Patagonie 1992

Het jaar 1992 was wat reizen betreft een van de meest bijzondere. Ik kreeg, sinds ik vijf jaar daarvoor met het maken van verre reizen was begonnen, steeds meer de smaak te pakken. Hongerig als ik was naar het bezoeken van vreemde verre oorden, belandde ik begin 1992 enigszins onverwacht in de situatie dat ik een keuze moest zien te maken tussen twee verre reizen: Nepal/Dolpo en Patagonie, waarvan de laatste een reis was welke ik al twee jaar op mijn verlanglijstje had staan.
Het vorige jaar (1991) had ik ondanks vele lichamelijke ongemakken zoals met name buiklooop ten gevolge van besmet voedsel en/of drinkwater ontzettend genoten van mijn eerste bezoek aan Nepal. Zozeer zelfs, dat ik een grote drang voelde om daar het jaar daarop alweer heen te gaan. Mijn aandacht werd vrijwel direct getrokken door de Dolpo-trek, een zeer afgelegen streek welke pas in 1989 was opengesteld voor toeristen en dientengevolge nog maar weinig door toeristen werd bezocht. De reisleidster van de Annapurna-trek van het vorige jaar had er boeiende verhalen over verteld, waardoor het moeilijk werd om er niet voor te kiezen.
Maar Patagonie - de klank van het woord alleen al - oefende eveneens een welhaast onweerstaanbare aantrekkingskracht op mij uit, wat de keuze bepaald niet gemakkelijker maakte...
Na een poosje te hebben gepiekerd bekroop mij voor het eerst de gedachte om dan maar beide reizen te gaan doen. Praktisch gezien niet onmogelijk, daar de periodes waarin de reizen werden (en nog steeds worden) uitgevoerd ver uit elkaar liggen: Nepal/Dolpo zou ik in april '92 kunnen doen, en Patagonie in december '92. Echter, ik vroeg mij uiteraard wel af of het niet een beetje teveel van het goede was; er was nogal een bedrag aan geld mee gemoeid! Het was op dat moment niet zozeer de vraag of ik het kon betalen, maar meer nog of ik wel zoveel geld aan reizen wilde besteden... Ik verwierp daarom het idee al snel met de gedachte dat het inderdaad een beetje teveel van het goede was.
Niet zo heel veel later (een dag of twee geloof ik) kwam ik weer hierop terug. "Durf te leven!", of iets dergelijks, was mijn argument om gewoon de stoute schoenen aan te trekken, waarna ik spoedig aan de telefoon hing bij Himalaya Trekking (tegenwoordig HT Wandelreizen geheten) om de twee reizen tegelijk te boeken.
En zo is het gekomen.

Al tijdens de heenreis naar Buenos Aires bleek al snel dat de samenstelling van de deelnemersgroep bijzonder genoemd kon worden. Dat lag niet zozeer aan de diversiteit van de deelnemers, want dat komt wel vaker voor. Nee, het bijzondere zat hem met name in de leeftijd van de deelnemers: gemiddeld zo'n 30 jaar, waarbij de verschillen in leeftijd gering waren. Ook zeer bijzonder was het feit dat alle deelnemers (en de reisleider) op 1 na van het mannelijke geslacht waren. Althans voorzover mij bekend, tegenwoordig maak je wel gekkere dingen mee...
(Jer-ry, Jer-ry, Jer-ry, Jer-ry...!)
De sfeer was vrijwel meteen heel goed, en dat bleef zo, dus dat betekende dat we het ook nog eens heel goed met elkaar konden vinden. Erg prettig, natuurlijk, vooral daar de reis zeer gevarieerd was en daarbij maar liefst vijf weken in beslag nam, wat langer is dan de gemiddelde verre (groeps)reis. Tekenend voor de goede sfeer in het begin vond ik ons korte oponthoud op het vliegveld van Caracas, Venezuela. De eveneens korte beelden op de door Eduard & Anita geproduceerde (niet geregiseerde) video laten dit overduidelijk zien.
De rondreis door Patagonie was qua bezienswaardigheden, en de route die gevolgd werd, redelijk standaard. Echter, er waren een aantal onderdelen die, in elk geval voor een groepsreis, met recht uniek genoemd konden worden.
Zo was daar aan het begin van de reis de 2 dagen kamperen in Parque Nacional Lapataia op Vuurland, waarbij we van zeer nabij het weerbarstige klimaat van het zuidelijkste puntje van Patagonie - en uiteraard Zuidamerika - hebben ervaren middels enkele soms pittige wandelingen door ruw terrein.

Angelpunt in de reis was de boottocht met de vracht- annex veerboot "Puerto Eden" van de rederij Navimag langs de Chileense fjordenkust, van Puerto Natales naar Puerto Montt. Vanwege het zeer grillige karakter van het soms zeer onstuimige Patagonische klimaat is het zelden zeker of het geplande vaarschema doorgang kan vinden, waardoor we in een vroeg stadium van de reis al de nodige rekening moesten houden met veranderingen hierin. Zo kon het gebeuren dat we uit voorzorg een dag eerder in Pto. Natales verschenen, om vervolgens te ontdekken dat de boot toch op tijd voer... Dit kostte ons wel een dag tijdens de trek door P.N. Los Glaciares, wat heel jammer was, maar de boottocht had ik in elk geval absoluut niet willen missen!
De (rugzak)trek door P.N. Los Glaciares was overigens erg mooi en avontuurlijk. We namen alles mee wat we nodig hadden, inclusief tent, kookspullen en voedsel, en trokken een zeer ruig gebied in waar weliswaar gebaande paden aanwezig waren, maar welke niet altijd gemakkelijk te vinden of te volgen waren. Zo ontstond er een spannende situatie waarbij ik, samen met reisgenoot Joost, tijdens een sanitaire stop binnen enkele ogenblikken ineens de rest van de groep uit het oog verloor. We hebben ons de longen uit het lijf staan schreeuwen, maar zagen de groep pas enkele uren later weer terug in ons "basiskamp" in het bos, op ongeveer een kilometer afstand van de voet van de Cerro Fitzroy. In de nacht die daarop volgde maakten we mee hoe hard het kan waaien in Patagonie, en lag ik vol ontzag in mijn slaapzak te luisteren naar de zeer harde windvlagen welke door het ons veilig beschutting gevende bos heen joegen...

Zoals vele reizigers die een bezoek aan Patagonie brachten, bezochten ook wij de Perito Moreno gletsjer nabij El Calafate. Dit ging overigens vooraf aan de trek door P.N. Los Glaciares. We troffen het enorm met het weer, en ik was diep onder de indruk van dit natuurfenomeen.
Vanuit El Calafate trokken we richting Chili, wat erg prettig voor onze portemonnee was; Argentinie was erg duur (ongeveer de helft maal zo duur als Nederland), terwijl Chili drie maal zo goedkoop was als Argentinie. We namen onze intrek in een sfeervol en knus pension, van waaruit we een meerdaagse rugzaktrek maakten in P.N. Torres Del Paine. Hier liepen we onder zeer wisselende weersomstandigheden het bekende rondje via de Paso John Gadner, waarbij we gelukkig overwegend goed weer hadden. Hoogtepunt was het verblijf nabij de enorme Grey-gletsjer, waarbij we van zeer nabij een prachtig uitzicht hadden op het gletsjerfront.
Het verblijf in Pto. Natales zelf was zeer kort, maar toch naar mijn smaak heel bijzonder omdat er een hele aparte desolate sfeer hing, wat voor een belangrijk deel werd ingegeven door de overwegend eenvoudige, vaak in de meest uiteenlopende kleuren beschilderde, houten huisjes, en niet in de laatste plaats door het weidse Patagonische landschap en de ligging aan de zee - de "Sede del Ultima Esperanza", de "Rede van de Laatste Hoop"...

De ruim drie dagen durende bootreis van Pto. Natales naar Pto. Montt was een ervaring om nooit meer te vergeten - een verhaal apart, "een reis in een reis". De accomodatie aan boord was zeer eenvoudig. Geen bars, lounges, filmzaal, zwembad of ander vermaak van dien aard, maar alleen een zeer eenvoudige meerpersoonshut en een dito eetzaaltje. We aten altijd in twee ploegen, omdat niet iedereen tegelijk naar binnen kon.
Voor mij persoonlijk gold dat luxe accomodatie en uitgebreid vermaak mij gestolen kon worden. Het maakte de ervaring van de bootreis alleen maar intenser. Urenlang heb ik, dik aangekleed tegen de kou, aan dek doorgebracht, nabij de brug van het schip, welke vaak vrij toegankelijk was voor de passagiers. Het fjordengebied van de Chileense kust was van een ongekende schoonheid, en deed zeer desolaat aan. Dit werd nog versterkt vanwege het feit dat het de eerste twee dagen zwaar bewolkt was, waarbij het gelukkig nooit hard waaide.
Toen we in Pto. Montt aankwamen werd het mooi weer, en dat is zo gebleven tot aan het einde van de reis.
Pto. Montt lag in het gebied waar veel meren en vulkanen voorkomen, een zeer indrukwekkend landschap, en weer heel anders dan we tot dat moment hadden gezien. We maakten hier gedurende twee dagen een aantal wandelingen die een beetje een experimenteel karakter hadden. Dit bleek niet zozeer uit het feit dat we onze weg moesten zoeken in de wildernis, maar dat we veelal over geasfalteerde wegen liepen daar specifieke wandelroutes niet door ons konden worden gevonden - volgens mij waren die er in het geheel niet, of in elk geval zeer weinig. Desondanks was het verblijf aldaar aangenaam te noemen.

Na ons verblijf in het vulkanen- en merengebied ging de reis erg snel. Eerst gingen we met de nachttrein naar Santiago. Een leuke ervaring, de trein leek van binnen wel een soort van Orient Express, terwijl dat van buitenaf absoluut niet was te zien. Ons verblijf in Santiago was slechts kort (1 dag), maar toch aangenaam. Het mooie weer, de boeiende architectuur en de relaxte sfeer droegen daar in belangrijke mate aan bij.
We trokken per luxe bus verder, de Andes over richting Argentinie, tot we in Mendoza aankwamen. Vandaaruit reisden we direct per vliegtuig verder naar Buenos Aires, waarna we de volgende ochtend alweer doorreisden naar Caracas. Daar hadden we een zogenaamde stopover van een dag, waarbij we en passant nog even kennis maakten met het leven in de Cariben...

Het was een hele bijzondere reis, een van de toppers toch wel. Ik kan deze reis dan ook zeer van harte aanbevelen, hoewel deze niet meer in deze vorm wordt uitgevoerd. De bootreis o.a. is verdwenen uit (alle?) georganiseerde reizen, de boot vaart echter natuurlijk nog steeds! Ik heb uit verhalen begrepen dat het in de nationale parken wel wat drukker is geworden en dat de regels hier en daar zijn aangescherpt. Dit lijkt voor iemand die zoals ik in een vroegere periode daar is geweest een nadeel, maar ik denk dat het allemaal wel meevalt; een ieder die daar hedentendage voor het eerst rondreist heeft daar uiteraard geen weet en dientengevolge minder last van, en zal ongetwijfeld teveel onder de indruk zijn van al het natuurschoon dat Patagonie te bieden heeft!

Het aardige van deze specifieke reis is, dat ik de meeste van mijn toenmalige Patagonie-reisgenoten nog jaarlijks terug zie! Inclusief de reisbegeleider, en dat is toch ook wel bijzonder vind ik. Het is tijdens die bijeenkomsten altijd weer erg gezellig. We halen uiteraard herinneringen op, maar vertellen elkaar ook verhalen over elkaars belevenissen, uiteraard meestal vergezeld van foto's en dia's. Dit is eigenlijk nog leuker dan de "gewone" reunies.
Het is misschien ook wel een beetje dit wat deze reis zo extra bijzonder heeft gemaakt: een fantastische reis door prachtige gebieden met een bijzonder fijne groep mensen die elkaar nadien niet uit het oog hebben verloren...!