corsica

SAN PEDRU,

dinsdag, 31 augustus 2004



Vandaag hebben we een flinke wandeling door het Woud van Vizzavona naar Vivario voor de boeg. Dit woud is één van de mooiste bossen van Corsica tussen de Monte d’Oro en de Bacca Palmente, de bergkam die we gister beklommen hebben. Het Forêt de Vizzavona strekt zich uit over een oppervlakte van ruim 1600 ha. op een hoogte van 800 tot 1650 meter en bestaat hoofdzakelijk uit lariksen en beuken.
Volgens onze reisgids komen de vele bezoekers hierheen vooral aangetrokken door de schaduwrijke wandelpaden met een totale lengte van bijna 50 kilometer. Om-dat dit gebied ook vanuit Bastia en Corte gemakkelijk bereikbaar is – via de N193 of met de trein – is dit woud niet alleen voor de inwoners van Ajaccio, die in de hete zomer de stad ontvluchten,een aan-genaam en gunstig gelegen recreatiegebied.
Na ons uitgebreid ontbijt zetten we onze koffers in de hal, stoppen we onze stokbrood met de nodige potjes confituren voor onderweg in onze rugzak en nemen we afscheid van de hartelijke en erg behulpzame dame van de receptie. We zullen de beste herinneringen bewaren aan dit Hotel du Monte d’Oro.

Enorme bosbrand

bosbrand in 2001 De route volgt eerst hetzelfde pad van gister maar op het koeienpad onder de hoogspanningslijn volgen we nu het brede pad rechtdoor. We passeren tweemaal een doorwaadbare plaats die echter in deze droge periode nauwelijks een obstakel vormen. Verderop herkennen we de T-kruising van gister met de handwijzer refuge l’Onda. Wij slaan nu rechtsaf op de roodlichtblauw gemarkeerde route. De slagboom op onze weg kunnen we als wandelaar gewoon langs lopen en in de bocht bij de electiciteitsmast hebben we een mooi uitzicht naar alle kanten. Diep beneden in het dal ligt het dorp Tattone met het dominante sanatorium.
In 2001 heeft hier een enorme bosbrand gewoed waarvan de sporen kilometers ver nog duidelijk zichtbaar zijn. Na een lange omtrekkende route aan de overkant van het zijdal staan we bij een volgende hoogspanningsmast. In noordelijke richting zien we Venaco nu in de verte liggen. We lopen gauw verder want er staat hier op dit uitstekende punt een harde koude wind. Na een tweede slagboom ligt een picknickplaats met weer een mooi uitzicht. De picknickplaats zelf temidden van de verkoolde boomresten biedt wel een zeer lugubere aanblik. Ons pad komt uit op een smalle geasfalteerde bosweg. We hebben nu bijna vier uur gelopen en nog geen mens gezien.

Gigantische salade

Na ongeveer twee kilometer bereiken we de grote weg naar Vivario. Rechts in de bocht staat een café-restaurant dat gelet op de vele geparkeerde auto’s kennelijk zeer in trek is. Binnen zit het inderdaad afgeladen vol en verschillende mensen staan te wachten totdat er een tafeltje vrijkomt. Gelukkig is er voor ons vrij snel een tweepersoons tafeltje beschikbaar. Even later genieten we met volle teugen van een gigantische salade en een heerlijk koel glas drinken.
Helemaal verkwikt vervolgen we onze tocht. We volgen de brede autoweg omlaag, aan de overkant kunnen we veilig in de brede berm lopen. Even verder in een bocht naar rechts na een soort onverhard parkeerterrein nemen we een smal scherp afdalend pad. In de verte torent de ruïne van het Fortin de Pascinio hoog boven de omgeving uit. Dan komen we bij een kruising van paden met op een steen een onduidelijke oranje streep. Hier moeten we rechtsaf een erg onduidelijk pad in, eerst alleen maar een geultje waar we door lopen. Verderop wordt het beter en het pad daalt steil af naar Vivario. Als we links twee huizen zien moeten we scherp linksaf en nog steiler naar beneden. Onze routebeschrijving volgend lopen we achterlangs het eerste huis. De woning is verlaten en op de muur is met grote letter FLNC LIBERTA gekalkt. Overal op Corsica zie je dit soort uitingen van de onafhankelijkheidsbeweging.

FLNC LIBERTA

Wat willen de Corsicanen nu precies en wat zijn de achtergronden van deze Corsica Nostrabeweging?
FLNC LIBERTA "De partiotten op het eiland vinden dat de politiek en de economie – vooral het toerisme – te sterk door Frankrijk worden bepaald. Haar wens naar onafhankelijkheid onderstreept het radicale Corsicaanse bevrijdingsfront FLNC – inmiddels opgesplitst na interne twisten – met bomaanslagen. De golf antiFrans geweld bereikte met de moord op de hoogste vertegenwoordiger van de Republiek, de prefect Claude Erignac, in Ajaccio op 6 februari 1998 haar dramatische hoogtepunt.
Als men de jaren na de Tweede Wereldoorlog bekijkt, wordt duidelijk dat de Grand Nation aanvankelijk niet veel voor haar eiland in de Middelllandse Zee heeft gedaan. De machtige clanfamilies hadden het weer voor het zeggen op Corsica, de bewoners dreigden het eiland te verlaten en ook de economie had te lijden onder de afnemende bevolking. In 1945 deelde Frankrijk Corsica in bij de economische regio de Provence, hoewel het eiland het enige ‘natuurlijke gebied’ van Frankrijk was. Na hevige protesten van de Corsicanen erkende Parijs in 1970 Corsica als zelfstandig gebied."

Wijnfraude

De spanning nam nog toe door de bevoorrechting van de Franse Algerijnen die zich na de onafhankelijkheid van Algerije op Corsica hadden gevestigd. Toen deze nieuwkomers zich op de wijncultuur toelegden met gebruikmaking van minderwaardige wijnstokken en nazoeten van de wijn. Door dit geknoei vreesden de Corsicanen voor de goede naam van hun wijn en protesteerden.
enorme bosbrand in 2001 In 1975 werden de wijngaarden in Aléria bezet door gematigde Corsicaanse seperatisten waarbij twee agenten om het leven kwamen en twee bezetters zwaargewond raakten.
De protesten tegen benadeling van het eiland, de buitenlandse overheersing en de onderdrukking van de Corsicaanse taal broeiden al sinds een tiental jaren. Dit wijnschandaal van Aléria verscherpte de politieke conflicten alleen maar verder. De radicale Fronte di a liberazione naziunale di a Corsica (FLNC) werd opgericht. Met een toenemende radicalisering en bomaanslagen onderstreepte de FLNC zijn eisen. In 1977 werd de strijd ook naar Frankrijk uitgebreid: er werden bommen geplaatst in stations, politieauto’s en bankgebouwen. Terwijl het zich in 1973 nog tot 40 bomaanslagen beperkte steeg dit aantal in 1980 tot ver boven de 400. In 2003 telde men 296 met springstof gepleegde aanslagen. Het extremistische bevrij-dingsfront FLNC (sinds 1983 verboden) wordt voor de meeste bomaanslagen verantwoordelijk gehouden.

Treinkaartje

Voorbij het met FLNC bekalkte huis bereiken we via een trap de weg tegenover café ‘Chez Vincent’. Een zwerver, die in de gaten krijgt dat we uit Nederland – “Ah Pays Bas!”- komen, probeert een praatje met ons aan te knopen maar het lijkt ons verstandig geen sjoege te geven. Vivario telt maar 500 inwoners; vele huizen worden niet meer bewoond. Het plaatsje ligt op zo’n 200 meter boven de gorges van de Vecchio, het riviertje waar nog op forel wordt gevist. Op het pleintje klatert een fontein met een standbeeld van de jachtgodin Diana.
We kopen een tros lekkere zoete druiven en zoeken het stationnetje op. Het loket is nog dicht, pas om half vier kunnen we geholpen worden. Er zijn kennelijk niet veel mensen, die ons wandelarrangement volgen want het omwisselen van mijn papiertje van Tour Aventure voor een treinkaartje voor twee personen stelt de lokethoudster voor grote problemen. De handleiding wordt erbij gezocht maar ze slaagt er blijkbaar niet in de goede gegevens in de computer in te voeren. Ook manlief, die nog met ontbloot bovenlijf van boven wordt geroepen, komt er niet uit. Met telefonische assistentie van een collega in Ajaccio wordt uiteindelijk ons vervoerbewijs door het apparaat uitgespuwd.
Het treintje is al tjokvol met vakantiegangers maar het is gelukkig maar twintig minuten naar Venaco. We passeren het door Eiffel gebouwde spoorwegviaduct de Ponte de Vecchio, de rivier slingert zich diep beneden ons door het ravijn. Bij aankomst in Venaco stapt ook het Duitse stel dat in grote lijnen dezelfde reis volgt uit de trein. Zij hebben nog niks gegeten dat ze gaan eerst een eetgelegenheid opzoeken.

Vervaarlijke honden

oeroude kastanjeboom Wij steken via de loopbrug de spoorlijn over. Linksaf op de asfaltweg en bij de kerk met de mooie oude eik de trap op. De beschrijving is nu wat verwarrend waardoor we bij hotel ‘U Frascone’ belan-den terwijl wij in ‘Le Bosquet’ logeren. Via een andere weg terug en langs dezelfde kerk met de mooie oude eik en de Mairie van Venaco bereiken we aan het eind van de straat een soort trap met brede tre-den. Op de muur is een richtingbordje met San Pedru bevestigd. Na een aantal smalle straatjes en onder een gebogen gewelf van een huis door zien we rechts een smal pad met weer de aanduiding San Pedru. Op dit pad wordt de rust wreed verstoord door wel tien woest blaffende en grommende honden. Gelukkig zitten de meest vervaarlijk uitziende dieren aan een ketting. Het was maar goed, dat onze routebeschrijving ons van tevoren had gewaarschuwd.
Na dit binnendoorpad komen we op een weg met bomen en schaduw uit met links een zwaar eikenhouten kruis. Zo arriveren we in het gehucht San Pietro. Op het kruispunt staat de kerk met een overdekte bron ernaast. Rechtdoor daalt de weg naar een oorlogsmonument met de namen van een groot aantal gevallenen in de Eerste Wereldoorlog.

"In de 19de eeuw deed Frankrijk nauwelijks iets voor Corsica. Hierdoor werd nauwelijks aandacht besteed aan de chaotische toestanden op het eiland: de clanvetes en de vendetta herleefden in volle glorie. Sartène was destijds het centrum van de bloedwraak, hier vochten hele stadswijken tegen elkaar. Daardoor was er nauwelijks tijd de economie van het eiland tot ontwikkeling te brengen.
Pas toen Frankrijk in de Eerste Wereldoorlog tegen Duitsland ten strijde trok herinnerde men zich de strijdlustige Cor-sicanen. Ongeveer 30.000 zonen van het eiland stierven in deze oorlog onder de Franse driekleur; dat was ongeveer een vierde deel van alle jonge volwassen man-nen. De opsomming van alle doden op de oorlogsmonumenten, die men in bijna ieder klein gehucht op Corsica ziet, is vaak groter dan het huidige aantal inwoners van zo’n oord",
aldus onze reisgids.

Onze weg draait hier naar links en even verder, nog voor de rivier, 20 meter na een houten kruis staat een boom. Aan de voet van de boom loopt het pad steil omlaag. Via trapjes van half vergane boomstammetjes dalen we af naar de rivier. Zo komen we uit bij de grote weg voor een brug. Aan de overkant staat ons hotel voor de komende twee dagen: “Le Bosquet”.
 
naar de vorige dag naar inhoudsopgave vakantie Corsica naar de volgende dag