Turkije/Kackar 1994

In de zomer van 1993 maakte ik voor het eerst sinds een aantal jaren een meerweekse reis binnen Europa. Na het enerverende jaar 1992, waarin ik maar liefst twee prachtige, maar ook kostbare verre reizen maakte (Nepal/Dolpo en Patagonie), leek het mij verstandig om het nu eens binnen Europa te zoeken.
Dit betekende geenszins dat het daarom een minder interessante reis zou gaan zijn, en al helemaal niet dat het een soort luie strandvakantie zou gaan worden. En zo gebeurde het dat ik een zeer boeiende maar ook zeer vermoeiende rugzaktrek maakte door de binnenlanden van IJsland, perfect georganiseerd door SNP. Een werkelijk geweldig avontuur, zeer de moeite waard! Dit avontuur, waarbij ik het gevoel had een met de natuur te zijn als nooit tevoren, zorgde ervoor dat ik het jaar daarop op zoek ging naar meer.

Twee dagen later begonnen we aan de langste afdaling van de trek, en tevens tot op de dag van vandaag (maart 2001) de langste die ik ooit heb gedaan: de 1700 meter lange afdaling vanuit het Kackar-gebergte. Het was tijdens dit traject dat ik het meest gelukkig was met het nog altijd uitstekende weer, aangezien het met name aan de noordzijde van het Kackar-gebergte dikwijls regent, waardoor de paden nat, glibberig en dus moeilijk begaanbaar kunnen worden. Dat was ook wel goed te zien, want de nu opgedroogde modder van de paden vertoonde een soms angstige gelijkenis met een bobsleebaan, en hier en daar troffen we meer dan een halve meter diepe gaten aan waar overduidelijk ooit iemand tot over zijn/haar knieen was weggezakt...
Uiteindelijk kwamen we aan in het plaatsje Camlihensin, vanwaar we na een overnachting met een minibusje naar de stad Trabzon, gelegen aan de Zwarte Zee, werden gebracht. Hier lieten we ons uitgebreid verwennen - en schoonschrobben - in een prachtige hammam, wat een prachtig besluit vormde van een zeer geslaagde tocht.

Mijn aandacht werd al vrij snel getrokken door een andere rugzaktrek van SNP, in het bijzonder vanwege het feit dat in de begeleidende tekst uitdagend stond vermeld dat het hier de zwaarste rugzaktrek betrof uit het SNP-programma. Dit wordt vooral ingegeven door het feit dat deze rugzaktrek door bergachtig gebied voert, waarbij vele grote hoogteverschillen moeten worden overbrugd. Zwaarder dan IJsland aldus, waar het landschap eerder licht glooiend tot iets meer glooiend kan worden genoemd. Een andere niet te onderschatten factor is de temperatuur, welke in Turkije zelfs in de bergen uiteraard veel hoger kan liggen dan je op IJsland ooit zult kunnen meemaken. In de volle zon en hitte met volle bepakking een klim van 700 meter maken is bepaald geen makkie...
Gelukkig was ik zo wijs om de laatste reis van het seizoen te boeken, welke in september werd uitgevoerd. Hierdoor viel het op enkele uitzonderingen na met de hitte erg mee, maar warm was het vrijwel altijd. Hoewel, er waren een paar behoorlijk koude vroege ochtenden in het hooggebergte waarbij het ijs op de tent stond, maar echt serieus koud kon je dit nu ook weer niet noemen.

Vooraf werd er een kennismakingsbijeenkomst georganiseerd in een zaaltje in Utrecht, welk wellicht als voornaamste doel had om de deelnemers zo goed mogelijk voor te bereiden op de toch wel zware tocht. Immers, we zouden in principe geheel zelfvoorzienend zijn, en op een paar trajecten behoorlijk afgezonderd van de bewoonde wereld, waardoor iedereen zich goed bewust moest zijn van hetgeen ons te wachten stond, en in meer dan een opzicht goed uitgerust aan de start moest verschijnen.
Voor wat betreft het zelfvoorzienend zijn dient te worden opgemerkt dat we gebruik maakten van een aantal bevoorradingsdepots onderweg, om onze voedsel- en brandstofvoorraden aan te vullen. Dit is zeer gebruikelijk bij dit soort georganiseerde tochten, en maakt zo'n trek iets minder zwaar. Gezien de duur van de trek - twee weken - zou het ook bijna ondoenlijk zijn om voor die gehele periode voedsel en brandstof mee te nemen, en dit laat ik dan ook graag aan de echte die-hards over. Ach, het moet toch ook een klein beetje vakantie blijven nietwaar?

Leuk detail van die kennismakingsbijeenkomst was (achteraf gezien) het feit dat deze door een SNP-reisbegeleider werd gegeven die weliswaar niet met ons mee zou gaan, maar welke ik in de jaren daarna twee keer als reisbegeleider zou meemaken: Pol van Mill. Een heel aardige vent, hij begeleidde "mijn" reizen naar Madeira en Karpathos. Ik hoop hem nog eens te ontmoeten bij een volgende reis... Wie weet?
Voor mij persoonlijk liep er een hele duidelijke Rode Draad door de Kackar-trek, en dat waren de diverse ontmoetingen met de uiterst vriendelijke en gastvrije bevolking. Ik had daar natuurlijk wel verhalen over gehoord, maar om het nu zelf eens mee te maken was werkelijk heel bijzonder. Vreemd genoeg was de gastvrijheid soms ook weleens lastig, wanneer we voor de zoveelste keer werden uitgenodigd voor thee, brood, kaas, honing en diverse andere lekkernijen, waardoor onze loopschema's dikwijls vertraging opliepen...
De tocht begon in de buurt van het stadje Erzurum, gelegen op de Anatolische hoogvlakte in het noordoosten van het land. Van daaruit liepen we eerst langs de bronnen van de rivier de Eufraat, over de hoogvlakte richting Mescit-gebergte. Na hier overheen te zijn getrokken daalden we af naar het diepe en zeer warme Coruh-dal, van waaruit we weer omhoog gingen om het Kackar-gebergte over te steken. In de buurt van de hoogste top, de Kackar (3932 m.) zelf, hielden we een rustdag. Indien het weer goed zou zijn, zouden we de volgende dag een poging wagen om deze bergtop te beklimmen. We hadden vrijwel de gehele trek al erg veel geluk met het weer gehad, en dat geluk was kennelijk nog niet op, want met de voltallige groep stonden we na een lange en soms lastige klim op de top. Een mooi moment, zeker voor een "toppenfreak" als ik.