week 08 ZevenBal 09 week
Direct reageren? bontebal@bart.nl of flexy@xs4all.nl (Harry)
door naar week 10/11, terug naar week 06/07 / inleiding

Zaterdag 2 III 2002 (Adriaan)

Als het volk spreekt, prop ik watjes in de oren en duik in een hoek met een boek.
    Na jaren van poldercompromissen wordt het tijd voor een frisse wind door de Nederlandse politiek. Maar de wind van Leefbaar Fortuyn is schadelijk en zal het land in de allerhoogste alarmfase brengen: houdt ramen en deuren gesloten en zet een gasmasker op!
    Donderdag was op III een discussie tussen Henk Westbroek en de Haagse wethouder Pierre Heijnen. Nou ja, discussie? Wat een windbuil is die Westbroek (houdt ramen enz.) De populistische Utrechtenaar begon ermee te vertellen dat `wij (Leefbaar en onafhankelijken) tenminste naar de mensen luisteren.' Om vervolgens constant over Heijnens woorden heen te windbuilen.
    Duidelijk bleek dat Westbroek zanger in een bandje is. Zoals dat hoort bij liedjes kwam hij steeds met een refrein en dat luidde: `regentesk'. Als hij geen antwoord had op wat Heijnen te berde bracht - omdat hij het door zijn eigen gebral niet had gehoord, maar meestal omdat hij echt geen antwoord had - zong hij: `regentesk'.
    Ook bij mij is er sprake van een Westbroek- cq Fortuyneffect: door hen ben ik ineens een stuk genuanceerder gaan denken over fatsoenlijke politici. Heijnen is een vriendelijke man en een prima wethouder. Liever tien van hem, dan één van hen! Als het volk spreekt, boer pas op je kippen.

PS Het doen en laten van o.a. Beatrix en Willem de Domme vallen onder ministeriële verantwoordelijkheid. Wat moet ik me daarbij voorstellen, als de leden van het kabinet niet eens verantwoordelijkheid nemen voor het eigen falen?

PPSS Ik had me voorgenomen voor het weekend de Playboy met Tonnie de Jong aan te schaffen. Maar ik heb afgelopen nacht verkeerd gelegen, ik verrek van de pijn in mijn rechterpols. Het heeft dus geen zin.


Vrijdag 1 III 2002 (Harry)

Sommige schrijvers (ik noem geen namen, Bontebal) hebben op de verkeerde momenten inspiratie. Gaan een Zevenbal schrijven op het moment dat Feyenoord een etage lager het derde doelpunt achter de Rangers-keeper schiet. Goed het is een mooi stukje, maar je had toch wel ergens bij de TV een papiertje liggen meneer de salonhooligan. Even voor jou dan: 'Van Persie heeft de bal en haalt uit via de paal komt de bal bij VAN HOOIJDONK die de bal voor het doel gooit en Kalou hoeft er eigenlijk alleen maar tegenaan te lopen.'
    Maar wat een vakwerk van VAN HOOIJDONK. Twee keer neemt hij een vrije trap een meter of vijf buiten het strafschopgebied aan de linkerkant voor de aanvallende partij. Valt het jou ook op. Feyenoord-spelers vallen altijd aan die linkerkant. Twee keer scoort PIERRE op identieke wijze. Voor alle mensen die de eerste keer net even naar de WC waren, iets belangrijks moesten zeggen tegen hun achterbuurman, even verdiept waren in een hermetische gedichtenbundel of omdat de herhaling slechts te zien is voor thuisfans als Adriaan en ik.
    Eén keer voor iedereen die het de eerste keer niet snapte of die net op dat moment inspiratie had en even een symfonie aan het schrijven was.
    Neem een voorbeeld aan PIERRE VAN HOOIJDONK hij heeft altijd op het juiste moment inspiratie voor een meesterwerk.

PS PIERRE de cartoongenieke superspits doet verlangen naar de nabeschouwingen die Dick Bruynestein ooit live tekende bij Studio Sport. Telkens wanneer ik Jonk hoor, of erger nog: Rijsbergen, denk ik heel hard aan de schepper van Appie Happie. De enige sporter, die ooit werd geschorst omdat hij teveel gele bloedlichaampjes had.

PS Iedere tegenstander weet wat een vrije trap betekent van de specialist der specialisten. Het enige wat er aan ontbreekt is dat PIERRE vantevoren met een lange stok aanwijst waar de bal het net zal raken.


Donderdag 28 II 2002 (Adriaan)

Gisteren een bakkie gedaan met de Groninger stadsdichter Bart F.M. Droog in de restauratie van ons Centraal Station. Hij was in de hofstad om een visum te halen voor Zuid-Afrika, in de ambassade aan de Wassenaarseweg. Met zijn groep, de Dichters uit Epibreren - verder bestaande uit dichter Tsjitse Hofman en multi-instrumentalist Jan Klug - zal hij een tournee van een week door dat land doen.
    We hebben het stadsdichterschap besproken. Naast Groningen kent ook de Dordrecht, in de persoon van Jan Eijkelboom, deze functie. In Gent is men in voorbereiding. Hij gaf tips hoe de zaken aan te pakken, want in Den Haag willen wij niet achterblijven. Direct na de installatie van de nieuwe gemeenteraad zullen raadsleden en de wethoudster een uitgewerkt voorstel krijgen.
    Als je dit vandaag leest, is Bart al gunterwijd: hij heeft zijn visum op de dag van vertrek pas afgehaald. Van Den Haag ging hij nog even naar Leiden. Daar hoopte hij Ilja Leonard Pfeiffer treffen, een man die de oude waarden terug wil in de poëzie en dus dé kandidaat dichter is voor de stad van het corps van Minerva. Bart heeft vele, maar zeer verschillende vrienden.

PS Ondanks mijn betogen tegen alle religies, bezoek ik vandaag weer een dienst in een RK kerk. Met schijt aan Rome - de Vliegende Pool - maar uit respect voor de dode. Ik zal niet bidden, en vloeken alleen binnensmonds.


Woensdag 27 II 2002 (Harry)

Shane de zanger van the Pogues, die het onderweg verloren is aan drank en drugs en Lynn mijn Schotse liefde. Ze laten me niet los. Oude liefde en sentimenten. Het is niet meer zoals het was, maar af en toe doet het er aan denken. Een groot dichter en zanger stamelt zich door zijn teksten. Bij `A pair of brown eyes' lopen de tranen over mijn wangen.
    Wanneer ik in Edinburgh kom zie ik Lynn. Voor haar emigreerde ik bijna en zij voor mij. De timing was echter nooit perfect (we kruisten elkaar boven de Noordzee) en we hadden de gewoonte elkaar om de beurt veel pijn te doen.
    Nu drinken we ergens wat, wandelen en praten. Voorzichtig, omzichtig ontzien we het verleden. Het wordt nooit meer zoals het was, maar af en toe voel ik een overjarige vlinder stuiptrekken in mijn buik. Het verlangen om nog één keer....
    Bij het afscheid omhels ik haar en voel de tranen komen, ik kijk haar niet meer aan. Wanneer ik omkijk, zie ik haar weglopen zonder om te kijken. Het is het soort scene uit één van die romantische films, waarbij ik altijd begin te snotteren.
    In de bioscoop zou ik roepen: "zeg het dan, zeg dat je voor altijd van haar houdt." Maar in mijn eigen film, kijk ik haar na. De aftiteling loopt en Shane zingt: `A pair of brown eyes'.

PS Er is zoveel leed in de wereld, maar het weegt niet op tegen mijn leed en dat zie je nou nooit op het journaal, bij Nova, Netwerk, de Wilde Ganzen of in zo'n ontroerende Giro 555 leedshow.


Dinsdag 26 II 2002 (Adriaan)

Bij grote calamiteiten (Twin Towers, Willem de Domme) treedt op de televisie de gezamenlijkheid in werking. Zoals nu: in verband met de verkiezingen voor de gemeenteraad maken Nova en Den Haag Vandaag iedere avond gezamenlijk een uitzending. Gisteren kwamen zij met een discussie tussen Rob Oudkerk (PvdA Amsterdam) en Pim Fortuyn (carnavalsvereniging de Rotte Knorders).
    Ook nu weer signaleerde Fortuyn alleen maar `problemen' en verzuimde met oplossingen te komen. Of het moet iets onzindelijks zijn als de verplichte spreiding van allochtonen. Nee, dan het initiatief van de Deense regionale krant Jutter Tydinge. Die heeft een prijsvraag uitgeschreven: `Wat is het probleem en wat is uw oplossing?' in de categorieën plaatselijk, landelijk en mondiaal. Uiteraard met in achtneming van de gebruikelijke fatsoensnormen om te voorkomen dat de lage voorhoofden hun fascio-oplossingen insturen.
    Er zijn boekenbonnen te verdienen, maar met de echt heel goede suggesties gaat een team van ervaren lobbyisten aan de gang. Vondsten die door overheden werkelijk worden geïmplimenteerd, dingen mee naar hoofdprijzen. Plaatselijk: een dure fiets, landelijk: een eengezinswoning, mondiaal: een grote villa aan de kust bij het stadje Århus. Ideetje voor de Haagsche Courant?

PS Harry Mens spreekt hem consequent aan met `professor Pim'. Onterecht, want professor is geen titel, maar een functie en die bekleedt Fortuyn allang niet meer. En bij die Harry is Mens ook alleen maar een achternaam.


Maandag 25 II 2002 (Harry)

Wanneer mensen bang of gespannen zijn produceren ze de stoffen adrenaline dat kort en heftig en noradrenaline dat langduriger werkt. Beide stoffen zijn desastreus voor de spijsvertering. Toevallig zijn ze ook actief bij verliefdheid.
    Ik heb deze werking ooit proefondervindelijk vastgesteld. Ik ging een tijdlang wekelijks met een vriend dansen in het Paard. We dansten en keken naar de twee vrouwen, waar we heimelijk verliefd op waren. Mijn vriend was eerst verliefd op "mijn" vrouw, maar ik maakte hem wijs dat de ander de hele tijd naar hem keek. Misschien keek ze wel naar mij, ik zat tenslotte meestal vlak naast hem, maar dat hoefde hij niet te weten. Hij viel op iedere vrouw die eventueel ook op hem zou kunnen vallen en de overstap viel hem niet moeilijk.
    Het bleef bij kijken, ik had al twee vriendinnen en kon in dit geval mijn verlegenheid niet overwinnen. Als het Paard dicht was, gingen we bij `Vette Harry' op de Grote Markt een groentekroket of patat eten en de avond evalueren. Hoe vaak had ze gekeken? Waren de blikken positiever te interpreteren dan de vorige keer? etc.
    Zo kon het gebeuren, we waren midden in ons bakje vet en zetmeel, toen de twee de hoek omkwamen. "Ze keek me wel vijf seconden...." Twee magen wilden zich synchroon van inhoud ontdoen. We gooiden de patat weg en gingen huiswaarts...


Zondag 24 II 2002 (RJ. Rueb - Den Haag)

Erg fijn dat ik zo vlak voor de verkiezingen een bijdrage mag leveren. Dat doe ik namelijk graag: vlak voor de verkiezingen bijdrages leveren. Aan de verkiezingen zelf heb ik tenslotte niets bij te dragen. Ik was eergisteren in Bowlingworld Zuiderpark. Daar ben ik zelden, want ik heb een bloedhekel aan zware ballen. Maar goed, ik verdien er soms wat mee. Niet met bowlen, maar wel met bowlings. Dat leg ik een ander keertje wel uit. Om promotionele redenen hadden we ervoor gezorgd dat er afgelopen vrijdag een zootje lijsttrekkers en andere fanatiekelingen van de lokale politiek rondliepen. Promotie in eerste instantie voor de bowling, maar ook de dames en heren politici waren er maar wat blij mee. Keurig richtten zij hun standjes in, met ballonnen, pennen, folders en schuursponsjes. Als je geen inhoud hebt, gooi dan jezelf maar in de uitverkoop. Snoep was er ook. Pepermunt zelfs. Nu vind ik politiek doorgaans zo smakeloos als de pest. Maar als ik in de verleiding wordt gebracht met pepermunt, dan wil ik mijn principes best even op koud water zetten. De pepermunt zat verpakt in een partijkleurig wikkel met dito logo. Dat smaakt naar een vergelijkend warenonderzoek, dacht ik. Zou ik dan eindelijk een partij de beste kunnen vinden? Helaas. Hoewel de wikkels verschilden, bleek in alle verpakkingen hetzelfde merk pepermuntje te zitten. Waarmee de stelling andermaal bewezen is: politiek is een grote gore eenheidsworst met her en der een nieuwe klootzak.


Zaterdag 23 II 2002 (Adriaan)

Nog een dode. In de nacht van donderdag op vrijdag overleed op 56-jarige leeftijd Jip Golsteijn, de nestor van de Nederlandse popjournalistiek. Een man met een encyclopedische kennis van de muziek, maar ook... van de Tour de France. Als je hem vroeg: wie werd er vijfde in de twaalfde etappe van de Tour van 1963, dan gaf hij feilloos het juiste antwoord.
    Sinds 1968 schreef hij voor de Telegraaf de rubriek `Popscore'. De Haagsche Courant schrijft daarover: `Hij interviewde tijdens zijn lange carrière vele groten der aarde.' Dat kan ik beamen: in 1998 interviewde hij mij. Met Sjaak Bral deed ik toen een theatertour en op een van de twee uitverkochte avonden in het Zoetermeerse Stadstheater kwam hij langs. Hij was er vroeg, want er moest eerst uitgebreid worden gegeten.
    Het werd het meest vreemde interview dat ik ooit heb meegemaakt. Ik geloof dat Jip me alles bij elkaar slechts één vraag heeft gesteld. Daarna begon hij zelf te ratelen en was niet meer te stoppen. Hij stak zijn uitgebreide kennis bepaald niet onder stoelen of banken. Tot mijn grote verbazing verscheen er later een prima stuk in zijn `krant', waarin hij het idee wist te geven dat er wel degelijk een gesprek had plaatsgevonden. Jip is voorgoed backstage verdwenen. Het moet daar reuze gezellig zijn.

PS Een interview geven aan de Telegraaf: dat doe je niet, maar voor Jip maakte je een uitzondering. Toch verzuchtte ik, toen we over ruim een halve pagina in dat vod stonden: wat ben ik blij dat mijn vader dit niet meer mee hoef te maken.


Vrijdag 22 II 2002 (Harry)

Gisteren zijn twee helden van mij overleden. Onvergelijkbare grootheden. De een speelde een held en de ander was er een.
    In Indonesië overleed op 76-jarige leeftijd Poncke Princen. In Nederland kreeg hij nooit de eer die hem toekwam. Hij koos partij voor de onderdrukte Indonesiërs. Zoals hij ook de rest van zijn leven altijd partij koos voor de onderdrukten, ondanks de gevolgen.
    Poncke Princen verdient een groot standbeeld midden op het Plein, naast die man op dat paard. Maar ik vrees dat het er niet van zal komen, nog steeds is zijn desertie omstreden.
    Omstreden omdat je een landverrader bent, wanneer je vecht tegen mensen die geboren zijn in hetzelfde land. Poncke vocht voor universele waarden. Het enige chauvinisme dat hier op zijn plaats zou zijn, is dat we trots zijn op onze landgenoot en hem de eer geven die hem toekomt. Drees, onder wiens leiding er in Indonesië op los werd gemoord, staat voor de ingang van het Binnenhof. De eerste daad van het comité Poncke Princen leeft! moet het neerhalen zijn van dit beeld. Vadertje Drees op de bodem van de Hofvijver.
    De tweede dode die te betreuren valt is John Thaw alias Inspector Morse. Zijn alter ego is al een paar jaar dood. Of John een held was weet ik niet, van de held die hij speelde heb ik in ieder geval jarenlang genoten.

PS Wanneer de Russen met ijshockey verliezen van de Amerikanen vind ik dat we een brede coalitie moeten smeden tegen dit empire of evil. Als ieder weldenkend mens op de wereld met een Boeing een doel kiest, dan is het snel gedaan met de hoogmoed. Ik zie een kudde bisons rennen over een kale vlakte, opgejaagd door een groep Apache's en dan heb ik niet over helikopters.


Donderdag 21 II 2002 (Adriaan)

Ook het bobsleeën is een van oorsprong Zwitserse sport, uit noodzaak geboren. Zoals bekend mag de gemiddelde Zwitser graag een stevige neut tot zich nemen (om vervolgens wartaal uit te slaan; zwetser is een verbastering van Zwitser.) Vooral tijdens de après-ski wordt er flink ingenomen en in het verleden waren de gevolgen vaak desastreus: menige thuisreis verliep verre van gladjes, Hals- und Beinbruch waren eerder regel dan uitzondering.
    Daarom heeft men reeds in de jaren dertig, dus ver voordat men in België en Nederland op het idee kwam, de Bob geïntroduceerd: degene die bij het stappen de slee bestuurt, belooft die avond niet te zuipen. De Zwitserse Bob is over het algemeen de meest gespierde onder de stapmaats, want het is een zware klus een viermansbob met drie dronken torren aan boord te besturen.
    De nood werd deugd. Al vrij snel hielden Bobbers na afloop van de après-ski onderlinge wedstrijdjes: wie is het eerst in het dal bij moeder de vrouw en Utschi de Bernhardhond. Ruim een jaar na de introductie van de Bob vond de eerste officiële race plaats, op een speciaal aangelegde baan op de zuidflank van de Jungfraujoch.
    Sinds het bobsleeën een olympische sport is, blijft, meestal, het hele team nuchter. Arend Glas is een twijfelgeval.

PS De schaatssterren van de VS heten vandaag de dag Parra en Rodrigues. Die zit! Dat werkt! Daar verandert geen Pym Fortune iets aan.


Woensdag 20 II 2002 (Harry)

Iedere zaterdag speel ik voetbal, we zijn geen toppers (meer), maar we willen wel altijd winnen. Daarbij zijn alle middelen toegestaan. Maandag had ik het al over de zes secondenregel, ik hoorde ervan van een teamgenoot. Sinds hij dit vertelde liep ik met het idee om het eens tijdens een wedstrijd uit te proberen.
    Het plan waar ik uiteindelijk mee kwam, was even simpel als doeltreffend. In de regels van het voetbalspel is bepaald dat een team minstens over 7 spelers moet beschikken. Om de beurt keek één van onze spelers een tegenstander doordringend aan. Na een seconde of tien moest hij de eerste klappen ontwijken.
    Na viermaal deze procedure met succes gevolgd te hebben, staakte de scheidsrechter de wedstrijd. De overwinning was voor ons. Ik keek de scheidsrechter diep in de ogen 3,4,5,6,7... Hij liep op me toe en drukte zijn mond op de mijne, ik dacht aan mijn team en gaf me over.
    We hebben besloten aan deze tactiek vast te houden. Een andere optie zou zijn meer trainen en jonge spelers aantrekken. Maar we hebben goede hoop dat we met deze tactiek moeiteloos collectief het Nederlands elftal kunnen halen. Het behalen van de wereldtitel in 2006 is dan slechts een formaliteit. Dat gebeurt dan voor het eerst in de geschiedenis met een elftal waarvan de gemiddelde ruim boven de veertig ligt.

PS De Saoedische Geheime Dienst vindt in Nederlandse kranten opruiende propaganda, die aanzet tot haat tegen Moslims en Arabieren in het algemeen. Verder wordt er op enige honderden scholen in Nederland verkondigt dat God de enige ware God is en de bijbel het boek waarin Zijn Waarheid staat opgetekend. Iedereen die hier niet in gelooft is een heiden en zal branden in de hel.


Dinsdag 19 II 2002 (Adriaan)

De gemeente Rotterdam schermt met het plan lokzakken in te zetten in de strijd tegen illegale vuilstorters. Het idee is dat de inspectie her en der - op foute plekken, op foute tijdstippen - vuilniszakken plaatst, in de hoop dat een onverlaat denkt: laat ik mijn zak erbij zetten. Die wordt dan meteen in de kraag gevat en krijgt een flinke boete. Het zijn Amerikaanse toestanden, want in de VS is het gebruikelijk dat undercover agenten bijvoorbeeld mensen proberen over te halen dope te kopen/verkopen. Als het slachtoffer dan toehapt, wordt hij meteen in de boeien geslagen. Dat is uitlokking en dat is in Nederland verboden.
    Politici zijn vleesgeworden lokzakken. Zo'n Fortuyn slaat links en rechts wat racistische borrelpraat uit en het weldenkend deel van de natie ligt op de loer om te zien wie zich tegen deze zak aanschurkt. Een ander voorbeeld is Jan Peter Balkenende (wat een ontzettend enge man is dat!) Ik zag hem zondag bij Harry Mens (idem dito!) Daar vertelde hij er tegen te zijn dat aan het homohuwelijk dezelfde rechten kunnen worden ontleend als aan het heterohuwelijk. Dit onder andere met betrekking tot adoptie. ‘Een groot deel van de bevolking denkt er net zo over.'
    De islam een achterlijke religie? Jawel, maar onderschat het christendom niet.

PS Bush en Blair zijn voorgedragen voor de Nobelprijs voor de vrede. Tsja, dan val ik helemaal stil.


Maandag 18 II 2002 (Harry)

Uit onderzoek is gebleken, dat mensen elkaar nooit lang aankijken. Wanneer ze elkaar wel langer dan zes seconden aankijken, wordt het vrijen of vechten.
    Vorige week waagde ik een poging bij de vrouw waar ik al 2 jaar - ik ben dol op lange termijnprojecten - hopeloos verliefd op ben. Ik heb de hele avond geprobeerd haar langer dan zes seconden aan te kijken in de hoop dat ze de goede keuze zou maken. Dat het Valentijnsdag was, was een prettige bijkomstigheid. Het is een dag die vraagt om goede keuzes. Mijn pogingen waren vruchteloos. Telkens wanneer ik (in mijn hoofd telde ik mee) bij vijf was, keek ze weg en dan kon ik weer opnieuw beginnen. Aandacht trekken met een nieuw gespreksonderwerp, een grap of toespeling, maar ze bleef wegkijken. Uiteindelijk, naar mate het koolzuurpromillage in mijn bloed toenam werd ik overmoediger en mijn toespelingen minder subtiel. Ze zei op doordringende toon mijn naam. Ik sloot mijn ogen en tuitte mijn lippen.........
    Maar er gebeurde niets. Ik opende mijn ogen en ze keek me met grote ogen aan. Ik keek haar nog dieper in de ogen 3,4,5,6,7,8,9,10,11......... een rechtse hoek maakte een einde aan mijn indringende blik. "Harry, ik lees wel eens een krant, ik ken dat onderzoek ook," riep ze me toe terwijl ze de deur uitliep.

PS Arend Glas die mikte op plaats 18, faalde hopeloos en werd slechts zestiende.


Zondag 17 II 2002 (Vrouwkje Tuinman - Utrecht)

Dit weekend begon traditioneel de moeilijkste periode van het jaar. Mijn weerzin tegen horoscopen ten spijt is het onmiskenbaar dat de late waterman en de vroege vis goed bij mij passen: zeker vijftig procent van mijn vrienden is jarig in deze periode. Op 16 februari barst het los, om pas weer rond 7 maart op te houden.
    Vrijwel elke dag is het raak en vandaag zelfs twee keer.
    Wat is het probleem, denkt u. Hier komt mijn misantropische kant de hoek om kijken: ik houd niet van feestjes. De opgelegde gezelligheid, de rook, de slechte muziek. Je voert zelden een fatsoenlijk gesprek en het eten en drinken wordt bij mij ook nooit wat (ben vegetariër, mag geen alcohol). Kortom, ik ben een Slechte Vriendin, en doe mijn vrienden én mijzelf het grootste plezier als ik gewoon NIET kom.
    Dit jaar zet ik het gebeuren echter naar eigen hand. De aftrap van het verjaarseizoen wordt traditioneel geleverd door mijn aangenomen broer, dichter Ingmar Heytze. Vorige week ontving Ingmar een mailtje dat een dierbaar voorwerp van hem was ontvoerd. Hij kon het slechts terug krijgen door naar een geheime locatie te komen. Hij had er een woelige nacht van, met dromen over een ontvoering naar Alaska. In de loop van de week kreeg hij meer aanwijzingen, inclusief een foto van het geknevelde voorwerp. Vanmorgen zeer vroeg wachten onze beste vriendin Lieke en ik hem bovenop het winderige, afgelegen fort De Gagel. Als onze konijnenmaskers af gaan, blijkt alles mee te vallen en gaan we picknicken met kinderchampagne, ergens in de prille zon. Daarna vertrekt Ingmar naar zijn feestje en ga ik lekker thuis lezen op de bank. Wordt het toch nog een leuke maand.


door naar week 10/11, terug naar week 06/07 / inleiding