Vier nieuwe Bildtse Nederlanders waren donderdag aanwezig op de eerste naturalisatiedag. In tegenstelling tot het ideaalbeeld van minister Verdonk om er 'een onvergetelijke feestdag' van te maken werd het op het gemeentehuis in St.-Anna toch vooral een sobere, ingetogen bijeenkomst.

Door Gerard de Jong

Het gebak en fris stond klaar, cadeautjes werden uitgereikt. Handen werden geschud, wangen werden gezoend. Terwijl de regen tegen de ramen sloeg, verwelkomde burgemeester Aucke van der Werif donderdag 24 augustus vier nieuwe Bildtse Nederlanders. Christi-ana Rakei Williams Lemon (afkomstig uit Sierra Leone, sinds 2001 in St.-Anna), haar dochter Clarisa Ebu Lemon, Hafsia Ben Rekaya (uit Tunesië, sinds 2002 op Oudebildtzijl) en Gohar Tovus Arakelyan Boonstra (uit Armenië, sinds 2000 in St.-Anna) maakten de primeur mee. De vijfde nieuwe Nederlander, Asia Kirakosian, was verhinderd. Een opkomst van 80%, dus iets waar Van der Werff trots op was. "Het Bildt scoort wat dat betreft stukken beter dan andere gemeenten zoals Amsterdam en Den Haag."

Het woord 'trots' viel overigens vaker op de door Rita Verdonk bedachte - en vanaf volgend jaar voor nieuwe Nederlanders verplichte - ceremonie. Van der Werff noemde de eerste naturalisatiedag een feestdag, en zei 'trots te zijn dat mensen uit onze gemeente Nederlander worden'. Ook gaf hij aan 'dat Bilkerts zelf trots zijn op de grond waarop ze wonen'. "We proberen hier een samenleving met een internationaal karakter te zijn. De veelkleurigheid is - zeker door de komst van het asielzoekerscentrum - toegenomen, en dat is een bijzondere verrijking." Maar ook een noodzakelijke verrijking, vervolgde hij. "We zijn blij met uw komst, dat er versterking komt. Dat is hard nodig in een tijd dat de vergrijzing toeslaat."

Minister Verdonk zei eerder de naturalisatiedag te zien als 'de bekroning van een succesvol integratieproces'. Van der Werff wilde echter wel stilstaan bij het feit dat dat integratieproces in de praktijk wellicht veel moeizamer verloopt dan pakweg tien jaar geleden. "Nederland kent een geschiedenis van gastvrijheid, maar daar is de laatste jaren toch een kentering in gekomen. Er is weer segregatie, de denkbeelden over integratie zijn extremer. Al lijkt er nu gelukkig weer een betere periode aan te breken. Namens alle inwoners van het Bildt heet ik u welkom. Ik hoop dat u zult bijdragen aan deze samenleving, en dat uw pad met rozen bestrooid zal zijn."

Politicologe Gohar Arakelyan, die sind 2000 in St.-Annaparochie woont, is er blij dat ze eindelijk haar paspoort kan ophalen. Over de naturalisatiedag zeli heeft ze echter wel haar- twijfels, en dan met name over het eenzijdige karakter er van. "Wij zijn hier nu alleen. Er zijn wel enkele familieleden en vrienden, maar waarom zijn er geen Bilkerts uitgenodigd? Integratie moet van twee kanten komen, niet alleen van ons. De mensen moeten ook met ons kennis willen maken."

Arakelyan denkt dan ook niet dat Verdonk haar doel - nieuwkomers trots laten zijn op Nederland - met de naturalisatiedag bereikt. "Ik zie er het nut niet echt van in. Trotszijn kun je niet verplichten of opleggen." En als deze dag dan toch verplicht is dan mag het wat haar betreft wel wat feestelijker. "Dit is wel leuk, maar het is niet echt een feest," lachend: "Een feest in Nederland is soms net een vergadering."

De vier nieuwkomers kregen een boel met foto's over Nederland, een bibliotheekabonnement en een bos bloemen mee. Het gezamenlijk zingen van het volkslied bleef achterwege. "Van der Werff: "Het Wilhelmus doen we niet. Er komt vast nog wel eens een gelegenheid om samen met elkaar te zingen." Daar leken zowel de nieuwe als de 'oude' Nederlanders zich prima in te kunnen vinden.