De huisvesting van Polen die werken in de kassen in en rond Berlikum kan op termijn een probleem worden, zegt de PvdA in Het Bildt. De Polen hebben recht op nette huizen en mogen geen overlast veroorzaken.

Ongegeneerd hangt hij onderuit op de oude bruine bank in de woonkamer. In korte broek, T-shirt en op slippers zapt hij wat langs onverstaanbare soapseries. Hier heeft hij even recht op, lijkt de 25-jarige Daniel te willen zeggen. En waarschijnlijk heeft hij gelijk.

Daniel, uit Gdansk, heeft er weer een lange dag in de kassen van Berlikum opzitten. Zo rond zessen - hij is net thuis - is het tijd voor een peuk, Poolse televisie via de schotel en een beetje gezelligheid. Het voorste gedeelte van de oude Lagere Tuinbouwschool van Berlikum, waar Daniel en zes andere werknemers uit Polen door uitzendbureau AB Fryslan zijn gehuisvest, is de plek van samenkomst.

Daniel en zijn vriendin Monika (22) - de twee hebben elkaar in Friesland voor het eerst ontmoet - zijn sinds januari in Berlikum. In december zijn ze klaar, maar beiden willen vervolgens in januari het liefst aan een tweede periode in de kassen beginnen. "Dit is voor ons big money", legt Daniel in het Engels uit. "Hier verdienen wij in een week tijd wat we in Polen in een maand verdienen."

Daniel en Monika zijn tevreden met hun woning. Het voormalige schoolgebouw is niet erg luxe ingericht, maar is wel ruim. Boven

heeft iedereen een eigen slaapkamer, waar niet gerookt mag worden. Beneden gelukkig wel, zegt Daniel, die lacht en er nog een opsteekt.

"Het huis is big. Het is okay." Hij vindt het niet erg om met zes anderen in huis te wonen. In tegendeel. "Het is gezellig met zijn zevenen. Als je met zijn tweeën woont, zit je elkaar ook maar wat aan te kijken."

Ook even verderop in het dorp, in de Buorren, direct naast de kerk, heerst tevredenheid over de huisvesting. In de voormalige kosterswoning op nummer l wonen eveneens zo'n zeven Polen. Deze werknemers, die verder niet in de krant willen, zijn wat ouder dan die in de oude tuinbouwschool, zo rond de veertig.

Buurvrouw Jelly Rob van deze oudere groep heeft eigenlijk nooit hinder ondervonden van de Polen. En ook niet van de groep die in de onlangs gesloten witgoedzaak van Meijer zit, tegenover de kosterswoning. "Fansels drinke sy wol ris wat, mar net mear as wat wy dogge. It binne echt hiel fatsoenlike minsken. Prate mei harren giet foar my net sa maklik, mar sy groete altyd."

Ook buurman Auke de Boer is louter positief. Praten over huisvesting en vooruit kijken om eventuele problemen voor te zijn, kan volgens hem nooit kwaad. Maar van hinder is in zijn geval geen sprake. "Miskien bart der earne oars yn it doarp wolris wat, mar wy hawwe gjin oerlêst."

De Boer gaat verder: "It binne prima lju, hurde wurkers. Dan meie sy dochs wol in bierke drinke en wat musyk draaie? It is Poalske musyk, tocht ik. Net myn smaak, mar yn elts gefal wol fleurich."