Het gebruik van grind in waterbouwasfaltbeton is vermoedelijk de oorzaak van de 'verbrossing' van de asfaltlaag tussen Westhoek en Zwarte Haan, tussen Westhoek en Koehool en de Noorderpier bij Harlingen. In Friesland zijn deze dijkvakken en de havendam rond de visserijhaven bij Harlingen bedekt met een asfaltlaag met grind erin. Dit blijkt uit bestekken en rapporten over de dijkbouw in die jaren.

Die dijkgedeelten zijn de enige plekken in Friesland waarbij in de asfaltdijkbekleding grind is verwerkt. In andere gevallen is steenslag gebruikt. Rijkswaterstaat Friesland schreef in de jaren zeventig voor om grind te gebruiken in het asfalt voor de genoemde dijkvakken en de Noorderpier. In het laatste geval ontwierp Rijkswaterstaat Friesland de dam en hield toezicht op de bouw.

De hoofddirectie van Rijkswaterstaat in Den Haag keurde de bestekken goed waarin grind werd gebruikt. Na de aanleg van Westhoek-Zwarte Haan, Westhoek-Koelhool en de Noorderpier is overgestapt op het gebruik van steenslag.

Maar in de jaren zestig en zeventig bestond er bij deskundigen al twijfel over de sterkte van asfalt voor dijken met grind erin, blijkens literatuur en rapporten uit die tijd. Het vermoeden was dat asfalt waarin grind is verwerkt, sneller veroudert dan asfalt met steenslag. Dit zou nader onderzocht worden, maar dat is nooit gebeurd.

Grind is gladder en hecht zich minder dan hoekig materiaal zoals steenslag. Dus bitumen hebben op grind minder houvast dan op steenslag. In de loop van tijd in het asfalt zijn zo openingetjes ontstaan en zuurstof versnelt het verouderingsproces.

Het gebruik van grind in waterbouwasfaltbeton is in de rest van Nederland beperkt toegepast. Waar dat wel het geval is, is het inmiddels om verschillende redenen, onder andere vanwege het duurdere onderhoud, alweer verwijderd. Grind mag volgens de huidige voorschriften nog steeds worden toegepast in asfalt voor dijkbekleding, maar het wordt al decennia niet meer gedaan.