R
R
oberts
eizen
Noorwegen Rondane 2003
Er waren alweer vier jaar voorbij gegaan sinds ik op wintersport was geweest. Op zich niet zo heel bijzonder, ik placht dit soort vakanties niet met grote regelmaat in te plannen. Waar dat aan ligt is moeilijk uit te leggen vind ik. Misschien komt het doordat ik niet echt een "wintersportverleden" heb, maar pas in 1992 voor het eerst kennis maakte met de wereld van sneeuw, ijs, en attributen welke het voortbewegen in een winters landschap gemakkelijker kunnen maken, maar welke we in Nederland niet gewoon zijn te gebruiken. Dus ik bedoel niet schaatsen, waar ik al van jongs af aan heel behoorlijk mee uit de voeten kan, maar skien en dergelijke.
Nu heeft piste-skien mij nooit echt kunnen bekoren behalve het kijken naar de toppers op TV, het was mij allemaal veel te blessuregevoelig. Maar meer nog leek het mij veel mooier om door de omgeving te trekken op een rustige manier, vooral wat de hoeveelheid mensen betrof. Ook in dat geval kom je niet op piste-skien uit, maar op een variant waar het in elk geval mogelijk is om de hak op de ski al dan niet permanent los te zetten. Ik besloot voor de meest voor de hand liggende keuze: langlaufen. Veel mensen denken dan al gauw aan voorzichtig schuifelen door de loipe, oer- en oersaai. Inderdaad, dat behoort zeker tot de mogelijkheden, maar het kan uiteraard ook anders, zoals ik de afgelopen jaren heb ervaren.
Ik was verstandig genoeg om niet al te moeilijk te beginnen, en dus ging ik in 1992 naar de Franse Pyreneeen, waar met licht loipe-materiaal werd gewerkt. Het leuke was, dat naast het leren vooruitkomen in de loipe, ook ruim aandacht werd geschonken aan het langlaufen buiten de loipe. En zo werd mijn interesse voor het zogenaamde cross-country skien - of zo je wilt toerlanglaufen - gewekt.
Dus vandaar dat ik in 1994 naar de Savoie toog, alwaar een duidelijk zwaarder programma werd afgewerkt. Dit met behulp van dito materiaal: Toerlanglauf- en Telemark-spullen. Aangezien ik nog steeds tot de groep beginners behoorde maakte ik gebruik van toerlanglaufski's, waarmee de telemarktechniek ook een beetje kan worden uitgevoerd - een leuke kennismaking. Gelukkig waren er tijdens deze reis twee instructeurs mee, zodat de groep veelvuldig kon worden opgesplitst voor de beginners en de gevorderden. Dat werkte perfekt.
In 1995 maakte ik een hele mooie trip naar de Canadese Rockies, waar we op en om het Wapta Icefield in Yoho N.P. trokken op telemarkski's. Het was met name hier dat ik een aantal hele mooie telemarkbochten heb gemaakt, vooral de afdaling vanaf Mount Rhonda zal ik nooit vergeten. De twee mooiste bochten die ik ooit heb gemaakt heeft helaas niemand gezien, maar het was enorm kicken om het maar populair te zeggen! Helaas heb ik mij op de laatste dag op het Wapta Icefield ook behoorlijk geblesseerd, en dat is waarschijnlijk de hoofdoorzaak geweest dat ik sindsdien een stuk voorzichtiger ben geworden. Het heeft er denk ik ook voor gezorgd dat ik mij weer wat meer ben gaan focussen op het puur rondtrekken in een dergelijke omgeving. Eigenlijk heb ik hierdoor mijn hoofddoel als het ware herontdekt, en het vreemde is dat ik toch altijd wel beneden kom, zij het niet altijd stoer telemarkend, maar wel skiend!
Dat het niet altijd skiend kan werd bewezen in 1999 in IJsland, toen "near-white-out" condities het bij een bepaalde helling niet verantwoord maakten om met ski's af te dalen, maar dit lopend moest gebeuren.
Daarvoor was ik in 1996 nog in de Valle d'Aran geweest in de Spaanse Pyreneeen, wat ik heel bijzonder vond vanwege de natuurlijk mooie omgeving, de goede sneeuw en zeker de perfekte verzorging in een gezellig familiehotelletje in Bagerque, waar het ene na het andere culinaire hoogstandje voor ons werd geserveerd.
1.
2.
3.
4.
In 2003 vond ik de gelegenheid om voor de 6e keer een (toer)langlauftocht te gaan maken. Dat de bestemming Noorwegen werd was niet zomaar een keuze. In 1998 was ik ook al eens in Noorwegen geweest, en dat was mij uitstekend bevallen. Dit was weliswaar in de zomer, maar ik wist dat ik ooit ook in de winter een bezoek zou brengen aan dit prachtige land. En zo werd dit na IJsland de 2e noordelijke bestemming welke ik zowel in de zomer als in de winter bezocht. Daarmee was mijn liefde voor gebieden in het noorden wel zo'n beetje bevestigd leek mij.
5.
9.
8.
7.
6.
Het leek een relatief ontspannend weekje te gaan worden. De aankomst in Oslo voelde al aardig vertrouwd, het was de 3e keer dat ik hier kwam. De rit per bus naar het noorden, naar de Rondane, voerde over bekend terrein.
Het was de afgelopen weken nogal warm weer geweest in Noordwest Europa voor de tijd van het jaar. In Nederland liepen we er nog vrij luchtig bij toen ik naar Noorwegen vertrok, en de weerkaarten hadden laten zien dat het ook in Noorwegen bepaald niet koud was geweest. Sneeuw lag er echter genoeg, sneeuwzeker als Noorwegen is.
Tijdens de busrit naar de Rondane was er echter hoegenaamd geen sneeuw te zien, de wegen en de landerijen waren zo goed als sneeuwvrij. Ik wist bijna niet beter dan dat het meestal het geval is als je naar een wintersportgebied toe rijdt, en ook dat het in alle voorgaande gevallen altijd goed was gekomen.
10.
11.
12.
13.
14.
Bij het naderen van de Rondane zagen we steeds meer sneeuwresten langs de weg, welke ineens zeer steil omhoog ging. Een flink aantal haarspeldbochten later kwamen we op een soort plateau, en reden we de Rondane binnen. Om ons heen was het overal wit, er lag dus "gewoon" een pak sneeuw...!
De bus stopte bij Høvringen, waar we overstapten in twee vreemd uitziende voertuigen op rupsbanden, de zogenaamde snowmobielen. Zij brachten ons in een half uur naar de fjellstue van Smukksjøsaeter, ons onderkomen voor de eerste paar dagen.
We maakten een mooie verkenningstocht in de omgeving, en konden zo weer even wennen aan het materiaal en de bewegingen. Het weer was doorgaans prima. Een paar keer hebben we wat harde wind gehad, maar dat maakte het alleen maar avontuurlijker.
De sneeuwcondities waren jammergenoeg vrij belabberd, het sneeuwdek was meestal voorzien van een verijsde korst, het gevolg van de relatief warme "mooiweercondities" van de afgelopen dagen. Er was geen verse sneeuw bijgekomen, en de zonnestraling en de wind hadden de toplaag veranderd in een soort plastic. Dit maakte het afdalen behoorlijk lastig, maar gelukkig heeft niemand een blessure opgelopen.
Vanuit Smukksjøsaeter trokken we voor een paar dagen naar de fjellstue Rondvassbu, welk op een meer afgelegen plek even verderop in de Rondane lag. Hier maakten we een paar hele mooie tochten, waarvan de beklimming van de Veslesmeden voor mij letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van de hele week was.
Vanuit Rondvassbu trokken we weer terug naar Smukksjøsaeter, waar we nog 1 dag verbleven, en kwam er helaas een eind aan een prachtige week wintersportvakantie...
15.
16.
17.
Deze reis werd gemaakt met :
Ga naar de SNP-site