'Mijn hond is een mevrouw'
'Teldatum' heet het enigszins plastisch, maar in het geval van de Westhoekschool zou je het net zo goed de 'Dag des Oordeels' of de 'Dag van Alles of Niets' kunnen noemen. Afgelopen zondag l oktober was het zover. Het was de dag dat de school officieel 23 leerlingen moest tellen om ook na dit jaar nog te kunnen voortbestaan. De teller is blijven staan op zeventien.
En dat was toch wel even slikken, vertelt directrice Jantsje Ploeg. "Natuerlik seagen wy it al lang oankommen, mar op sa'n dei stean je der doch wol even by stil fansels." Maar je moet er ook niet al te dramatisch over doen, vindt ze. De sluiting is pas in augustus en tot die tijd wil ze er een zo normaal mogelijk jaar van maken. Op school is er de afgelopen week niet echt over gesproken. "De lytskes binne der hielendal net mei bezich, mar Immanuél kaam moandei al even by my. 'Juf, gisteren was de teldag hè?', sei der."
MUISJES IN DE LUCHT
Deze woensdag hebben de kinderen en ook de leerkrachten wel wat anders aan hun hoofd dan de toekomst van de school. Het is dierendag en de leerlingen mogen vanochtend hun huisdieren mee naar school nemen. De afgelopen weken ging het gerucht dat Cheyenne Edwards zelfs haar pony mee zou nemen, maar dat bleek toch niet zo'n goed idee. Het zou ook maar een wonderlijk gezicht zijn. Zo'n groot beest in een van die kleine leslokalen.
Andere beesten zijn er genoeg. In het lokaal van de laagste groepen staan al aardig wat dierenkooitjes opgesteld met konijnen, jongen poesjes en zelfs een rat er in. Jouke Visser staat bij een kooitje met twee muisjes. "Die hew ik wel 's in myn bloate hannen had. Dat kriebelt hoor", vertelt hij monter.
'Ding, ding, ding'. Even over half negen luidt juf Ploeg de oude schoolbel. Snel brengt de moeder van Theunis Runia nog een kooi met twee flinke kuikens naar binnen. "Dat binne dönshinnen", weet ze te vertellen. De zeventien kinderen gaan rap in een grote kring zitten. De leerkrachten en onderwijsassistente Giem Kwee schuiven ook aan. De dieren mogen midden in de cirkel, al blijven de meeste in hun kooitje. Juf Jantsje drentelt er wat omheen om foto's te maken.
"Zo, daar zitten we weer", zegt meester Henk Krol. "Volgens mij zijn er dit jaar nog meer beesten dan vorig jaar. Alleen hadden we toen wat meer speciale dieren, al is natuurlijk ieder beest speciaal. Maar als ik het me goed herinner had Immanuél toen een papegaai mee."
Dat klopt, vertelt Immanuél Bos. "En meester lachte zich toen kapot omdat hij steeds ging praten." De papegaai kan ook nog headbangen, beweert Immanuél terwijl hij met zijn hoofd op en neer schudt om het voor te doen. Bianca Dokkum heeft een Friese stabij mee. "Kan ze ook nog leuke kunstjes", wil de meester weten. "Nou als ze gaat jagen, dan gooit ze de muisjes in de lucht en dan vangt ze die met de bek weer op", vertelt Bianca enthousiast. Meester Henk luistert wat bedremmeld naar het relaas. "En dat vind jij een leuk kunstje? Nou dat gaan we met de muisjes hier maar niet voordoen." De kinderen lachen.
KRAALOOGJES
Dan wijst Krol op de grote witte hond van Jesper Ykema. Het beest ligt lekker tussen zijn benen en af en toe geeft hij buurman Frans Dijkman een poot. "Die meneer is aardig rustig, wat is het voor een hond?", vraagt Krol. "Het is een mevrouw en geen meneer, hoor meester", corrigeert Jesper de leerkracht. Hij wil wel kwijt dat het om een Amerikaans- Canadese herder gaat. "Ze heet Kira en ligt altijd buiten bij de voordeur en ze gaat ook mee het land in." Ondertussen steekt bij Jurre van der Werf rat Mickey zijn kopje uit de kooi. Met zijn kraaloogjes kijkt het beestje nieuwsgierig om zich heen. "Hij stelt zich even voor", grijnst meester Palle Mulder die ernaast zit.
Als iedereen wat heeft verteld, sluit Krol af. "Nou, dit was dan de laatste dierendag op onze school. Misschien dat jullie ze volgend jaar op een andere school ook mee mogen nemen. Ik hoop maar dat de dieren er dan allemaal ook zo goed uitzien." Het is weer tijd voor het serieuze werk.
De konijnen, muizen en ratten mogen gewoon op school blijven, maar de grote beesten gaan weer naar huis. Jesper wandelt met herder Kira over de Oudebildtdijk. Hij mag de hond zelf even terugbrengen, omdat hij tegenover de school woont. Op de weg ligt modder, vast van de bietencampagne. De zon glinstert in de ramen van de huisjes op de dijk. De frisheid van de ochtend is al aardig verdreven.
