Fietstocht rondom de Triglav
In de trein, 5 september 2003

 
Vanmorgen hebben we heerlijk uitgeslapen. Dat kwam waarschijnlijk mee door het "afzakkertje" dat we de vorige avond nog hadden genuttigd in de lounge van het Grand Hotel. Dat kwam zo. Met het diner zaten we naast hetzelfde Engelse echt-paar waarmee we de eerste dag in Slovenië ook de tafel hadden gedeeld. Zij hadden genoten van hun vakantie in Bled. Hun eerste indruk was geweest, dat Bled heel erg "dull" was maar ze hadden de afgelopen week de rust en de omgeving heel erg leren waarderen. En als we het leuk vonden, wij waren van harte welkom in de lounge van hun hotel. Daar speelde een "wunderfull" pianist achtergrondmu-ziek. Nou wij wilden dat wel eens proberen. Wij kwamen met z'n beiden terecht op een bank voor twee. Truida bestelde een amarreto en ik een vodka. Toen we om ons heen keken bleek de zaal vol echte Engelsen te zitten, die allemaal keurig in het pak zo met de pink deftig gebogen hun drankje dronken. Wij voelden ons er niet echt op ons gemak in onze truien.
We hadden besloten vandaag in alle rust van de omgeving te gaan genieten. De bagage konden we in de hal van het hotel laten staan. Eerst nog even naar de bank om nog 100.000 tolar op te halen.
Half verhard pad over de vroegere spoorbaan Toen ik nog een foto van het meer - en nu met zonnige hemel - wilde maken miste ik mijn fototoestel. Paniek! Eerst terug naar de kamer. Tegen beter weten in alle laatjes opengemaakt. Niks. Toen naar het terrasje, waar de gistermiddag nog hadden gezeten. Hadden ze ook niets gevonden. Nou was er nog één mogelijkheid. Wij terug naar de fietsen-verhuur. Daar haalden ze de fietstassen te voorschijn en - gelukkig! - het toestel zat nog in het zijtasje.
Met een goed humeur nu de wandeling rond het meer aangevangen. We vonden, dat we ook nog even op het eilandje moesten kijken. Dus in Mlino een roeibootje gehuurd en roeiend naar het "Maria-eiland". Over een stenen trap met 99 treden kom je in het lieflijke barokkerkje.
In de verte de Triglav Boven in het punttorentje hang een "wensklok". Eigenhandig de klok luiden belooft eeuwige trouw. Die kans hebben we uiteraard met beide handen aangegrepen…………
Vervolgens weer verder gewandeld. Geen wonder, dat Bled met zijn romantische omgeving al sinds lang een geliefd vakantieoord is. De Habsburgse adel had Bled al in de 19e eeuw. Men volgde natuurtherapieën: bronwater, berglucht en zon dienden als tegengif tegen de decadentie van de grote stad.
Op het terras van een restaurant in de zon heerlijk gegeten. Dat zou er vanavond in de trein wel niet van komen. Op ons gemak teruggewandeld naar ons hotel en precies vier uur stapte dezelfde chauffeur van de heenreis binnen om ons weer naar Villach te brengen.
Hij vertelde, dat zondag zelfs de grote wegen afgesloten waren geweest door modderlawines, die gigantische hoeveelhe-den drab en stenen vanaf de bergen hadden gevoerd. Ze hebben hier haast alle jaren eind augustus begin september een periode van een paar dagen met heel zwaar weer. Dat markeert de overgang van de zomer naar de herfst.
Maar afgezien van die zondag hebben wij het prima getroffen met het weer. Het was een prachtige tocht met elke dag weer schitterende vergezichten en altijd fietsen tussen indrukwekkende rotsforma-ties. En overal vriendelijke, gastvrije mensen. De oudere generatie spreekt bijna allemaal Duits en de jongeren vinden het leuk Engels te kunnen gebruiken. Kortom, voor de sportieve fietser: een aanrader!