Vier doelpunten voor, tachtig tegen. De voetballers van CVO, de Combinatie Vrouwen-parochie / Oudeleije, weten wat incasseren is. "We beginnen altijd positief, maar als de bal er dan vijf keer in vliegt, gaan de koppies wel eens hangen."

Door Gerrit Kloosterman

Nou jonge, hiest dyn fiskfergunning wol by dy?' Een cynische opmerking die Hendrik Bakker de laatste maanden diverse keren moest aanhoren. Hij is doelman van CVO, de Combinatie Vrouwenparochie/Oudeleije. In de kelder van het noordelijk amateurvoetbal, zesde klasse B, is CVO de grote verliezer. Alle tien duels verloren, doelsaldo 4-80.

"Als je het nu laat gaan, is er straks ook geen jeugd meer. Dat is onze grote drijfveer", zegt trainer Henry Vos. Soms zakt hem de moed ook wel eens in de schoenen, bekent hij. CVO, een voetbalclub met ongeveer 150 leden, is kanonnenvoer voor andere clubs. Enkele weken geleden nog werd het 16-0 tegen Marrum. Zo'n grote uitslag is frustrerend voor de verliezende, maar ook voor de winnende partij. Dat is geen wedstrijd meer. Vos: "Eigenlijk hebben we een succesje nodig waaruit de jongens moed kunnen putten, maar dat is een lastig verhaal."

CVO is het voorbeeld van een kleine dorpsclub die de laatste jaren steeds verder wegzakte. In het seizoen 1997/1998 voetbalde het nog in de derde klasse. Daarna twee seizoenen vierde klasse en daarna is het geleidelijk bergafwaarts gegaan.

Vorig seizoen hield het sportief al niet over. Een wedstrijd gewonnen, een keer gelijk gespeeld, de rest verloren. Er is best wel jeugd bij de club, maar als een paar talentvolle spelers hun kop iets boven het maaiveld uitsteken, verkassen ze naar het enkele kilometers verderop gelegen Sint Annaparochie.

Hoe houdt de voorzitter de moed er in? "Dan maak je maar weer eens een grapke", zegt voorzitter Peter Poelstra. "De ene en andere week is een heel verschil. Soms verlies je met 2-1. Eigenlijk voelt dat als een overwinning. Maar soms verliezen we ook met 13-0." "Wij komen na de wedstrijd in de kantine altijd nog even een potje bier drinken", zegt aanvoerder Christian van der Mossel.

CVO, opgericht in 1964, laat twee seniorenteams in de competitie spelen, zo goed en zo kwaad als het gaat. Maar er zijn momenteel veel geblesseerde spelers en anderen zijn wegens het werk verhinderd. "We hebben nogal wat jongens die vrachtwagenchauffeur zijn. Zij kunnen vaak niet trainen en soms ook niet spelen", zegt trainer Vos.

Zelf is Vos 48 jaar en moet hij ook nog wel eens de wei in wegens gebrek aan mankracht. Hij weet, dat houdt je jong, maar het is niet de bedoeling. Elftalleider Eddie van der Meer, die al jaren niet meer gevoetbald heeft, moet soms ook noodgedwongen meedoen.

Ook de veertiger Wietse Sloterdijk doet regelmatig mee tussen het overwegend jonge grut. Drie A-junioren en een aantal B-junioren spelen in het eerste. Dat geeft ook wel weer eens problemen omdat B-junioren liever met hun leeftijdsgenoten voetballen, zegt Vos. Daar kan hij begrip voor opbrengen. "We hebben er jonkjes van vijftien jaar in lopen", zegt Christian van der Mossel.

Zelf is hij trouwens nog maar 17 jaar, maar al wel aanvoerder. Een beloning voor zijn onvoorwaardelijke inzet, zegt Vos: "Hij is er altijd, slaat nooit een training over. Dat mag je wel eens belonen." Van der Mossel: "We beginnen altijd positief, maar als de bal er dan vijf keer in vliegt, gaan de koppies wel eens hangen", heeft de jonge aanvoerder vastgesteld. Het valt ze niet eens kwalijk te nemen. Steeds maar weer verliezen, vaak met forse cijfers, demotiveert.

Hendrik Bakker (21) is de doelman en woont in Menaldum. Hij kreeg een beetje bonje met de plaatselijke vereniging Foarút en ging naar CVO. Altijd op de fiets naar de training, twaalf kilometer heen en terug. "Fytse, der wurdt de geast sterker fan." Op de dag van de wedstrijd eet hij een broodje ei, een soort bijgeloof. Die opmerking over de visvergunning hoort hij van grapjassen in zijn eigen dorp.

Een enkele keer gebeurt het dat hij het ook niet meer ziet zitten. Zoals tegen Beetgum, toen de ballen hem weer eens om de oren vlogen. "Ik ha doe yn 'e rest myn keepersshirt útdien en sein: 'dan giet ien fan jimme straks mar yn 'e goal stean'." Hij put moed uit de trainingen als hij lekker staat te keepen en verheugt zich nu al op volgend jaar, als CVO tegen zijn oude club Foarüt speelt. Laatst deed hij mee met het tweede en werd het vierde van Berlikum met 3-0 verslagen. Dat zijn dan weer leuke dingen.

De B-junioren zullen het binnen afzienbare tijd moeten doen, zegt Poelstra. Hij vraagt zich wel af of de tijd ooit weer komt dat CVO drie seniorenelftallen krijgt. "Ik weet het niet. Er is hier heel weinig aanvulling." Vos: "Met twee elftallen spelen is heel lastig. We kunnen eigenlijk niet aan prestatievoetbal doen. Misschien moeten we volgend jaar naar de reserveklasse. Dat heeft ook niet mijn persoonlijke voorkeur, maar het is wel de verstandigste stap."

Hendrik Bakker wordt in Vrouwenparochie De Huik genoemd omdat hij altijd zo schreeuwt. "Dan kinne se my yn Aldeleie hearre." Hij geeft keeperstraining aan de jeugd en draagt zo zijn steentje bij. "Der binne minsken dy striele safolle ut. Dat haldt my oerein. Ast sjochst hoe 't sommigen leve foar de klub, der haw ik djip respekt foar."