corsica

BOCCA PALMENTE,

maandag, 30 augustus 2004



prachtige panorama's Voor vandaag staat er een stevige wandeling door het Forêt de Vizzavona naar de 1650 meter hoge bergpas Bocca Palmente op het programma. Vandaar dat ik gisteravond in het hotel voor ons beide een ‘pain’ heb besteld om mee te nemen.
We eten op ons gemak ons ontbijt en beginnen dan welgemoed aan onze tocht. We hadden gisteren geconcludeerd, dat het verstandig zou zijn de bergschoenen aan te trekken. Daar zullen we vandaag geen spijt van hebben. Bij het hotel direct rechts af de ‘Sentier de la Femme Perdue’ op. Ik kan nergens gewaar worden of die vrouw nog steeds ‘verloren’ is.
De eerste kilometer hebben we gister ook al verkend maar op de brede route forestière gaan we nu verder. Aan de mest te zien vertoeven hier regelmatig één of meer koeien. En inderdaad, even verderop klautert een koe bij onze nadering de berg op. Zelfs hier moeten die bergkoeien zo’n lelijke gele flap in het oor hebben. Je vraagt je trouwens af hoe de boer zijn veestapel ooit weer bij elkaar vindt. Onder de hoogspanningleiding hoog boven ons – onbegrijpelijk hoe ze die leidingen ooit over zo’n breed dal hebben kunnen trekken – nemen we het pad scherp rechts omhoog.
In vele slingers gaat het bergopwaarts, eerst tussen de lariciodennen door waar-mee de bergflank beplant is. Het zijn taaie bomen die tegen de steilste bergwanden houvast vinden. Hogerop slalomt het pad verder door koel beukenbos dat van nature weinig onder-begroeiing toelaat.
soms is er 'wegversperring' Het pad wordt keiïger en helt sterker omhoog. Nu en dan kruist het pad een naar beneden roetsende beek die beneden samen het riviertje de Fulminato vormen. Waar we een wat grotere beek (Avalanche de Fulminato) oversteken is tussen de gladgeslepen rotsblokken een natuurlijk bassin ontstaan.
Tussen hoge laricio’s en over bemoste stenen is het nu soms meer klauteren dan wandelen. Waar het bos even wijkt hebben we zicht op ons wandeldoel van vandaag, de kale bergkam van de Bocca Palmente. Hogerop komen de beuken weer terug en verschijnen er kleine rotsforma-ties. Plots verspert een gevelde naaldboom ons pad zodat we half glijdend naar beneden moeten naar het lager gelegen vervolg van het pad. Op een driesprong voegt van links de rood-wit gemarkeerde GR20-wandelroute zich bij ons pad.

De GR20

Onze gids geeft een uitgebreide beschrijving van deze internationaal bekende alpiene wandelroute diagonaal door het binnenland Van Corsica en over bijna alle bergketens van het eiland: "‘20’ is de oude postcode van Corsica en GR staat voor Sentier de la Grande Randonnée. De route voert in twee weken te voet door zeer uiteenlopende landschappen in een gezonde berglucht en in een paradijselijke stilte. Steile, rotsachtige bergen en diepe kloven worden afgewisseld door malse groene weiden in brede dalen. Onver-getelijke uitzichten op afgelegen berg-dorpjes, wilde bergrivieren, kronkelende beekjes, meren en plassen vormen een heilzaam contrast met het drukke dagelijkse bestaan in de overvolle grote steden. Hier is geen file die mensen dwingt te stoppen, hooguit een kudde geiten die de weg voor enige tijd blok-keert. En steeds opnieuw heeft u vanaf de GR20 zicht op de diepblauwe Middel-landse Zee. Kortom: laat de auto staan en trek de wandelschoenen!"

Ik zou wensen, dat ik veertig jaar jonger was, dan zou ik best zo’n trektocht willen maken van de ene berghut (refuge) naar de volgende met de rugzak hoog op de rug………
Rood-wit beschilderde keien wijzen nu de weg omhoog over een met stenen bezaaid pad. Bij elke stap moet je goed kijken waar je je schoen neerzet om te voor-komen, dat je uitglijdt. Op deze hoogte wijkt het bos voor armetierige gras-achtige begroeiing afgewisseld met de bekende maquis, moeilijk doordringbaar struikgewas. Regelmatig staan we stil om te genieten van het magnifieke uitzicht op de bergen en dalen.

Geen herder te zien

wat een uitzicht! Wij komen nu verschillende keren zwaar bepakte jongelui tegen die de GR20 lopen. Een jongen en meisje, die we gister in Vizzavona hadden ontmoet zwoegt zwaar-bepakt hetzelfde pad omhoog als wij. Het valt hen kennelijk zwaar en hij vraagt belangstellend met duidelijke bewondering of wij regelmatig zo’n zware tocht maken. Nog voor de kam passeren we een bron (fontaine de Palmente) en vullen onze bidons met koel helder water.
Over de bergkam heen, buigt het pad in zuidelijke richting en daalt langs de bergflank licht af. Wij kunnen de in onze gids aangekondigde bergeries van Alzeta met de schaapsherder op zijn zomerwei niet ontdekken en besluiten ons middagproviand te verorberen. Het zit hier heerlijk in de stralende zon met een prachtig uitzicht op het centraal bergland.
Na een half uurtje aanvaarden we terug-tocht over de GR20 de bergpas over en dan weer naar beneden, de beboste zone in. Na anderhalf uur afdalen over afwis-selende paden komen we op een T-kruising met een bredere bosweg. We volgende de GR20 markering linksaf, richting refuge de l’Onda.
We komen uit op de geasfalteerde N193. Aan de overkant is een doorgang in het muurtje langs de weg waarachter het GR20-pad vervolgt in de richting Vizza-vona-gare. (Naar dit punt hebben we ons gisteren rot gezocht.) Over een brede bosweg tot we weer op een asfaltweg stuiten. Linksaf, een beekbrug over en na 100 meter zijn we in Vizzavona. Naast het stationnetje eten we op het terras van de bar-épicerie ‘chez Rosy’ nog een salade.

even afkoelen bij de Cascades d' Anglais Over het setier des Cascades, langs het riviertje d’Agnone wandelen we weer naar de Cascades des Anglais en dan terug naar ons hotel. We hebben echt “het eind in de bek” en na een verfrissende douche blijven we tot het avondeten lekker op ons bed liggen.

Lekkere forel

Mijn boek ‘Het eiland van mijn vader’ gaat over een vrouw die zich op Corsica wil wreken op haar vader, die ze nooit heeft gekend omdat hij haar moeder al voor haar geboorte had verlaten. Eénmaal op Corsica raakt ze in de onafhanke-lijkheidsbeweging verstrikt. Leuk om tijdens de vakantie iets te lezen wat in het vakantieland speelt. Veel is herkenbaar.
Het avondmaal smaakt vanavond extra lekker. Eerst een grote soepterrine met een smakelijke en voedzame groentesoep. De forel – vers gevangen in een riviertje in de buurt – smaakt werkelijk voortref-felijk. Dan wordt een plankje met vier verschillende soorten kaas opgediend en tenslotte is er een lekker puddinkje als desert.
 
naar de vorige dag naar inhoudsopgave vakantie Corsica naar de volgende dag