Een klodder mayonaise als kerstdiner
Obs De Westhoek aan de Oudebildtdijk is bezig met het laatste schooljaar. De basisschool aan de voet van de zeedijk is te klein, en moet daarom dicht. De LC doet dit jaar geregeld verslag van gewone en ongewone gebeurtenissen.
Door Dirk Kuiken
Er zijn van die plekken waar het nog heel donker is, en de Westhoek is daar een van. Zeker op de kortste dag van het jaar. Gelukkig branden er overal kerstlichten in de dijkhuisjes. Het geeft een aparte sfeer, dromerig bijna. De Westhoekschool houdt zich in het duister verborgen. De ramen zijn geblindeerd.
Binnen branden er lampjes. Het is de juiste ambiance voor een heuse kerstmaaltijd. Alle kinderen aan lange tafels, met de juffen en meesters erbij. Dat is traditie in de Westhoek, deze keer is het voor het laatst. Eén lokaal is helverlicht, daar moeten de kinderen wachten tot ze aan tafel mogen. Ze rennen en duikelen over elkaar heen. Dan komt ineens de kerstman binnen met een bel. "Ho-ho-ho", roept hij en eventjes zijn de leerlingen stil.
De vier moeders van de onder raad zijn bezig met de laatste voorbereidingen. Een frituurlucht drijft door het gebouw. Dan mogen de vijftien kinderen aan de versierde tafels zitten, die zijn samen geschoven in een ruit. De tafeltjes zijn mooi versierd en er liggen ook plastic bordjes en bestek, zelfgemaakte papieren kerstballen hangen aan het plafond. Lampjes en een draaiende discobal zorgen voor gezelligheid. Zachtjes klinken kerstliederen.
"Wat zien jullie er allemaal mooi uit", zegt juf Jantsje Ploeg, die een korte toespraak houdt. Miranda Westra heeft een zilverkleurig truitje aan, en glitters in het haar. Petronella Visser heeft golfjes in haar lange lokken en Jeremy Dokkum draagt een witte blouse.
De kinderen mochten zelf suggesties doen voor het menu. Dat heeft
vreemde gerechten opgeleverd, zo valt te lezen op de kaart naast de deur. 'Het elfjesmenu' heet het raadselachtig, en er worden gevulde kerstballen en engelbrood met gekleurde glittersaus geserveerd. "Jullie hebben het zelf allemaal uitgezocht, dus weten we zeker dat het lekker wordt", zegt de juf.
Dan mogen de kleintjes als eersten naar het buffet, in het tussenlokaal. Het is een vrolijk ratjetoe van patatjes, beschuit met hageltjes, minifrikadellen en een kerstbrood. De ketchup is de glittersaus. De kinderen vallen aan, de frikadelletjes zijn op in een mum van tijd. "Ho ho, maximaal twee", roept een moeder.
"Hé, al het warme is al op", roept Miranda al ze ook naar binnen mag. Kleine Jelmer Runia heeft een dikke klodder mayonaise op zijn bord, met een paar patatjes ernaast. Onverstoorbaar zit hij aan de tafel als hij de frietjes naar binnen werkt. Zijn broer Theunis zit ernaast. Hij heeft deze week alweer een voortand er uitgetrokken. Als hij lacht, zit er een gat in zijn mond.
Merel Kruit prikt met haar vorkje in haar voorhoofd. "Niet doen hoor", zegt juf Jantsje streng. Als de maagjes vol zijn, rennen de kinderen door de klas. Toch is het rustiger dan andere jaren. Vorig jaar waren er nog 23 leerlingen, en dat merk je toch. Laatst is Frans Dijkman ook al verhuisd naar Sint Annaparochie, dat is weer eentje minder, zegt directrice Ploeg.
Het is tijd voor het ijs, dat door een vader naar binnen wordt gebracht. Het heeft de vorm van een kerstman, en er zijn ook grote negerzoenen, net zo donker als de nacht. Jouke Visser was slim, hij heeft niet te veel gegeten. "Ik heb nog wel wat ruimte in mijn buik", roept hij.
Stipt om zeven uur is de kerstmaaltijd afgelopen. De kinderen krijgen nog een aardigheidje van de ouderraad. Het presentje heeft de nodige symboliek. Het is een kerstbal die rammelgeluidjes maakt. De kerstbal is voor volgend jaar, thuis in de kerstboom. Om nog eens terug te denken aan de Westhoekschool.
Het is tijd om weer te gaan. De schoolbankjes terugzetten, ach dat komt nog wel. Buiten is het stil. De wind houdt zijn adem in. Wie vanuit het licht komt, ervaart het immense van het duister. De wereld is groot, buiten de muren van de school.
