Garyp - Emmen, afstand: 151 km.

Emmen - Rieste, afstand: 150 km.

Rieste - Elbrinxen, afstand: 182 km.

Een pittige tocht vandaag, maar door een prachtig gebied. Vanmorgen om tien over acht zitten we alweer op de fiets. De tent was nog kletsnat. Nu maar hopen, dat 't op de volgende camping lekker droogt.
De eerste route gaat door een ontginningsgebied, eindeloze rechte wegen door een grootschalig vlak gebied met onafzienbare maïspercelen.
Zo'n 25 kilometer verder gaat het flink heuvelen. Sommige klimmetjes zijn behoorlijk pittig. De omgeving is hier schitterend. Het koolzaad staat volop in bloei, in het glooiend landschap een prachtig groen en geel mozaïek.
Vlak voor Astrup hebben we onze eerste stop. Het is nog steeds bewolkt en niet warm. Alle kleren blijven dus aan en tijdens de pauze kan de fleesejas zelfs aan.
Bij Bielefeld missen we de goede weg. De toegangsweg naar het centrum is vol verkeer. Via een alternatieve route door de buitenwijken komen we weer op de goede weg.
Om halféén heeft Karst contact met Omrop Fryslân om zijn eerste reisverslag door te geven. Zo kan het thuisfront regelmatig onze ervaringen op de Karst eigen wijze meebeleven. Inmiddels is de zon doorgebroken. We vervolgen onze weg in korte (fiets)broek en met blote armen, heerlijk.
Het landschap blijft schitterend. Maar ook de hellingen worden steeds "mooier". We kunnen vandaag onze energie wel op! Op zo'n 135 kilometer lassen we nogmaals een pauze in. Dat is een welkome onderbreking. We hebben "it ein yn 'e bek" als we tegen vijven de camping Eichwald bij Elbrinxen opfietsen.
Een prachtig grasveldje om onze tenten op te zetten. De douche is verrukkelijk en de andijvie met gehaktbal valt er prima in. Ik was al mijn fietskleren op 30 graden in de wasmachine en daarna in de droger. Dat valt Truida vast niet tegen.

Elbrinxen - Dransfeld, afstand: 182 km.

Gisteravond verscheen Gerard Vroon op de camping, één van de twee politiemensen die de route hebben uitgezet. Hij rijdt vandaag voorop en Piebe zal vandaag de tocht filmen.
Het is weer zwaar bewolkt als we vertrekken. Hopelijk klaart het weer vandaag weer op. Gelukkig heb ik van Lieuwkje een pet gekregen met "het Zwitserleven gevoel". Dat scheelt als het regent. We zijn nog maar nauwelijks op weg of de eerste pittige klim dient zich al aan. "Veel bochten met dalen en zwaar klimmen", staat er in de routebeschrijving. "Het hoeft niet, het is vrijwillig", zal Gerard wel zeggen.
Na 20 kilometer dalen we af naar de Wezer en rijden regelrecht de pont op. Weer eens een andere wijze om vooruit te komen. Er staat een sterke stroom in de rivier die de veerpont naar de andere oever duwt als de slinger van een klok.
Aan de overkant volgen we een heel eind de Wezer en fietsen dan dwars door Stadt Holzminden. We volgen nog steeds in grote lijnen de rivier maar als de Wezer een grote bocht maakt snijden wij een stuk af. Dat betekent wel een pittige klim en gelukkig een weldadige afdaling.
In Lauenforde hebben we onze eerste pauze in een parkje met een fontein voor een historisch vakwerkgebouw. Na Bad Karlshafen volgt een schitterende route door het Staatsforst. We vinden nu een klim van 10% over meer dan een kilometer op onze weg. Dan volgt de beloning in de vorm van een schitterende geleidelijke afdaling. Op een gegeven moment heb ik meer dan 70 km/uur op mijn klokje te staan.
We volgen nu weer de Weser. We zijn hier niet zo ver van Göttingen. Als we Hannoversch Münden bijna door zijn hebben we middagpauze op het parkeerterrein bij de Aldi. Inmiddels is de zon doorgebroken, de benen en armen kunnen weer bijkleuren. Echter, als we bijna willen vertrekken komt er een dreigende lucht opzetten en het onweert in de verte. Gelukkig drijft de bui over al wordt het wel weer een stuk frisser.
De route buigt nu af in oostelijke richting. In Jühnde gaat het richting Dransfeld en na 124 kilometer hebben we het laatste klimmetje naar de camping "Am Hohen Hagen". Een prachtige rit vandaag door een schitterend afwisselend landschap opgefleurd met helgele heerlijk geurende koolzaadvelden.
Het menu vermeldt vanavond groentesoep, nassi met kip en pindasaus en bruine en gele vla na. Twee plaatselijke kranten vinden de reis zo interessant dat ze een verhaaltje met foto komen halen.

Dransfeld - Weissensee, afstand: 156 km.

Het is fris vanmorgen, nog geen 10 graden. Maar de tent is lekker droog, dat pakt een stuk plezieriger in. Wobbe is vandaag jarig. Tsjibbe en Baukje hebben een mooie krans voor hem gemaakt. Om acht uur nog een keer op de foto voor het bord van de camping. De eigenaar zal hier nog jaren over vertellen.
Vanaf de camping tot Jühnde dezelfde route terug. Gerard rijdt nog voorop. Gelukkig maar want de eerste de beste afslag rijdt onze tourkapitein rechtdoor. Hoe komt dat straks door Budapest?
Het is weer een prachtige omgeving, heerlijk glooiend en de appelbomen staan nog volop in bloei. Het belooft een rijke oogst te worden net als bij ons op "Op Halfweg". Al na 43 kilometer hebben we onze eerste rust. Daar hadden we nog niet op gerekend maar even pauze is best welkom.
In Bodenrode rent plotseling een klein keffertje de straat over, dwars door het peleton. Het gaat gelukkig net goed!
Het landschap wordt nu weidser en de weg gaat prettig op en neer. De ploeg heeft er duidelijk zin in. Vooral naar beneden zijn er een paar niet meer te houden. De kunst is op het grote blad zoveel vaart te maken dat je in dezelfde versnelling de volgende helling net kunt halen.
Het verband is nu wel uit de ploeg. Als we even stil staan schiet Baukje uit de slof: "Het lijkt nergens op, zo komen we nooit met elkaar in Roemenië". We zijn er stil van……..
We zitten nu kennelijk in de voormalige DDR. Grootschalige landbouw met onafzienbare koolzaadvelden. In sommige dorpen gigantische graansilo's. Ook de huizen zijn vaak de bekende woonkazernes en ergens zie ik een straatnaambordje: "Strasze des Aufbaus". Vaak is de route door een dorpje geplaveid met rammelkeien. De kasseien in België zijn er nog vriendelijk bij. Elke keer valt het weer mee, dat alles nog aan de fiets zit.
Op de verkiezingsposters voor de Europese verkiezingen lacht het portret van ene Cornelia ons toe. Guitig maar toch met iets van bestraffends in haar blik alsof ze wil zeggen: "Je komt toch ook stemmen? En dan stem je natuurlijk wel op mij!"
In Dachriden de middagpauze en dan op voor het laatste traject vandaag. Het is nog steeds frisjes. Een groot deel van de route gaat hier over kaarsrechte wegen omzoomd door appelbomen en kastanjes. De glooiingen worden geleidelijker met vriendelijke hellingen.
Na 156 kilometer zijn we in Weissensee, 10 kilometer langer dan onze routebeschrijving aangaf. De oorzaak lag bij een wegomlegging onderweg. De camping is duidelijk enkele klassen eenvoudiger; wel gordijntjes voor de douches en het water is lekker warm. De pot schaft vandaag spaghetti met tomatensaus, prima eten voor een fietser. 's Avonds hebben we kampvuur.

Weissensee - Weida, afstand: 143 km.

Gisteravond nog het stadje Weissensee in geweest. Aan de korte kant van een leuk plein de poort van Slosz Runneburg. Afgezien van de ommuring en een enkel historisch gebouw niet zoveel te zien. Behalve een intrigerend gigantisch groot werktuig waarmee men in oude tijden als met een soort katapult grote stenen kogels over de vestingmuur op de burcht gooide. Heden ten dage wordt het apparaat nog enkele keren per jaar op hoogtijdagen gedemonstreerd, "Steinschleuderschieszen" noemt men dat. Volgens de kastelein van het restaurantje, waar we ons zo'n grote pul bier lekker laten smaken, wordt het stenen projectiel meer dan 300 meter weg geslingerd. Soms wordt 's avonds een vuurwerkkogel gebruikt voor de voorstelling. Dat geeft een spectaculair gezicht.
We fietsen nu in Thüringen. We zitten al een stuk zuidelijker. Op een helling worden hier zelfs druiven geteeld.
De klimmetjes worden weer een stuk pittiger en gedeelten van de route loopt door bosrijk gebied. Je ziet hier nog geregeld een Trabantje rijden. Het plaveisel door de meeste dorpjes is één lange rammelstrook. Je bent blij, dat je een putdeksel op je pad ziet: een halve meter lekker vlak ………
We laten Weimar rechts liggen en na Bad Sulza belanden we in Groszheringen via een omleiding op een nauwelijks begaanbaar landweggetje, dat ook nog eens over een forse heuvel voert. Het vergt nogal wat stuurmanskunst om de ergste gaten en de dikste keien te omzeilen. Het is ons een raadsel hoe Johannes erin slaagt met zijn vrachtauto boven te komen. Teake moet van zijn fiets vanwege een kapotte band. Als we weer op een asfaltweg uitkomen heeft de hele groep een gevoel van: "Dat hebben we 'm toch maar even geflikt!" en prompt is de stemming bijna uitgelaten.
Vlak voor Bad Klosterlausnitz is onze middagpauze gepland. Ter plaatse staat een tent waar worst wordt verkocht, dus het hele gezelschap aan de Thüringer Rostbratwurst. Wat zullen we nu kunnen fietsen!
Na het dorpje Lederhose staat het bordje: Weida 9 km. Dat geeft de fietser vleugeltjes. Op Campingplatz Weida aan het stuwmeer van de Aumatalsperre zetten we voor de vijfde keer ons tentje op. De buurvrouw in de stacaravan naast me informeert geïnteresseerd naar waar we vandaan komen. "Oh, ganz von Holland, wie tol!", is de reactie. Volgens haar wordt het volgende week weer mooi weer …………

Weida, rustdag.

Vanmorgen lekker uitgeslapen. Gisteravond hebben we onder aanvoering van Karst met het hele gezelschap gezellig in een recreatiezaaltje op de camping het hele Friese, Nederlandse en Engelse repertoire doorgenomen. Zelfs een Roemeens liedje klinkt al niet slecht.
Na het ontbijt alle kleren gewassen en op de lijn gehangen. Het lijkt niet op regen dus ik laat de boel maar mooi hangen.
Lopend naar Weida, een aardig Oostduits stadje met een burcht, die hoog boven de stad uittorent. De 800 jaren oude Osterburg heeft de hoogste burchttoren van Duitsland. Ik heb ze niet geteld maar de nauwe wenteltrap telt heel wat treden voor je helemaal boven bent. De klim naar boven wordt beloond met een fantastisch uitzicht op het stadje met zijn omgeving.
In een Italiaans aandoend restaurant eten we een pizza - ein grosze pizza Toscana - en een "chocobecher" na. Zo kunnen we er wel weer tegen.

Terug op de camping lees ik in het reishandboek over Roemenië van Boukje, dat Roemenië zo'n 22,5 miljoen inwoners telt in een land dat 5,6 x zo groot dan Nederland is. Er zijn ongeveer 2 miljoen zigeuners, de Roma, die eeuwen geleden uit Noordwest India na veel omzwervingen in deze contreien neergestreken zijn. In weerwil van het ingesleten beeld leven zigeuners over het algemeen een seditair bestaan. In de dorpen werken ze als leerbewerker, kopersmid of paardenhandelaar. In de steden echter kunnen de Roma zich alleen staande houden met ongeregelde handel, diefstal, prostitutie en bedelarij. Hun bestaan is onder Ceausescu altijd ontkend maar nu komen de "kinderen van de wind" op voor hun grondwettelijke rechten en dat maakt hen bij de Roemenen nog minder geliefd dan ze al waren.
Ook de Hongaarse minderheid heeft het moeilijk. Met 1,8 miljoen is zij in grootte de derde etnische bevolkingsgroep. Verdacht van de heimelijke wens tot aansluiting bij Hongarije , roept ook deze minderheid zowel politiek als maatschappelijk veel weerstand op bij de Roemenen. Transsylvanië in noordwest Roemenië wordt voor bijna een kwart door Roemenen van Hongaarse afkomst bewoond.
Sinds de val van dictator Ceausescu in december 1989 is Roemenië een presidentiële democratie. Het staatshoofd wordt rechtstreeks gekozen en hij mag geen lid zijn van een politieke partij.
Roemenië kent een gematigd continentaal klimaat. Het weer in het noorden en het noordoosten wordt bepaald door hetgeen zich meteorologisch afspeelt op de onafzienbare Russische Laagvlakte. De natste maanden zijn mei en juni ………

's Avonds is er beraad met de leiding. Er blijkt nogal wat onvrede te bestaan. Lammert voelt zich hoogst ongelukkig als gids. Besloten wordt morgen in een andere formatie te rijden.
Als ik 's avonds met thuis bel krijg ik op mijn kop: "We moeten beter naar Boukje luisteren!" Karst heeft voor de radio kennelijk verteld van de donderpreek eergisteren .

Weida - Geyer, afstand: 146 km.

Vandaag is een dag van tegenslagen. Het begint goed: mooi weer met zonneschijn hoewel de temperatuur nog niet overhoudt. Voor achten staan we al gereed voor vertrek. Meteen bij de camping hebben we een gemeen klimmetje.Dan ben je meteen klaarwakker.
Boven aangekomen krijgen we van Boukje en Lammert de laatste instructies. Zoals gisteravond afgesproken rijden er nu twee auto's voorop: Wobbe en Tsjibbe verkennen de weg. Mindert en Lammert bemannen de tourleidersauto voor de groep. Na de ploeg komt Piebe met de materiaalwagen en Cor S. en Lieuwkje met de voedingswagen sluiten nu de rij. De koelauto en de vrachtwagen zien we alleen op de rustplaatsen en na de tweede pause gaan ze alvast vooruit naar de camping. Gelukkig werkt de luidspreker nog steeds niet anders was de hele camping op zaterdagmorgen om acht uur al wakker geweest.
Al na één kilometer hebben we alweer een vervelende klim, een scherpe afdaling en nog eens een behoorlijke helling. In het dorpje daarboven blijkt, dat we de verkeerde afslag hebben genomen. Dat betekent het hele stuk weer terug: een afdaling, een gemeen stuk klimmen en nog een afdaling en we zijn weer op de goede weg.
De route is weer prachtig: afwisselend grootschalige akkerbouwgebieden en uitgestrekte bossen. Na 36 kilometer komen we in Greiz. Een grote stad met verschillende omleidingen. We zijn nog één keer de weg kwijt maar na een paar keer vragen zitten we weer op de goede weg. Aan het begin van het eerste dorpje hebben we pauze. We worden weer uitgebreid onthaald. Karst vertelt op omrop Fryslân hoe dat gaat. Lieuwkje: "Moast noch in banaantsje, leave?" Het smaakt allemaal even lekker, ik wed, dat ik kilo's aankom.
Als we weer op weg gaan loopt mijn achterwiel aan. Ik laat me afzakken en Ype constateert een kapotte spaak. De snelste oplossing is te wisselen met het achterwiel van de reservefiets van Boukje. Dan samen bij Piebe in de materiaalwagen achter de groep aan. Je staat versteld van de afstand die de karavaan inmiddels alweer heeft afgelegd. Wij worden weer keurig een eind voor de passerende groep uitgeladen en kunnen meteen weer aan de staart van de groep aansluiten.
Inmiddels is het landschap behoorlijk veranderd. We naderen nu het Ertsgebergte en dat kun je merken aan telkens weer een lange klim en lekkere afdalingen. De vlakke stukjes weg zijn nu even op.
Na een omleiding in Sosa komen we op een schitterende bosweg richting Jagershaus. Plotseling wordt de doorgang versperd door een slagboom. Goede raad is duur. De fietsers krijgen het koud en fietsen al door. Het lijkt mij nuttig een kaart en routebeschrijving mee te nemen en spreek met Wobbe af waar we elkaar in Schwartzenberg weer treffen. Na een afwisselend dalend en stijgend bosweggetje komen we plotseling op een voorrangsweg die niet op de kaart te lokaliseren is. Dus even gevraagd, Schwartzenberg is links af en "immer gerade aus". Het eerste plaatsnaambord vermeldt zoiets als Jacob Georg Neustad. Dat komt op onze route helemaal niet voor. Het volgende dorpje biedt uitkomst, we zijn in het bos in zuidelijke richting gefietst terwijl de route in oostelijke richting liep. We hadden helemaal niet bij die slagboom moeten zijn.
Dat betekent zo'n 15 extra kilometers. Gelukkig is de weg goed en loopt hij vlak langs een riviertje en een spoorbaan, dat betekent eindelijk weer een redelijk vlakke weg. In Schwartzenberg fietsen we naar het afgesproken punt en gelukkig zien we daar één van de volgauto's staan. We waren zolang weggebleven, dat de andere auto's in verschillende richting zijn gaan zoeken. Via de mobiele telefoon wordt iedereen weer opgetrommeld.
Inmiddels is het ook weer gaan regenen en je wordt echt koud op de fiets. De laatste 23 kilometer naar de camping voorbij Geyer wordt dan ook in hoofdzaak zwijgend afgelegd.
Snel het tentje opgezet maar toch wordt alles nat en vies. Ik heb bewondering voor de ploeg, die eerst in de regen de grote tent opzet. Gelukkig hadden de kwartiermakers alles al mooi uitgelegd zodat de tent in recordtijd is opgebouwd.
Een Jägermeister om de boel van binnen op te warmen en een hete douche voor de buitenkant doen vervolgens wonderen.