Morgen wordt ze begraven op de plek waar ze een halve eeuw geleden een nieuw thuis vond. De gisteren overleden Trijntje Beimers (84), verpleegkundige uit Sint Annaparochie, was zo vergroeid geraakt met Tanzania dat terugkeer naar Friesland geen optie meer voor haar was, ook niet om er een laatste rustplaats te vinden.

De bijbel en penicilline, dat wilde 'zuster' Beimers brengen. Maar het werd aanzienlijk meer. Enkele kindertehuizen, een ziekenhuis, scholen, een drukkerij, kerken, ze kreeg het allemaal voor elkaar met steun van een trouw thuisfront in Nederland.

Trijntje Beimers wist al heel jong dat ze haar leven wilde wijden aan de zending. Aanvankelijk dacht ze aan Nederlands-Indië. De Gereformeerde Kerken waaruit ze voortkwam hadden daar veel contacten. De Tweede Wereldoorlog en de onafhankelijkheidsstrijd haalden een streep door de rekening. Via het Diaconessenhuis in Leeuwarden waar ze werkte, kwam de jonge verpleegkundige in contact met een Amerikaans echtpaar dat in Oost-Afrika aan de slag wilde. Ze volgde hen.

In 1953 vertrok ze naar wat nu Tanzania is. Naast idealisme en een gedegen medische scholing had ze niet meer dan 40 dollar op zak. Later zou ze dikwijls vertellen hoe moeilijk die eerste-jaren waren. Medische voorzieningen waren er nauwelijks, de kindersterfte was schrikbarend hoog.

Al snel vervulde Beimers een rol die haar verpleegkundige opleiding ver te boven ging. "We hadden vrijwel niets, geen apparatuur, nauwelijks medicijnen. En toch werd er van alles van ons gevraagd. Tanden en kiezen trekken, wonden hechten, kleine operaties. Ik heb 'm wel eens geknepen, maar wat moest je anders?"

Na de pioniersfase besloot Trijntje zich vooral te gaan richten op kinderen. Ze adopteerde er zelf drie, en dat werd het begin van een kindertehuis. Het was 1963 en de zendingspost Kilangala kreeg langzaamaan gestalte. Trijntje hielp zelf de stenen bakken voor het eerste kindertehuis. Allerlei andere voorzieningen volgden, eerst in Kilangala, later ook op twee andere zendingsposten.

Anne Beimers had het voorrecht om gedurende bijna tien jaar onder het gezag van zijn tante te werken. Als timmerman maakte hij zich verdienstelijk bij verschillende bouwprojecten. "Ze is altijd blijven werken, de laatste jaren vooral voor de evangelisatie"; vertelt neef Anne. "Van ophouden wilde ze niet weten, ook niet toen haar gezondheid de laatste tijd wat minder werd."

Pytsje Kampen uit It Heidenskip, voorzitter van de Stichting Trijntje Beimers, bracht bijna jaarlijks een bezoek aan de zendingspost Kilangala. "Trijntje stond elke nacht om drie uur op om aan het werk te gaan. Als de anderen begonnen, had zij er al uren op zitten."

Hoewel de zorg voor de kinderen in Tanzania bij Trijntje Beimers voor alles ging, verwaarloosde ze nooit de roeping die ze voelde om het evangelie te brengen. Als volslagen leek op dit gebied zette ze zich zelfs aan het vertalen van het Nieuwe Testament in het Fipa, een stamtaal.

In 1960 begon ze met de uitgave van 'Nuru' ('Licht'), een christelijk blad met nieuws en bijbelstudies. Daarnaast stuurde ze vier keer per jaar 43.000 brochures met verhalen uit de bijbel naar kinderen en basisscholen. Ze leidde leraren op voor het bijbelonderwijs.

Trijntje Beimers wordt op zondag 25 juni om 17.00 uur herdacht in een kerkdienst in de Gideonskerk in haar geboorteplaats Sint Annaparochie.