corsica

VIZZAVONA,

zondag, 29 augustus 2004



Onze trein naar Vizzavona vertrekt vanmorgen precies om twintig voor negen. Gisteravond heb ik het alarm op mijn mo-biele telefoon op zeven uur gezet, dan hebben we ruim de tijd om te douchen en voor het ontbijt. We hebben allebei als een blok geslapen en als ik ’s ochtends wakker wordt zie ik tot mijn schrik dat het al bijna acht uur is! (Later bedenk ik, dat ik de Roemeense tijd nog op mijn mobiele had.)
in de verte het Genuese fort We hebben nog nooit zo snel gewassen, aangekleed en in zeven haasten een paar broodjes met koffie doorgeslokt. Dan op een drafje met onze bagage naar het station. De trein staat al gereed, we zijn toch nog mooi op tijd.
Als we Ajaccio uitrijden aan weerskanten van het spoor grote witte bergen met koelkasten en afwasmachines; ook hier de achterkant van onze welvaart. Al spoedig rijden we meer landinwaarts in sterk geaccidenteerd gebied met een rijke subtropische vegetatie. Als het omhoog gaat wordt de trein kennelijk in een lagere versnelling gezet, het gaat dan aanmerkelijk trager. Naarmate de treinrit vordert wordt het landschap meer berg-achtig en verschillende keren rijden we door een donkere tunnel.

De “Corsicaanse TGV”

In onze gids is een apart hoofdstukje aan dit onderwerp gewijd: “De Corsicanen noemen hun unieke Corsicaanse spoorwegen liefdevol ‘U Trinighellu’. De reizigers noemen deze trein ietwat ironisch ook wel TGV, naar de Franse sneltrein (Train à Grande vitesse). Tijdens een reis op Corsicaanse rails zult u echter spoedig tot de overtuiging komen dat deze letters alleen maar ‘Train à Grande Vibration’ (trein van de hevige trillingen) kunnen betekenen.
Genuese burchtruïne Sinds 1893 vervoeren de Corsicaanse spoorwegen eilandbewoners en bezoekers tussen Ajaccio en Bastia. Vanaf zeeniveau klimt de ‘Micheline’ bij de Col de Vizza-vona naar een hoogte van bijna 1100 meter, gaat vervolgens in een tunnel onder de pas door en rijdt naar beneden in de richting van de zee naar het bedrijvige Bastia.
Het avontuurlijkste traject ligt tussen Vizzavona en Corte. Op het traject rijdt de trein door veel tunnels en over enkele spoorwegviaducten. Het bekendste viaduct is de Ponte de Vecchio na Vovario, door niemand minder dan de Franse ingenieur Gustave Eiffel ontworpen aan wie Parijs zoals bekend is zijn Eiffeltoren te danken heeft."

Nadat we die lange tunnel onder de Col de Vizzavona zijn gepasseerd stoppen we al gauw op het station van het gelijknamige dorpje. Daar wacht een vriendelijke jongeman ons op om ons met onze bagage met een busje naar Hôtel du Monte d’ Oro te brengen op enkele honderden meters van de al genoemde Col de Vizzavona (1164 meter hoog), de belangrijkste doorgang tussen Noord en Zuid.
de Cascades d' Anglais

Aan de drank

Het hotel is een groot robuust 19de eeuws huis met een bijzondere, geheel eigen inrichting met veel spullen uit grootmoeders tijd. Het hotel bestaat dan ook al 100 jaar. In 1904 werd het huis overgenomen van een Zwitser die aan de drank was geraakt. Deze had het weer gekocht van een spoorwegmaatschappij die hierin haar arbeiders had gehuisvest tijdens de aanleg van het spoor. Het hotel wordt beheerd door drie zusters op leeftijd. In de hal en elders hangen foto’s van de familie. Wij hebben een prima kamer in de gîte d’ etappe achter het hoofdgebouw.
We maken eerst een wandeling naar een Genuese burchtruïne op een strategische plek boven de Col de Vizzavona. Via een steil keienpad komen we op een geitenpad over een bergkam tussen kleine rotsblok-ken en struiken. Al snel doemt de burcht-ruïne voor ons op. De donjon en de pijlers van de brug zijn nog te herkennen. Via een paadje rechts langs de ruïnes komen we op de erachter gelegen hoogte met een mooi panorama op de indrukwekkende Monte d’ Oro (2389 meter) en de Col de Vizzavona. De aanwezigheid van dit fort getuigt van het strategische belang van deze bergdoorgang.

Cascades des Anglais

Na ons bezoek aan de Genuese Burcht eten we bij een naast ons hotel gelegen restaurant ‘a Muntagenr’ een heerlijke salade. Onze reisbescheiden bevelen deze dag een korte wandeling naar Vizzavona aan. Het beginpunt van de beschreven route is echter volstrekt onduidelijk met als gevolg dat we pas na een lange maar best mooie route door het Forêt de Vizzavona in Vizzavona belanden. Een romantsche ruïne van een vroeger voornaam gebouw wijst op de gevolgen van de ontvolking van het platteland.
vergane glorie Tegenover het station op een gezellig terrasje drinken we een glaasje wijn. Dan volgen we het pad naar de Cascades des Anglais. Deze naam ontstond toen deze plek rond 1900 voor rijke Engelsen een geliefd toeristisch uitje was geworden. Na de brug over de Agnone leidt rechts een rotsachtig klauterpad bergopwaarts. Afwisselend zijn hier watervalletjes en in de rotsen uitgesleten waterbekkens. In één van deze met helder water gevulde ‘meertjes’ koelen we onze vermoeide voeten.
Het is nu nog een kwartiertje lopen naar ons hotel. Nadat we ons gedouched hebben hebben we van het lopen behoorlijk trek. Het diner wordt opge-diend in een zaal waar de klimop van buiten zich ongehinderd langs de zolder en de muren slingert. Dit geeft wel een heel bijzonder effect. De maaltijd smaakt uitstekend.
 
naar de vorige dag naar inhoudsopgave vakantie Corsica naar de volgende dag