The idea of the CD comes from King Me, supported by Konkurrent. The original idea was to release a 7” with cover versions of songs that were originally sung by female artists. During the process ideas evolved and we decided to invite more bands we like and make it a full length CD. It has been released by Konkurrent on Valentine's Day, February 14th 2004.

Order the CD here or check your local recordshop!
Check some (Dutch) reviews down below.

Bands that are on the CD:

Whip (USA)

Kid Dakota (USA)

Coparck (NL)

Frostparade (NL)

Club Diana (NL)

King Me (NL)

Sin Ropas (USA)

Telefunk (NL)

Mist (NL)

Blimey! (NL)

December Boys (NL)

Andre Herman Düne (FR)

Meindert Talma (NL)

Domotic (FR)

Raskolnikov (NL)

Pfaff (NL)

Lawn (NL)

Jaap Boots met Zonder Kleren (NL/USA)

David-Ivar Herman Düne (FR)

 Elizabeth Cotten - Oh Babe, It Ain't No Lie

Madonna - Get Into The Groove

Bjork - Venus As A Boy

The Bangles - Walk Like An Egyptian

ABBA - Fernando

Mary J. Blige - Family Affair

Dolly Parton - Jolene

Blondie - Rapture

Janis Ian - At Seventeen

Shocking Blue - Send Me A Postcard

Rah Band - Clouds Across The Moon

Scout Niblett - Sweet Heart Fever

June Lodge - Someone Loves You Honey

Nico - These Days

Portishead - Glory Box

Pat Benatar - Love Is A Battle Field

Tracy Chapman - Fast Car

Nancy Sinatra - These Boots Are Made For Walking

Tori Amos - Doughnut Song

Mastering is done November 26 by Zlaya.
The CD has come out on My First Sonny Weissmuller Recordings (cat. # AHOEA 4040).
Distribution by Konkurrent.
Cover art by Odilo from Coparck.

For more info mail mamilo@home.nl

Persbericht

Recensies:

Menno Pot in de Volkskrant van 12 februari 2004:

'Female arists covered by 19 male bands', luidt de ondertitel van More Than
A Woman, een compilatie van het Nederlandse label My First Sonny Weismuller
Recordings. Een alleraardigst idee, dat ook werkelijk tot een vermakelijke
plaat heeft geleid.
Niet alleen verschillende bands uit de Sonny Weismuller-stal (Club Diana,
Telefunk, Lawn) kozen een liedje uit, ook buitenlandse artiesten als Whip
(Elizabeth Cottons Oh Baby, It Ain't No Lie) en Sin Ropas (Jolene van Dolly
Parton) namen een nummer voor hun rekening.
Tot de verrassendste bijdragen horen Kid Dakota's sinistere versie van
Madonna's Get Into The Groove en Family Affair (Mary J. Blige) door de
Nederlandse guitaarband King Me.
Een pluim verdient ook Jaap Boots, die een Nederlandse tekstbewerking maakte
van Nancy Sinatra's These Boots Are Made For Walking.
OOR door Erik van den Berg:

'A compilation of home-recorded gender bender songs'. Op Strange Little Girls zong
Tori Amos door mannen geschreven songs over vrouwen, op More Than A Woman
gaan negentien mannenbands uit de uit de Nederlandse, Amerikaanse an Franse ondergrondse
op initiatief van King Me's Michael Milo aan de haal met 'hits' die oorspronkelijk door
vrouwen werden gezongen. Het heeft een verrassend amusante compilatie opgeleverd die eigenlijk
mee moest liften op de Valentijn-idioterie (release 14 februari!), maar dat vergeten we maar even.
Gelukkig is Tori Amos er ook. Haar Doughnut Song, in de vertolking van ene David-Ivar Herman Dune,
doet na zeventig minuten het licht uit. We hebben dan heel wat briljante, maffe en ontluisterende
covers voorbij horen komen, met Kid Dakota's sluipversie van Madonna's Into The Groove, een door
Coparck prachtig electronisch vormgegeven Venus As A Boy (Bjork) en Portisheads Glorybox in
Raskolnikov-verpakking (featuring de ruwgerookte strot van Spamodique's Mark Ritsema!) als eerste
aandachttrekkers. Maar ook de Residents-achtige benadering van Blondie's Rapture (door
Telefunk), de onwaarschijnlijke uitvoering van ABBA's Fernando (door nerdcombo Club Diana) en de
souplesse waarmee eenmansband Frostparade een stukje Eternal Flame door Walk Like An Egyptian
(Bangles) roert, scharen we onder de Grote Momenten op deze cd. Niet alles is even sterk
- Blimey!, Pfaff en Jaap Boots doen allerlei verschrikkelijks met respectievelijk Send Me A Postcard
(Shocking Blue), Love Is A Battlefield (Pat Benatar) en These Boots Are Made For Walking (Nancy
Sinatra) - maar wat mij betreft mag dit fijne initiatief een vervolg krijgen. Gay Artists Covered by 19
Straight Bands?
Platomania #186:

Het ideale valentijnskado voor de serieuze muziekliefhebber is dit jaar de compilatie More Than A Woman. Geen Wham dus, en geen Elton John, maar Copark, Mist, Blimey! en nog veel meer toonaangevende Nederlandse bands die songs van vrouwelijke artiesten doen. Dus mag Club Diana zich verdienstelijk wagen aan Abba’s Fernando, doet Meindert Talma niets minder dan de evergreen Someone Loves You Honey en doet Rotterdams trots Rashkolnikov een bloedstollende versie van Glory Box van Portishead. Meer? Venus As A boy van Bjork ontbreekt niet, aan Copark de eer. En King me doet Family Affair van Sly Stone. In een woord geweldig, al zal de gulle gever deze plaat ongetwijfeld toch liever zelf willen houden.
http://fileunder.blogspot.com/:

Ik zou je willen sluiten in mijn armen
(Traanbuisjes testen zoals Whip doet met hun "Oh babe, it ain't no lie")
Je met mijn liefde verwarmen
(terwijl Kid Dakota geil bijna Marilyn Manson achtig Madonna's "Get Into The Groove" speelt)
Een goed gevoel dat gloeit van binnen
(zo warm als ik het krijg van de beklemmende versie van "Venus as a Boy" van Coparck)
Daar kun je wel iets bij verzinnen
(terwijl Frost Parade "Walk Like An Egyptian" doet denk ik toch stiekem even aan Susanna Hoffs)

Want nu is het ervan gekomen
(Club Diana laat "Fernando" klinken als nooit tevoren)
Dat ik van je blijf dromen
("Family Affair" is geen R&B, het is lo-fi-pop liedje van King Me, dat Mary J Blige tot een hit maakte)
Beelden die altijd door mijn hoofd zullen schieten
(Dolly Parton's Jolene, klinkt droeviger dan de droefste regen bij Sin Ropas)
Waar ik dagen, maanden, jaren van kan genieten
(Langer dan Telefunk's plastieken versie van "Rapture")

Dat is wat ik je wil vertellen
(Zacht in je hoor fluisterend, als Mist intieme "At Seventeen")
Vragen hoef je me dan ook niet meer te stellen
(Stuur me liever een postkaart met liefs van Blimey!)
Zo zie je maar dat wonderen nog steeds bestaan
(Een (h)eerlijk verruwde versie van "Clouds Across the Moon" bijvoorbeeld)
Anders had ik niet voor je gestaan
(en had ik "Sweetheart Fever" en "Someone Loves you honey" van Düne en Talma niet nodig gehad om je te overtuigen)

Zie dit gedicht als een stille wenk
(Zo gaat dat "These Days", zegt Domotic tussen de bliepjes door)
En accepteer alsjeblieft dit geschenk
(Mooier dan Raskolnikov "Glorybox" doet kan ik het niet maken)
Of je dit gedicht mooi vindt zal ik misschien nooit weten
(Vast mooier dan Pfaff's "Love is a Battlefield" en misschien wel net zo mooi als Lawn dat lo-fi gaat in "Fast Car")
Maar dat ik van je houd mag je nooit vergeten
(en de liefde met je wil bedrijven op het ritme van Jaap Boots Zonder Kleren om daarna in slaap te doezelen met "Dougnut Song" door David-Ivar Herman Düne zachtjes kabbelend op de achtergrond )

xy

Zo'n gedicht kun je natuurlijk zelf ook genereren, de begeleidende muziek van de Cd "More Than a Woman" zul je zelf moeten kopen, maar is goedkoper dan een bosje rozen en gaat langer mee.
Fret door Yoast van Baardewijk:

Sommige waarom-vragen zijn alleen met "waarom niet?" te beantwoorden. Want een release met negentien mannelijke bands die vrouwelijke artiesten coveren, roept vragen op. Het ware antwoord vind je op cd zelf, een door King Me bijeen gebrachte briljante en hilarische verzameling van dertien Nederlandse en enkele buitenlandse bands die zich vergrijpen aan zelfgekozen klassiekers. Soms liefdevol en soms met bruut geweld. Bjork ziet haar Venus As A Boy vergulden door Coparck en Pat Benetar zou haar eigen hit niet meer herkennen al stond haar leven op het spel. Met dank aan Pfaff. Koop die plaat en organiseer een popquiz zou ik zeggen.
www.planet.nl door Miriam Nootenboom:

De Nederlander Michael Milo ALIAS King Me vatte ergens medio 2003 het ludieke plan op om negentien 'vrouwelijke' tracks te laten coveren door een aantal kopstukken uit de Europese en Amerikaanse underground. Een applaus-waardig initiatief al kun je wel wat afdingen op de betekenis van 'vrouwelijk' op 'More Than A Woman' (My First Sonny Weismuller/Konkurrent).

In wezen betekent het niet veel meer dan liedjes gezongen door een vrouw, een Tori Amos-achtige diepzinnigheid steekt er niet achter. En 'Glorybox' van Portishead en 'Fernando' van ABBA, zijn dat niet gewoon een bandnummers?

Enfin, een kniesoor die er oplet. Het idee alleen is zoiets als bij voorbaat een vier krijgen omdat je op de vereiste tijd en plaats op je tentamen verschijnt.

Om dat cijfer op te krikken, moet het inhoudelijk natuurlijk ook nog een beetje leuk wezen, iets dat met bijdragen van onder meer Whip (= zanger van Timesbold), de gebroeders Herman Düne, Meindert Talma en Pfaff op voorhand ook reeds gegarandeerd lijkt. Men heeft reeds een zes.

De tracks zijn goed en gevarieerd gekozen van 'Get Into The Groove' van Madonna (uitgevoerd door Kid Dakota) tot 'Fast Car' van Tracy Chapman (uitgevoerd door Lawn) tot 'These Days' van Nico. We zitten nu op een zeven, ruim voldoende.

Wordt het ook een acht? Welja, waarom niet. Wie wil er nou niet een plaat in huis met Meindert Talma die zich semi-ongeïnspireerd door 'Someone Loves You Honey' (June Lodge) neuzelt? Of King Me zelf die 'Family Affair' van Mary J. Blige van een eigen signatuur voorziet en Telefunk dat 'Rapture' van Blondie door de indie-mangel haalt?

Edoch daar verrijst de onneembare horde naar een negen, laat staan een tien. Hoe leuk ook, als geheel is More Than A Woman net iets te eenzijdig 'indie' uitgevoerd: pling, pling, pling en een lijzige zang, we kennen de formule wel zo'n beetje. Een brutale cover à la 'Comfortably Numb' van Scissor Sisters (zie: elders in deze rubriek) staat er niet op en had het album zeker goed gedaan.
De Recensent.nl door Tim Donker:

In Olivier Blunder Klapt Uit De School (deeltje 31 uit de weergaloze Olivier Blunder stripreeks) zegt een collega van Blunder tijdens een redactievergadering: "Iedereen die een idee heeft, sla ik dood". Dit zou het credo van elke kunstenmaker moeten zijn en het zou aan de wand moeten hangen bij iedereen die schrijft, musiceert, schildert, tekent, beeldhouwt, componeert, performeert en wat dies meer zij. Projecten. Concepten. Ideejen. Tema's. Wie haat ze niet? Wie ze niet haat, sla ik dood. Elk Idee -zelfs een Goed- leidt tot een wanstaltig eindproduct. Kunstenmakers moeten kunsten maken; ideejen krijgen moeten zij overlaten aan beleidsmakers.
More than a woman is ontsproten uit een idee (ojee) van Michael Milo van King Me. Waarom, zo dacht Milo, laten we niet een stel mannen de liedekijns zingen van een stel vrouwen? Dat kun je wel een idee noemen. En iedereen die een idee heeft, enzovoort. Daar komt nog bij dat ik niet dol ben op covers. Ten derde heb ik niet zoveel met vrouwelijke artisten. Maar nu wordt mun collegarecensent Ricco boos, en de ganse feministiese organisatie van het land ook, en alle vrouwelijke artisten gaan zeggen dat zij beter muziek kunnen maken dan ik luisteren kan. Niks ten kwade van de goeden (Maria McKee bijvoorbeeld, of Hope Sandoval, Mary Timony, Shannon Wright, CarmenKata, Carla Bozulich, Tara Jane O'Neil, Edith Frost en Lalotje, ja Lalotje natuurlijk altijd) maar over het algemeen heb ik nu eenmaal meer mannen dan vrouwen in mijn platenkast, daar kan ik niks aan doen, je kunt het niet helpen dat de smaak die je hebt de smaak is die je hebt (of kun je dat wel helpen? is dat een leuke discussie? voor een internetforum? met bijdragen van jan en alleman? en een rake redaktionele konklusie op het eind?).
Wel. De vooroordelen opzij nee het raam uit nee door de plee ermee, en gewoon luisteren, met je oren, je weet wel, die twee dingen aan weerskanten van je harses. Luisteren. Naar More than a woman. Vanaf het eerste nummer. En dat is Elizabeth Cottons Oh babe, it ain't no lie. Maar dan in de versie van Whip. Hee, Whip, dat is toch Jason Meritt van Timesbold?, zegt u nu, en dan zeg ik: ja dat is 'm. En ik ken Timesbold niet zo goed en ik ken Whip niet zo goed en ik ken Elizabeth Cotton niet zo goed en ik ken Oh babe, it ain't no lie niet zo goed maar in deze versie is het alleszins een heel aardig nummerke, zij het niet iets dat mij nu direkt naar de platenzaak op de hoek doet spoeden om andere Timesbold- of Whip-ceedees uit te tsjekken (om maar te zwijgen over Elizabeth Cotton-ceedees) (er zit hier trouwens helegaar geen platenzaak op de hoek). En dan Kid Dakota die er in slagen om Get into the groove van Madonna nog afgrijselijker te doen klinken dan het origineel, want dit is Get into the groove hoe het zou klinken in de versie van Marilyn Manson, of, erger nog, The Murderdolls. Copark doet een prachtversie van Venus as a boy die het origineel van Björk subiet overbodig maakt en in Frost Parades redelijk grappige interpretatie van Walk like an Egyptian komt aan het einde ook nog even Eternal flame voorbij: Bangles-essentalia in slechts een paar minuten.
Met deze eerste vier nummers is de toon van More than a woman gezet: het gaat van prachtig naar grappig en van redelijk en aardig naar afgrijselijk en spuuglelijk. Geweldig zijn Fernando (Abba) in de lezing van Club Diana; King Me's verbouwing van het Mary J. Blige-nummer Family affair; Jolene (Dolly Parton) in Sin Ropas-saus; het Rah Band-nummer Clouds across the room in de make-over van de December Boys; Sweet heart fever van Scout Niblett maar dan van André Herman Düne en de Portishead-klassieker Glory Box zoals ten gehore gebracht door Raskolnikov.
Zoveel mooie nummer zegt u nu, dat is een unicum, zeker voor een verzamelceedee en ik ben geneigd u daarin gelijk te geven. Wie koopt er nog verzamelceedees? Ik niet. Je hebt hooguit twee mooie nummers en voor de rest heb je rotzooi. Daarin staat More than a woman dus voorzeker al op voorsprong. Maar er resteren nog genoeg vergetelijke nummertjes waarvan ik me afvraag waarom die zonodig op ceedee moesten.
En als klap op de vuurpijl is er ook nog Japie fuckin' Boots. Die doet These boots are made for walking van Nancy Sinatra, en als het al niet van superieure humor getuigt om These BOOTS are made for walking te doen als je Jaap BOOTS heet, dan doet Japies neerlandse tekst dat wel. Hou u vast: "Jaap Boots die kan goed lopen//en das precies wat-ie gaat doen//en vandaag vertrapt-ie jou met zijn blauwe schoen". Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik lig nu onder de tafel van het lachen. En dan noemt Japie zich speesjaal voor deze gelegenheid ook nog eens Jaap Boots Zonder Kleren, en dat is allemaal dolkomies, niet waar, en het zou nog dolkomieser zijn als hij niet dat belachelijke stemgeluid had, en als die tekst anders was geweest, en als de muzikale begeleiding anders was geweest, ja dan, dan was het allemaal nog veel grappiger geweest. Als Jaap Boots niet op deze ceedee had gestaan, dan had ik denk ik nog wel iets harder gelachen.
Als je More than a woman zou moeten vergelijken met een vervoermiddel, dan is de verzamelceedee meer dan een fiets. Het is meer dan louter een manier om van a naar b te komen; het is meer dan louter vulling van de stiltegaten in je auditieve achtergrond. Maar het is ook geen Harley Davidson en het is ook geen Rolls Royce. Het is niet de allerbeste ceedee die je nooit hoorde. Het is misschien een damesbrommertje. Comfortabel soms, nogal lullig op andere momenten. Naar kelen wordt er gegrepen soms, kroppen komen er in diezelfde kelen soms - en andere keren draait je maag je om of weet je na drie minuten niet meer wat je zojuist gehoord hebt. Wisselvallig, zegt de weerman dan.
Deze weerman zegt: blijf daardoor niet binnen. Ga vooral buiten. Koop deze ceedee. Draai um een paar keer om de krenten uit de pap te vissen. Voer de pap die overschiet aan je maten als die langskomen op een van de feestjes die je geeft. Wordt dronken, brul mee, heb een goeje tijd. En kom daarna eens bij mij langs. Om er met mij over te praten hoe we vorm gaan geven aan het comité Iedereen Die Jaap Boots Heet Sla Ik Dood.
HiFi.nl door Roel Bouman:

Michael Milo, voorman van de Nederlandse formatie King Me kreeg halverwege vorig jaar een leuk idee en werkte dit idee uit tot een initiatief waarbij de insteek was om een verzamelaar te maken waarop een aantal bands of zangers in de huid van een vrouw kruipen en een nummer coveren dat door een vrouw is geschreven of beroemd gemaakt. Het resultaat is een wonderlijke combinatie van humor, nieuwe vergezichten en fraaie liedjes.
Neem bijvoorbeeld Walk Like An Egyptian dat in de uitvoering van eenmansband Frost Parade een hilarische uitvoering krijgt omdat er een hele andere nadruk op het refrein komt te liggen, maar ook smokkelt Frost Parade er nog even Eternal Flame tussendoor en gaat hij zich in het outro te buiten aan gefreak waarbij het niet zo nauw genomen wordt met de geluidskwaliteit en het uiteindelijk lijkt of de duivel met de Egyptenaar gaat wandelen. Of zoals bij het volgende nummer Club Diana de evergreen Fernando van ABBA onder handen neemt. Het begint alsof een nog half slapende Nick Cave de tekstregels voor zich uit prevelt en ontlaadt in een uiterst getormenteerd gezongen refrein. Vervolgens laat de band van de initiatiefnemer, King Me, je volledig vergeten hoe het origineel van May J Blige`s Family Affair ook alweer klonk in een versie die in de hel lijkt opgenomen te zijn, niet geschikt voor tere zieltjes! Graag zouden we ook het gezicht van Dolly Parton eens willen zien als zij de versie van Sin Ropas van Jolene voor het eerst te beluisteren krijgt. Datzelfde geldt voor Debbie Harry`s diepe frons bij het resultaat van Rapture uit de koker van Telefunk.
Zo is er over bijna elke uitvoering wel iets moois te zeggen, maar het is veel leuker om het zelf te ontdekken. Zeventig minuten lang val je van de ene verbazing in de andere. Het is daarbij gelukkig niet zo dat je na de verwondering het ook wel gelijk gehoord hebt, want de meeste nummers zijn uiterst sterk uitgewerkt en kunnen ook zonder de voorgeschiedenis beslist op eigen benen staan. De vriendelijke prijs van dit schijfje in aanmerking genomen is dit een feestje voor iedereen die zich een beetje thuisvoelt in het lo-fi/indie wereldje en de popwereld eens door andere bril wil zien. Meer dan de helft van de bijdragen is van Hollandse makelij en zo is er de kans om nog eens een groep te ontdekken waarvan de naam bij het grote publiek niet gelijk de bellen aan het rinkelen laat slaan. Van mij mag dit een jaarlijkse traditie worden!

latest update: February 28, 2004