezigheid bekend kon maken.

Na eerst een paar keer opvallend met m'n keel geschraapt te hebben, daarmee een nieuwe hoestaanval riskerend, klopte ik met mijn nagels op het gelamineerde blad. Geen reactie, bij de juffrouw die nu werd afgeleid door een plotseling rinkelende telefoon. Na eerst drie minuten geluidsloos de monoloog aan de andere kant van de lijn te hebben aangehoord, keek de juffrouw me aan. Ze knipoogde naar me en gebaarde me lispelend "Eventjes geduld nog" Vervolgens was het haar beurt om te ratelen. Ze somde in een onafgebroken spraakwaterval alle mogelijkheden, speciale mogelijkheden en zeer bijzondere mogelijkheden van de sportschool op en liet die daarop volgen door de complete, gedifferentieerde tarieflijst die bij al die mogelijkheden hoorde.

Ik kon het ook niet helpen dat mij haar informatie per ongeluk ter oren was gekomen en met name het laatste deel daarvan over de gehanteerde tarieven deed deze behoorlijk tuiten. Ik besloot in afwachting van haar aandacht maar eens voorzichtig een kijkje te nemen in de aanpalende sportruimte. Veel mensen waren er niet maar de mensen die er waren wisten de ruimte toch behoorlijk te vullen. Kleerkasten van een omvang, zoals je die maar zelden bij de Ikea aantreft. Er hing een geur van stinkend zweet, en her en der weerklonk roestig gepiep van slecht geoliede instrumenten en daarboven een aanhoudend gehijg, gesteun en gezucht. De combinatie hiervan kende ik slechts van goedkope Franse hotels. Mijn maag trok samen en ik zocht paniekerig naar het toilet. Ik liep de eerste de beste deur in en belandde tot mijn grote schrik in een stoombad, waar de mist zo dicht was dat ik geen hand voor ogen zag. Ergens in mijn ooghoek diende zich een bak aan, of iets dat daar voor mijn gevoel op leek. Zonder aarzelen liet ik er met grote golven mijn darminhoud in kletteren. Een luid gevloek van meerdere mannenstemmen maakte mij duidelijk dat dit stomerige toilet bepaald niet eenspersoons was. Plots stonden er drie poedelnaakte kleerkasten voor me. Een korte inspecterende blik maakte me duidelijk dat de sportscholen wellicht alle spiergroepen kunnen trainen, maar dat dat voor sommige lichaamsdelen bepaald niet betekende dat er een vergrotend effect optrad. Het contrast tussen de enorme lichamen en de slungelig bungelende piemeltjes was groot. Voor ik het wist was ik de stoomruimte uit. of dat vrijwillig ging of niet, kan ik me niet meer herinneren. Ik spurtte langs de immer voortbellende receptioniste naar de uitgang. Ik duwde tegen de deur, maar die gaf geen krimp. Ik duwde nog een keer, iets harder en er ontstond een spleetje lucht. Nogmaals een poging. Telkens opende de deur zich iets verder, maar net niet genoeg om mij een vluchtweg uit dit misselijkmakende spierenpaleis te gunnen.

"Pardon, mag ik even?" Hetzelfde meisje als daarnet drukte met twee vingers tegen de deur die openvloog. Dit keer was ik allert genoeg om snel achter haar aan naar buiten te springen. Ik keek om en voelde de spierpijn in mijn armen en schouders opkomen. Jezus, wat voelde dat goed. Ik was een ander mens geworden. Ik denk dat ik vanaf vandaag iedere dag een keertje terug ga komen om met die deur te spelen. In alle tarieven die die juffrouw aan de telefoon opdreunde was de entree niet aan de orde. Dus dat zal wel gratis zijn.

Onderweg naar huis stopte ik bij de ijzerwinkel voor een deurdranger. Kan ik thuis mijn eigen sportschool beginnen. Over een paar weken herken je me niet meer terug.

© RJ. Rueb 2002

reactie: