Ruwenzori 1989

Na de smaak van het verre reizen te pakken hebben gekregen middels Peru/Bolivia en Australie, richtte mijn interesse zich op Afrika. Waarom Afrika? Geen idee, althans ik weet niet (meer?) hoe ik daar op kwam. Het zou wellicht zo kunnen zijn geweest dat ik eens een volgend continent wilde bezoeken, noem het maar "continenten-jagen" of zoiets.
Nee, dat is maar gekkigheid hoor, volgens mij lonkte dit boeiende continent gewoon om een reis ergens door een of meer landen aldaar te gaan maken. Misschien is Afrika wel het moeilijkste continent om een keuze uit al die landen te bepalen; per slot van rekening bevat dit continent ook de meeste landen...
Teneinde het mijzelf iets gemakkelijker te maken om een keuze te bepalen, bezocht ik een informatie-avond van Baobab-reizen in het Victoria-hotel, alwaar info van diverse reizen naar diverse landen werd gegeven. Mijn interesse ging gaandeweg uit naar drie reizen: Kenia/Tanzania, Madagaskar en Rwanda/Zaire/Uganda. De eerste was een klassieker zoals die door de meeste organisaties wordt uitgevoerd, en hoewel Baobab er naar mijn smaak altijd iets extra bijzonders van maakt, lonkten de andere twee reizen mij meer vanwege het meer avontuurlijke en ongewone karakter.
Het was moeilijk om een keuze te maken, en voorzien van het nodige foldermateriaal toog ik weer naar huis. De dagen welke daarna volgden stonden voor een belangrijk deel in het teken van De Keuze. Uiteindelijk koos ik voor de Ruwenzori Expeditie, misschien kwam het wel een beetje door het woord "expeditie", ik weet het niet. Feit was dat deze reis een bijzondere aantrekkingskracht op mij had.
Bijzonder aspect was dat er ook een bezoek aan de berggorilla's in het programma was opgenomen. Erg interessant, wat nog extra werd beinvloed doordat de film "Gorillas in the Mist" vrij actueel was. Nodeloos te zeggen dat ik voordat ik op reis ging deze film eerst nog heb gezien.

Enige weken later liep ik onwennig rond in Kigali, de hoofdstad van Rwanda, land van de duizend heuvels. Onwennig vooral door de grote aandacht die een toerist hier leek te trekken voor de met name jongere bevolking, en dit zou de gehele reis zo blijven. We vertrokken met een speciaal omgebouwde oude zeer robuuste legertruck en reden zo vrijwel dagelijks over matige tot zeer slechte wegen door voornamelijk Zaire, tegenwoordig de Republiek Congo geheten. Rwanda, klein als het is, waren we de eerste dag al uit, en daarmee kwam voorlopig ook een eind aan geasfalteerde (en behoorlijk goede) wegen. In Zaire hebben we zegge en schrijve slechts zo'n 500 meter asfalt gehad...
De slechte wegen droegen nadrukkelijk bij tot het avontuurlijke "expeditiegevoel", en het is maar goed dat we niet zoveel regen hebben gehad, anders waren de wegen veelal absoluut onbegaanbaar geweest.
Het verplaatsen met de expeditie-truck was niet alleen door het gehobbel over de slechte wegen een bijzondere ervaring. Door de halfopen passagiersruimte, en door het feit dat de gemiddelde snelheid het tempo van een niet al te fitte fietser nauwelijks ontsteeg, ontstond een soort "buitengevoel" welke je normaal gesproken niet ervaart met andere motorische vervoermiddellen, zeker niet wanneer het wegdek van een betere kwaliteit is, zoals in Nederland.

Onze begeleiding bestond uit een klein team van drie personen, waarvan een Nederlandse reisbegeleider. De truck was van een buitenlandse organisatie (Kumuka) welke weer door de Nederlandse (Baobab) werd ingehuurd, en was tevens voorzien van een ervaren Australische chauffeur die zich vanwege zijn naar ik meen wat lastige lange en waarschijnlijk moeilijk uit te spreken voornaam Hatty liet noemen. Last but certainly not least was daar onze Keniaanse kok, een oudere man genaamd Ndeke, welke wij Msee mochten noemen. Mijn Swahili is helaas te beperkt om exact weer te geven wat Msee betekent, maar het was in elk geval iets aardigs, of wellicht sprak er iets respectvols uit zoals Oom of misschien zelfs Opa, ik weet het niet.
De kookkunsten van Msee stonden wat mij betreft althans niet ter discussie, elke keer weer kreeg hij het met wat hulp onzerzijds - welke meestal met voorbereidingen en afwassen te maken had - voor elkaar ons een smakelijke maaltijd voor te zetten. Een probleem echter vormde op sommige momenten het ontbijt en de lunch, of liever gezegd het broodbeleg. De voorraad hiervoor werd voor een belangrijk deel verzorgd door hetgeen zich in de bergingscompartimenten van de truck bevond, en deze raakten in een rap tempo leeg. Hierdoor kon het gebeuren dat ik boterhammen met ketchup of mayonaise (of beiden) heb gegeten. Gelukkig at ik als kind boterhammen met mayo, dus dat was wel een voordeel...

De route welke wij volgden voerde ons voornamelijk door Oost-Zaire, waar we vanuit Rwanda belanden door de grens bij Gisenye en Goma te passeren. In een vroeg stadium van de reis ondernamen we meteen al een van de meest avontuurlijke onderdelen van onze expeditie, en zeker ook het meest zware, welke bestond uit het beklimmen van de vulkaan Nyiragongo. Ik hield mij in die dagen nog niet zo bezig met de hoogten van bergen, maar even spieken op een landkaart leert dat hij 3471 m. hoog was. De vlakte waarvanuit we met de klim begonnen zal niet veel hoger dan 1500 meter geweest zijn (dat is vanaf de kaart niet goed op te maken), dus het was een lange, lange klim, zeker voor een toen nog onervaren (berg)wandelaar als ik. Klik hierop, of op foto nummer 2, om een meer gedetailleerd verslag te lezen van de beklimming van de Nyiragongo.
Het gebied waarin de Nyiragongo zich bevond is genaamd het Parc National Des Volcans, waarin zich zoals de naam al doet vermoeden nog enkele andere vulkanen bevinden. Velen daarvan zijn in veel gevallen actief, sommige meer dan andere, mede afhankelijk van het moment, zoals dat met vulkanen gaat. Dit gebied geniet daarbij tevens wereldvermaarde bekendheid vanwege de populaties berggorilla's, welke helaas nog zeer schaars zijn en derhalve in ernstige mate met uitsterven bedreigd worden. Ik genoot het grote voorrecht om deze magnifieke beesten onder strenge begeleiding te mogen bezoeken. De wandelingen, de inspanningen die we hiervoor moesten leveren, waren lang en behoorlijk zwaar, maar het was zeer, zeer de moeite waard. Vooral het verplaatsen door de zeer dichtbegroeide jungle is iets wat mij altijd bij zal blijven. En we hadden erg veel geluk bij de ontmoeting met de gorilla's, want de groep was vrij groot en bevond zich op het moment van de ontmoeting op een betrekkelijk gemakkelijk te bereiken open plek in het oerwoud.
Ik kan mij tevens herinneren dat we, toen we weer terug kwamen in het dorpje Rumangabo, waar we ons tentenkamp hadden opgeslagen, een soort overwinnaarsgevoel ervaarden, alsof we een belangrijke wedstrijd hadden gewonnen of zoiets. Heel gek.

Onze reis vervolgde zich in noordelijke richting door het Virunga N.P., waar we een glimp van Afrika kregen zoals veel toeristen dat kennen: het savannelandschap waarin veel wilde dieren te zien waren, zoals antilopesoorten, buffels, nijlpaarden, zwijnen, bavianen, gieren, maraboes, etc. Via de stad Butembo bereikten we Beni, waar we ten noorden van deze stad in Oysha een Belgische missiepost bezochten.
In de dagen daarna brachten we een bezoek aan Mont Hoyo, waar we ontmoetingen hadden met een pygmeeenstam. De rit van en naar Mont Hoyo was de zwaarste van de reis vanwege de erbarmelijke staat van het wegennet.
We reisden langs de noordelijke oevers van het Edward-meer, en sloegen ons kamp een paar dagen op in het Ishango N.P. langs de oevers van de Semliki-rivier. Dit is nog steeds een van de mooiste en meest boeiende plekjes waar ik ooit ben geweest. Een zeer uitbundige natuur, waar een grote hoeveelheid nijlpaarden nadrukkelijk aanwezig was, en een enorme diversiteit aan vogels.
We reden Uganda in, en verkenden het Queen Elizabeth N.P., waar we opnieuw zeer veel nijlpaarden zagen en vele, vele vogels. Tevens observeerden we tijdens een "gamedrive" een grote groep olifanten, waarbij ik in mijn enthousiasme veel te veel foto's maakte - ik was kennelijk erg onder de indruk van mijn eerste "live" ontmoeting met deze magnifieke beesten.
De dagen daarna stonden voornamelijk in het teken van de doorreis van westelijk Uganda, terug naar Rwanda. Via Kigali vlogen we tenslotte weer naar huis, en kwam aan deze unieke fascinerende reis, de "Ruwenzori Expeditie", een einde...