corsica

CORTE,

donderdag, 2 september 2004



Poggio-di-Venaco Voor we vanmorgen op stap gaan moet ik nog wel de hotelrekening voldoen. Twee flessen wijn, of liever: één plus twee halve flessen wijn is 15 plus twee keer tien euro is vijfendertig euro’s. Ik zal met de pinpas betalen maar de pinautomaat is defect. Helaas kan ik maar vijfentwintig euro’s uit mijn portemonnee bijeen schrapen, dus is er een probleem. Gelukkig heeft Truida nog een biljet van twintig euro in haar zak. “De dame heeft ons gered”, verzucht de hotelbaas opgelucht.
Vandaag gaan we te voet naar de laatste halte op onze Corsicareis: Corte. We volgende de oranje gemarkeerde route die onderdeel uitmaakt van de wandelroute Da Mare a Mare Nord. Over de brug bij ons hotel buigt het pad meteen linksaf langs de rivier langs een bordje: “La balade de arbre en arbre”. Na een bocht naar recht komen we in het dorpje Riventosa. Even verderop staat een rijdende winkel. Het lijkt ons verstandig te kijken of er een stokbrood te koop is. Het blijkt echter een rijdende slager dus wagen we het er maar op zonder extra proviand in de rugzak.

Hermann-schildpad

Hermann-schildpad In Riventosa steken we de weg over en volgen de dalende weg aan de zuid kant van het dorpje richting Poggio-di-Venaco. Op het kruispunt wijst een houten bord voor wandelaars richting Corte en Casanova. Een mooie oude brug brengt ons over de ruiseau de Minute. Aan de overkant wordt het pad smaller en begint te klimmen. Plotseling ziet mama iets schuifelen: een schildpad met een geelgrijs schild van zo’n vijftien centimeter doorsnee. Dit moet een exemplaar van de Hermann-schildpadden zijn die een eind noordelijker in een reservaat in het Asco-dal worden gefokt om de ‘tortue’ voor uitsterven te behoeden.
Op een driesprong slaan we rechtsaf richting Corte. Het pad, dat verderop zelfs geasfalteerd is, komt uit op de RN 193. 300 Meter verderop steken we de weg over naar een parkeerplaats met picknickbanken. In de schaduw eten we een mueslireep en nemen we wat water. Er staat hier een eenvoudig herinneringsmonumentje ter nagedachtenis aan vijftien brandweermannen, die bij de uitoefening van hun werk: het bestrijden van een bosbrand, zijn omgekomen.
in de verte: Corte Voorbij een omheind weitje moeten we een hekje door. Dan begint de klim naar de Punta Cisterna. Het eerste deel van de klim gaat over een kale heuvelrug. De zon brandt ons behoorlijk op het hoofd. Nu komt het in Ajaccio gekochte blauwe hoedje mooi van pas. Waar het pad links omhoog voert mooie rotsformaties en uitzicht op Corte nog ver weg. De tocht gaat nu verder omhoog langs een snel stromend stroompje. Bomen houden hier de zon tegen.
Een pijl naar rechts geeft aan dat we het water moeten oversteken. Even hoger gaan we weer naar de rechter oever. Dan buigt het pad van het riviertje af en zig-zagt steil omhoog. Nadat we voor de derde keer het riviertje hebben overgestoken hebben we een mooi vrij uitzicht over het bergland. Dan voert het pad ons door een woud met prachtige oude dennenbomen totdat we uitkomen op een soort plateau. Hier zijn we op de Punta Cisterna op een hoogte van 1019 meter. Een prachtige plek om middagpauze te houden.

Een groot glas kastanjebier

op de Punta Cisterna In het bos zit een groep ruiters, die de klim vanuit Corte te paard hebben volbracht en die hier hun dieren een half uurtje rust onder de bomen gunnen. Vlakbij staat een bergerie, nog redelijk intact.
Wij beginnen nu aan de zo’n twee uur durende afdaling naar Corte door dennenbos en later ook kastanjebomen. Overal zien we sporen van wilde zwijnen die de grond hebben omgewoeld op zoek naar voedsel. Op een open veldje op de Punta di u Corbu hebben we over de rand een prachtig uitzicht over Corte in het brede dalbekken waar de Restonica zich bij de Tavignano voegt. Een gammel bordje wijst het pad naar Corte. De afdaling is hier tamelijk steil en half lopend en half glijdend bereiken we het Restonica-dal.
in de verte: corte We gaan de brug over en een tweede brug brengt ons over de rivier de Tavignano. Links af en meteen weer rechts naar de Place Paoli, het levendige centrum van de stad. Rechtdoor de Cours Paoli in en aan het eind de Avenue de Gaulle in, aan het eind links staat ons hotel “de la Paix”. Onze koffers zijn al gearriveerd en we installeren ons in onze kamer voor vannacht.
Corte lijkt ons een leuk stadje en na gedouched te hebben gaan we er meteen weer op uit. In een welvoorziene schoenenzaak kopen we een paar sandalen voor mij, een oude wens van Truida. Ik houd ze meteen aan. Op het Place Paoli drinken we een groot glas Corsicaans kastanjebier, een ietwat zoetig maar best smakelijk bier.

Gezellige studentenstad

het dal van de Tivignano Corte vormt met zijn 5700 inwoners niet alleen in geografisch, maar ook in historisch-nationalistisch opzicht het hart van Corsica. De stad ligt op een hoogte van 400 meter om een steile rotsachtige heuvel heen met de citadel, het opvallendste bouwwerk hoog uittorend boven de stad. Aan de voet van de heuvel vloeit de uit kristalhelder bergwater bestaande Restonica samen met de Tavignano. De samenvloeiing van deze twee rivieren wordt omgeven door een indrukwekkend berglandschap.
In Corte bevindt zich ook de enige universiteit op het eiland. Door de vele studenten maakt Corte een levendige indruk. In tegenstelling tot veel bergplaatsen waar de bevolking door het wegtrekken van de jonge generatie hoofdzakelijk uit oudere mensen bestaat, zie je op de gezellige caféterrassen van Corte een evenwichtige samenstelling van de bevolking. Hier drinken jong en oud hun koffie en pastis.
Corte De Place Paoli vormt de verbinding tussen de beneden- en de bovenstad. Het bronzen beeld van Pasquale Paoli overziet de bonte drukte op het door restaurants en cafés omzoomde plein. Vanaf het plein leiden steile trappen naar de schilderach-tige bovenstad.
De in 1725 in Morosaglia geboren Pasquale Paoli staat bekend als de meest ongenaakbare en populaire vrijheidsstrijder van Corsica. Hij wordt liefdevol ‘Babbu di u patria’ (Vaders des vaderlands) genoemd. De manier waarop deze destijds 30-jarige vrijheidsstrijder zich tijdens de korte periode van onafhankelijkheid van 1755 voor het door oorlogen, clanvetes en vendetta geteisterde eiland verdienstelijk heeft gemaakt grenst aan het ongelofelijke. Hij stelde een voor die tijd zeer voor-uitstrevende Corsicaanse grondwet op gebaseerd op het uitgangspunt dat alle macht en wetgeving uitsluitend in handen van het volk diende te zijn. Alle Corsica-nen ouder dan 25 jaar mochten de alge-mene vergadering, de ‘consulta’ kiezen.
Paoli bracht ook de economie weer tot bloei. Hij liet moerassen droogleggen en stimuleerde de aardappelteelt en het aan-planten van olijf- en kastanjebomen en maïs. Voor een betere opleiding van de Corsicanen stichtte Paoli lagere scholen en richtte in 1765 in Corte, zijn regeringszetel, een universiteit op. Hij liet een drukkerij bouwen en liet munten slaan die opgesierd werden door een morenkop.

Morenkop

de Citadel De morenkop is tegenwoordig nog het bekendste symbool van Corsica. In 1762 bepaalde Paoli dat de morenkop als symbool van het verzet het officiële wapen moest sieren. De herleiding van de symbolische afbeelding van de morenkop bezorgt menig historicus de nodige problemen. Men beweert dat de Moren vroeger de ogen van hun gevangenen met een witte band bedekten als een teken van slaverij. Paoli liet nu op de afbeelding van de morenkop de witte band op het voorhoofd plaatsen als teken van bevrijding.

Vanaf de Place Paoli laten we ons met een toeristentreintje, de ‘U Trenu’, langs de belangrijkste bezienswaardigheden voeren. Via de Cours Paoli, met zijn vele winkels en cafés de drukste straat, langs het rechts in een park gelegen Hôtel de Ville en langs de rechthoekige Place du Duc de Padoue. Op dit plein herinnert een bronzen standbeeld aan generaal Arrighi de Casanova die in 1778 in Corte werd geboren en later als hertog van Padua in Noord-Italië bekend werd. Na het station passeren we de hoofdgebouwen van de Pascal-Paoli-universiteit. Door de Rue Colonel Feracci gaat de rit via Place Gaffori omhoog naar de Citadel. Dit is de enige vesting die in het binnenland van Corsica werd gebouwd; daarom is er in de loop van de geschiedenis steeds zo hard gevochten. Het toeristentreintje daalt dan weer af door enkele smalle straatjes naar het Place Paoli. Wij zoeken ons hotel weer op voor het diner. Een groot reisgezelschap is nadrukkelijk aanwezig. Het eten is prima.

Casanova

Pasquale Paoli In de Cours Paoli is het inmiddels nog drukker en nog gezelliger met toeristen en stadbewoners. Wij klimmen de trappen weer op, eerst naar het Belvédère. Vanaf dit 100 meter boven de rivier de Tavignano gelegen plateau heb je een schitterend uitzicht over de oude binnenstad van Corte, het bekkenlandschap met de bergen rondom en de samenvloeiing van Restonica en Tavignano.
Zo dicht mogelijk langs de vestingmuur naar de ingang van de Citadel. Van 1962 tot 1983 was het vreemdelingenlegioen in de Citadel gevestigd, nu vindt je er het Musée de la Corse. Het moderne gebouw met een hoge glazen façade is uitstekend aan de stijl van de citadel aangepast. Dan zakken we af naar het kleine, gezellige Place Gaffori, vernoemd naar de uit Corte afkomstige vrijheidsstrijder die ook als ‘beschermer van de natie’ wordt geroemd. Op een terrasje voor het huis waar de welbekende Casanova geboren zoals een afbeelding op de muur aangeeft drinken we een pastis.

de Citadel Tegenover de kerk staat het voormalige woonhuis van de familie Gaffori. In de gevel zijn nog steeds de kogelgaten, veroorzaakt door de Genuezen in 1750, zichtbaar. Tijdens de gevechten tegen de zeerepubliek Genua benutten de Genuezen de afwezigheid van Gaffori door zijn familieleden gevangen te nemen en ze als gijzelaar te gebruiken. De Genuezen hadden echter geen rekening gehouden met de dappere Corsicaanse vrouwen. Gaffori’s dappere vrouw Faustine verschanste zich in haar huis met een geweer in haar hand en in het gezelschap van enkele vrienden. Dagenlang verdedigden ze zich tegen de belagers. Toen de bange vrienden Faustine smeekten zich over te geven greep de dappere vrouw een fakkel, hield hem boven een kruitvat en dreigde het huis met alle aanwezigen in de lucht te laten vliegen als men zich overgaf. Uiteindelijk weerstonden ze de belegering en werden ontzet.

Het is nog steeds een heerlijke avond en bij een leuk restaurantje genieten we van een grote coupe heerlijk ijs. Dan is het bedtijd, we zijn inmiddels al vlakbij ons hotel.
 
naar de vorige dag naar inhoudsopgave vakantie Corsica naar de volgende dag