R
R
oberts
eizen
Toekomstige Reizen...
Na in de afgelopen jaren al die mooie reizen te hebben gemaakt, zou men zich kunnen gaan voorstellen dat ik onderhand weleens verzadigd begin te raken...?
Het antwoord is kortweg: Nee.

Het is wel zo dat ik het reizen in het algemeen met iets andere ogen ben gaan aanschouwen. Het echte nieuwe is er natuurlijk wel een beetje af. In het prille begin was het nog razend interessant om heel ver weg te gaan, om na vele vele uren vliegen in een ver vreemd oord aan te komen. Je had nog het gevoel ergens "gedumpt" te worden wat zo vreselijk ver van je bed stond, zo anders...
Het kon haast niet vreemd en ver genoeg zijn leek het wel. Ik maakte in de eerste jaren dan ook voornamelijk verre reizen, en had het idee dat het maken van reizen naar meer nabije oorden in Europa voorlopig wel kon wachten.
Toch begon ik met het maken van reizen binnen Europa eerder dan verwacht. De eerste aanzet werd waarschijnlijk gegeven door het maken van de eerste wintersportreis naar de Pyreneeen. Het duurde slechts een week, maar ik genoot met volle teugen, en wist meteen dat het binnen Europa heerlijk toeven is...! Natuurlijk wist ik dat vantevoren ook wel, maar dit was wellicht de bevestiging die ik nodig had. Spoedig maakte ik de volgende reizen binnen Europa, zowel in de winter als (vooral) in de zomer.
Ik wilde echter het maken van verre reizen zeker nog niet vaarwel zeggen. Ik ontdekte al snel dat het afwisselen van verre reizen en minder verre reizen mij uitstekend beviel. Dit gold overigens ook voor het afwisselen van zware en minder zware reizen. Daarbij maakte ik ieder jaar minstens twee, en soms drie reizen.

Ik heb van al die reizen het nodige geleerd. Ten eerste ben ik door schade en schande wijs geworden waar het de uitrusting betreft welke je op reis mee moet nemen. Soms denk ik weleens terug aan de eerste reizen, en aan de spullen die ik bij me had. Komisch... Veel te veel spullen, en nog dikwijls van de verkeerde kwaliteit ook.
De belangrijkste dingen die ik geleerd heb, heb ik toch opgedaan in de verre vreemde oorden. Deze oorden zijn bijna zonder uitzondering landen waar de mensen het bij lange na niet zo goed hebben als hier in Nederland... Door deze landen te bezoeken heb ik nog meer waardering voor het leven gekregen dan ik al had. Alleen al het voor ons Nederlanders simpele gegeven dat wij dagelijks de beschikking hebben over zuiver drinkwater wat zomaar uit de kraan komt is iets wat ikzelf als een ontzettend kostbaar goed beschouw! Daarbij kan ik dagelijks min of meer eten waar ik zin in heb, en heb altijd een dak boven mijn hoofd. En zo zijn er nog veel meer geneugten - het is hier in Nederland een aardig paradijs vergeleken met landen als India of Peru.
Ik ben mij daar zeer wel bewust van, maar soms is dit tegelijk een soort handicap. Er zijn van die momenten waarop je je dan onnodig gaat ergeren aan De Klagende Nederlander. Mopperen dat er niets leuks op TV is, zeuren omdat de trein vier minuten vertraging heeft, klagen omdat het kerstpakket niet bevalt, zeiken tegen de slager dat de rosbief op is terwijl de hele vitrine vol ligt met wel 28 andere soorten vleeswaar...

Als ik in gesprek raak met mensen over reizen - meestal zijn dat reisgenoten - dan wordt mij nogal eens de vraag gesteld: "En, wat was nu je mooiste reis...?"
Dat is een vraag waarop ik nog steeds het antwoord niet weet. Ik antwoord doorgaans met een verhaal waarin ik probeer uit te leggen dat alle reizen die ik gemaakt heb mooi waren. De meeste zelfs heel mooi. Er zijn echter wel sommige reizen die wellicht toch iets extra's hebben, maar daarom behoeven deze reizen nog niet als de mooiste te worden beschouwd...!
Als ik er een paar uit zou moeten lichten:

Peru/Bolivia
Mijn eerste Verre Reis, en daarom heel bijzonder

Rwanda/Zaire/Uganda
Een hele mooie en vrij zware avontuurlijke reis; het idee dat niet lang daarna er een verschrikkelijke oorlog uitbrak heeft voor een macaber "extraatje" gezorgd...

Nepal/Rond Annapurna
Mijn eerste echte wandelreis in een land wat mijn hart voorgoed heeft gestolen...

Patagonie
Gewoon weergaloos mooi. Fantastisch leuke groep met reisgenoten, we zijn nog een aantal keer bij elkaar gekomen in de jaren die na de reis volgden!

IJsland 1993
Mijn eerste zware rugzaktrekking door een fantastisch mooi land

GOS
Zeer afwisselende reis door vijf landen. Lange "Transsiberie-expres-achtige" treinreis, prachtige trekkings door Tien Shan en Westelijke Pamir, en nog veel meer...

Nepal/Everest
Voor mij een soort pelgrimstocht naar de hoogste berg ter wereld. Daarnaast ook het aanschouwen van vele andere beroemde bergen, maar ook de totale ervaring van het (opnieuw) trekken door het Nepalese landschap. En dit keer zonder zware lichamelijke tegenslagen...!

Mongolie 2002
Deze reis stond al langer op mijn lijst. In 2000 leek het er dan eindelijk van te komen, maar helaas werd de reis wegens een gebrek aan voldoende deelnemers geannuleerd.
In 2002 besloot ik opnieuw een poging te wagen, en dit keer werd de reis wel uitgevoerd, ondanks dat zich ook nu slechts een paar deelnemers hadden aangemeld.
Het werd een onvergetelijke reis door een woest en leeg land, vol met Rust en Ruimte, waar ik mijzelf volledig in mijn element voelde. Voor herhaling zeker vatbaar...




"En hoe nu verder, waar gaat de volgende reis naartoe???"

Mijn toekomst ziet er sinds oktober 2003 heel anders uit, toen na jaren van vage klachten en diverse onderzoeken uitkwam dat ik MS had. Weliswaar (nog) een milde vorm, maar het zou direct al een verandering inluiden in mijn doen en laten.
Ten eerste kreeg ik toevallig een zgn. "Schub" of terugval, vlak voordat ik in september 2003 een allang geplande reis naar Noord-Chili zou gaan maken. De terugval hield deze keer in dat ik last had van intense moeheid, het leek of alle krachten uit mijn lichaam waren weggevloeid. Moeheid is overigens een bekend symptoom van MS waar veel patienten in meer of mindere mate mee te maken hebben. Vervolgens ben ik zo'n 2 maanden uit de roulatie geweest. De reis moest ik uiteraard annuleren.
De tweede terugval kreeg ik nog geen 5 maanden later, in januari 2004. Deze was de hevigste tot nu toe, en ik belande voor 't eerst van mijn leven in het ziekenhuis. Daar kreeg ik een methylprednisolonkuur, waar ik overigens niet van op knapte. Vervolgens was ik weer zo'n twee en een halve maand uit de roulatie, en heb half maart mijn werkzaamheden weer opgepakt.
Terwijl ik weer een beetje aan het herstellen was, en al weer halve dagen kon werken, kreeg ik er een derde terugval overheen. Dit was de ergste tot nu toe. Ik ondervond vrij ernstige evenwichtsstoornissen, hevige tintelingen, mijn linkeroor viel uit, en daarbij had ik last van mijn schildklier gekregen, wat niet direct met MS te maken had, maar misschien een bijwerking van het MS-medicijn AVONEX was.
Dit keer was ik het langst uit de roulatie: ruim drie maanden...

Ik besloot om het roer flink om te gooien, in een poging om de misere van het afgelopen halfjaar te verminderen. Ik stopte met het medicijn AVONEX, en begon met een exclusiedieet wat is gebaseerd op het negatieve effect wat bepaalde voedingsmiddelen zouden kunnen hebben op o.a. MS-patienten. Tevens ben ik begonnen met acupunctuur-behandelingen.
In totaal dus drie maatregelen, welke uiteindelijk effect lijken te hebben. Op het moment dat ik dit schrijf, eind oktober 2004, ben ik aardig hersteld, ben alweer sinds eind juli aan het werk, en ik kan bijna alles weer redelijk normaal doen. Ik voel echter wel een duidelijke lichamelijke beperking, wat zich uit in constante vermoeidheid; ik voel mij nooit fit. Dit hindert mij niet in het bijzonder, maar maakt wel dat mijn algemene conditie niet meer is wat het was. Ik kan best 30km fietsen, maar dit voelt na afloop aan of ik het dubbele heb gedaan. Hetzelfde geldt voor wandelen, waarbij 7km voor mij al heel wat is.

Ik heb geen idee waar ik nog kan uitkomen, maar heel veel beter als dit zal het zeer waarschijnlijk niet worden. Gezien waar ik vandaan kom, wat ik het afgelopen halfjaar heb meegemaakt, ben ik al heel blij dat ik nu ben waar ik ben, hoe ik mij nu voel na al die ellende.
Ik ben ook heel blij dat ik mij nu al een paar maanden vrij goed voel zonder nieuwe terugvallen. Ik besef mij ook dat dit van het ene op het andere moment weer kan omslaan, dat ik weer een volgende terugval krijg. Want dat is MS...
En het is de onzekerheid over wat MS met je gaat doen in de toekomst wat het zo moeilijk maakt op het moment dat je je vrij goed voelt. MS pakt je hoe dan ook, en het probeert je leven te regeren. Om dat laatste te voorkomen, is een hele grote en moeilijke uitdaging. Eigenlijk ben ik nog een groentje, een soort beginnend MS-patient, maar ik hoop dat ik de ziekte enigszins de baas kan leren te zijn, althans op mentaal vlak, en er mee leert om te gaan zonder dat het mijn leven teveel gaat beheersen. Daar is het leven te mooi voor, toch?


Ik heb mij er al bij neergelegd dat het maken van de reizen zoals ik dat de gedurende 16 jaar heb gedaan tot het verleden behoort. Ik kan het nu gewoonweg fysiek niet aan om bijvoorbeeld een trekking te maken door Nepal, en het exclusiedieet zal in met name armere landen voor grote problemen gaan zorgen.
En bovendien wil ik mijn gezondheid niet in de waagschaal gaan stellen voor een reis, hoe mooi en avontuurlijk die ook is. Ik zal zuiniger op mijzelf moeten zijn, het is niet anders. Het feit dat ik al zoveel mooie reizen heb gemaakt maakt het een stuk makkelijker voor mij, ik heb zoveel moois om op terug te kijken...

Een leuke reis naar een Europees land behoort gelukkig nog best binnen mijn mogelijkheden, en er valt hier nog genoeg te zien en te beleven, veel meer dan ik in mijn leven kan behappen!
Een blik in de kristallen bol...