Multicultuur

Het zal een gezellig snoepreisje geweest zijn. Deze zomer ging het neusje van de Haagse culturele zalm op werkbezoek naar Marokko om daar met eigen ogen te zien hoe je Marokkanen het theater in kan krijgen. Want dat is hier in eigen stad een groot probleem. De Haagse theaters willen namelijk heel graag Marokkanen in hun zaal, want dat is multicultureel en wie multicultureel is mag van de staatssecretaris een greep doen in een heel prettig subsidiepotje.

En daar liepen ze dan te werkbezoeken over de kashbahs van Marakech en Casablanca. Hun ogen uitkijkend, sfeer absorberend. De Marokkaanse gastheren hadden een druk cultureel programma in elkaar getimmerd. Avond aan avond zat de delegatie zich in moeizaam volgestouwde zalen gapend te vergapen aan staaltjes van authentieke Noordafrikaanse cultuur. Wat zaten die zalen toch mooi vol met keurige Marokkanen. Wat een niveau, wat een prettig theaterbezoek. Maar waarom leken die Marokkaanse cultuurliefhebbers zo weinig op de Marokkanen die in de Haagse achterstandswijken rondlopen?

Snel werd pijnlijk duidelijk, dat ook in Marokko de cultuur duur betaald dient te worden. Om in het theater plaats te mogen nemen diende eerst een gemiddeld maandsalaris te worden afgetikt. En dat is natuurlijk geen optie voor mensen die hun maandsalaris liever aan overleven besteden.

Mensen van het slag dat in de Marokkaanse theaterzaaltjes te vinden was, lopen er in de Haagse achterstandswijken niet of nauwelijks rond. Mensen die in de Haagse achterstandswijken rondlopen zijn hier om een maandsalaris op te strijken, waarmee zij en hun familie in het thuisland kunnen overleven.

De subsidiepotten mogen dan in Nederland goed gevuld zijn, waarmee de prijs van een kaartje relatief laag kan worden gehouden, de beoogde bezoekers echter hebben weinig tot geen binding met het theater. Zij zijn bezig met overleven en hebben van huis uit niet de culturele interesse meegekregen, die de theaters van hun publiek verwachten.

Het multiculturele cultuuraanbod in Den Haag zal hooguit wat goedbetaald ambassadepersoneel trekken. Cultuur is een elitair goed en zal dat ook blijven ook.

Maar een leuk snoepreisje was het zeker.

Gepubliceerd in Uitpost Magazine, september 2000

© RJ. Rueb