Schoenen uit!
Obs De Westhoek aan de Oudebildtdijk is bezig met het laatste schooljaar. De basisschool aan de voet van de zeedijk is te klein, en moet daarom dicht. De LC doet dit jaar geregeld verslag van gewone en ongewone gebeurtenissen.
Is dit de moskee? Op het Leeuwarder Noordvliet kijken de kinderen van de Westhoekschool wat onwennig om zich heen. Op straat staan wat Turkse mannen voor een gebouw, en er hangen ook een Nederlandse en Turkse vlag aan de muur. Maar verder ziet het er niet bijzonder uit, zo met die kapperszaak ernaast. Bedachtzaam gaan de acht leerlingen van de bovenbouw naar binnen.
In de ontvangruimte staat een grote tafel. Er is ook een televisie en aan de wand hangen grote foto's van moskeeën met hoge minaretten. "Voordat we ons voorstellen is het eerst tijd voor een kopje thee", zegt Cem Kaja die de leerlingen van alles over de moskee en de islam zal vertellen. "Het is wel speciale Turkse thee hoor, dus ik hoop dat jullie het lekker vinden." Ook meester Henk Krol wil de thee wel eens proberen.
"Wat ziet dat er leuk uit", zegt Shamira de Jager als ze de sierlijke glazen kopjes ziet. De imam - een soort dominee - die Abdullah Apaydin heet, deelt de drankjes uit. "Asjeblieft", zegt hij er keurig bij, maar verder kent hij nog niet zoveel Nederlands. De kinderen krijgen ook een koekje. "Dat is een goede Nederlandse gewoonte en die hebben we maar overgenomen", zegt Kaja.
GROTE KOEPEL
De oudste leerlingen hebben de laatste weken les gekregen over de islam van godsdienstlerares Klazien van der Veen, die een keer in de week langskomt. "We willen nu natuurlijk wel eens zien hoe een moskee er in het echt uitziet, zegt meester Henk. Gastheer Kaja wil wel eens weten wat de kinderen allemaal over zijn geloof hebben geleerd. "De islam is ontstaan door Mohammed", zegt Bianca Dokkum. "En hoe noemen islamieten God?", vraagt Kaja. Het blijft stil. "Allah", zegt hij zelf dan maar. "Dat is Arabisch voor God, maar het betekent wel hetzelfde."
Gelukkig weten de kinderen verder best nog wel wat van het geloof. "Ze bidden altijd naar de kant van Mekka", verkondigt Shamira. "En ze moeten drie keer per dag bidden", doet Immanuél Bos er nog een schepje bovenop. "Ho ho, nou smokkel je twee keer weg. Wij moeten vijf keer bidden", zegt Kaja met een lach. Of iemand wel eens eerder in een moskee is geweest, op vakantie of zo, wil hij verder weten. Alleen juf Klazien steek haar vinger op. "Maar een moskee heeft vaak wel een grote koepel", weet Petronella Visser.
Juf Klazien knikt tevreden. De leerlingen hebben best goed opgelet. Jesper Ykema weet bijvoorbeeld dat de vastenmaand ramadan heet. "Dan mag je veertig dagen niks eten", meent Bianca. "Bijna goed", zegt Kaja. "Het is dertig dagen, daarmee leer je bescheiden om te gaan met eten, en reinig je je lichaam."
KLEURIGE SOKKEN
Het is tijd om naar boven te gaan, naar de gebedsruimte. De imam laat eerst de wasruimte zien. "Schoenen uit", fluisteren de kinderen, want dat hoort zo in een moskee. Ze hebben allemaal kleurige sokken aan. Dan gaat de imam zich wassen onder de kraan. De groep kijkt toe. Eerst de mond en de neus, dan de armen en het hoofd en als laatste wast hij geduldig zijn voeten.
Zo, nu mag iedereen de gebedsruimte binnen. Het is een bijna lege, witte zaal met kroonluchters en boeken en een tapijtje op de grond. "De imam gaat nu de oproep voor het gebed voordoen", zegt Kaja. "Dat betekent in het echt dat het tijd is om naar de moskee te gaan." Met een hoge, knarsende stem begint de imam al zingend vreemde teksten voor te dragen. De meisjes gniffelen een beetje. Dat klinkt toch wel een beetje raar. Hij doet daarna ook nog een witte jas aan en zet er een rond hoedje bij op. Grinnikend kijken de kinderen elkaar aan.
Tegen de wand staat een trapje met een blauw gordijn ervoor. "Wat is dat?", wil Jurre van der Werf weten. Gastheer Kaja legt het geduldig uit. "Dat is een soort preekstoel waar op vrijdagmiddag de imam een toespraak houdt." Jurre knikt tevreden, hij heeft toch maar mooi een vraag gesteld.
Het bezoek zit erop. Meester Henk bedankt de twee Turkse mannen en geeft ze nog een gevulde envelop. "Het grappigst vond ik het bidden", zegt Jurre als de kinderen hun schoenen weer aantrekken. "De thee was ook lekker", meent Petronella. Beneden ruimen de leerlingen nog even de glazen kopjes op. Dat is wel zo netjes als je ergens op bezoek bent geweest.
