Fietstocht rondom de Triglav
Cerkno, 31 augustus 2003
40 km.

 
Toen we wakker werden vanmorgen regende het en de lucht zag erg grijs. Het beheerdersechtpaar van ons Mini Hotel had bijna medelijden met ons; in maanden geen drup regen en dan nu dit. "In the afternoon it will be dry", belooft ze opgewekt.
Na een lekker ontbijt de regenpakken maar aangetrokken en blijmoedig op pad. Zolang het regent maar gewoon de grote weg volgen, hadden we beredeneerd. Het kasteel Laski Grad, rechts een zijweg in laten we dan ook rustig links liggen.
Het schiet aardig op op de N.210. Er is nauwelijks verkeer op deze zondagmorgen. Als het even te hard regent schuilen we, in een garage van een vijfsterren restaurant en in Poljane in een bushokje.
In Gorenja Vas - we hebben er dan al 17 kilometer opzitten - hebben we trek in koffie. Het restaurant lijkt niet open en in het café verderop zit het vol met jongelui waarvan sommigen al wel erg diep in het glaasje hebben gekeken. Het begint weer hard te regenen en bij een benzinestation vragen we een jongen en een meisje waar we terecht kunnen. Het blijkt dat we alle horecagelegenheden al hebben gevonden. Er zit dus niks anders op dan maar een café-restaurant een paar kilometer verderop te proberen. Maar eerst wachten we de bui even af. Dan trekt het meisje dat we eerder hadden aangesproken Mama aan de mouw: "het restaurantje is wél open".
De dorpsstraat maar weer ingereden, de fietsen tegen de boom geparkeerd, de regenbroeken uitgetrokken en inderdaad: de deur is open. Het is inmiddels bijna twaalf uur en we bestellen een heerlijke omelet en een glas wijn.
Het is inmiddels droog geworden. Opgewekt stappen we na ons middagmaal weer op onze fietsen en optimistisch als ik ben heb ik mijn regenbroek maar in de fietstas gestopt.
Een overkapte houten brug Aan de andere kant van de Poljanscica loopt een prachtig asfaltweggetje. Bij een paardenwei buigt de weg naar rechts af, een overkapte houten brug met een schoepenrad over.
Even links en dan weer rechts volgen we nu een zijriviertje, de Kopatnica. Het is inmiddels weer gaan regenen. Dus mijn regenbroek komt weer uit de fietstas. Al gauw zijn we in het dorpje Hotavlje met riante huizen en prachtige bloemen.
We passeren de afslag naar de marmergroeve waar volgens onze beschrijving marmer in vele kleurschakeringen wordt gewonnen.
We fietsen nu door een prachtig dal. De vallei versmalt zich hier. Links klatert de beek en rechts zien we de rotswand met het sterk gelaagde gesteente. En van boven valt de regen…………
Als het even later gaat plenzen schuilen we onder de kapschuur van één van de weinige huizen. Hier worden fraaie stukken hout gezaagd. De lucht is egaal donkergrijs, de regen klettert op het golfplaten dak en het onweer laat zijn donderende slagen rollen.
Na een half uur trekt de plensbui over en begint het "gewoon" te regenen. Na het laatste huis van Kopanica gaat het asfalt over in een steenslag weg, een beboste zijvallei in. De door de regen extra woest stromende beek klatert nu eens links dan weer rechts van ons pad. Ook óp het pad vormen zich links en rechts beekjes.
Het valt nu weer met bakken uit de lucht en we proberen weer te schuilen. Door ons stijf tegen de muur van een oude schuur langs de weg te drukken blijven we min of meer droog. Plotseling komt een rots-blok(je) van de bergwand tegenover ons naar beneden gedonderd. Een paar decimeter naast mama komt hij tegen de muur van het schuurtje tot stilstand. Ze hebben het daarboven wel op ons gemunt vandaag.
Hotavlje We worden koud en als de regen niet meer met bakken maar met emmers naar beneden komt besluiten we onze tocht maar te vervolgen. Je kunt toch niet natter dan nat worden.
Als we volgens onze route rechtsaf moeten slaan, nog steiler omhoog dan ons huidige pad, besluiten we rechtdoor te fiersen. Hopelijk zijn we zo sneller op ons eindpunt Cerkno. Jammer dat we daardoor dat partizanenhospitaal "Franja", wegge-stopt in een verborgen ravijntje hoog in een zijravijn, moeten missen. Dit hospi-taal, bestaande uit 12 barakken waar plaats was voor een honderdtal gewonden, was van eind 1943 tot het eind van de oorlog in 1945 in gebruik.
Ons pad blijft ondertussen behoorlijk klimmen op de flanken van de Skofje, 973 meter hoog. En doordat de steenslag inmiddels door het water verzadigd raakt sporen onze banden diep in.
Eindelijk, nadat we ons nog tegoed hadden gedaan aan grote blauwe pruimen die hier bij honderden langs de weg liggen, bereiken we het hoogste punt. Afdalen is toch wat gemakkelijker en gaat ook wat sneller. De weg is nu ook weer geasfalteerd en spoedig komen we op een voorrangsweg. Er wordt maar naar één kant de richting aangegeven: de weg waar we uitkomen gaat naar Hotavlje, dat klopt. In de stromende regen op het kletsnatte kaartje turend - en door een beslagen bril valt dat niet mee - houd ik het erop, dat we naar rechts moeten. Met vele haarspeldbochten daalt de weg steil naar beneden. Door de snelheid krijgen we het nu echt koud. Eindelijk een plaatsnaambordje: Ceplez. Weer zo goed en zo kwaad het gaat op het kaartje gekeken. Gelukkig, we zitten op de weg naar Cerkno. Nog enkele kilometers sterk afdalend bereiken we onze eindbestemming van vandaag. Als we voor Hotel Cerkno staan houdt het op te regenen en verschijnt er zelfs een stukje blauw aan de hemel.
In het hotel worden we als verzopen katten hartelijk begroet. De fietsen komen in een verwarmde ruimte waar 's winters de ski's worden opgeborgen. Onze schoenen en kletsnatte sokken kunnen we bij de receptie afgeven om in het naastgelegen zwembad gedroogd te worden.
De hete douche is heerlijk en dan halen we in de bar een jägermeister. Daar kikkert een mens van op. En 's avonds na het avondeten nog een koffie met cognac genomen. Dat hadden we wel verdiend, vinden we.