week 16 ZevenBal 17 week
Direct reageren? Mail Adriaan of Harry
door naar week 18/19 / terug naar week 14/15 / inleiding

Zaterdag 27 IV 2002 (Adriaan)

Alle Florentijnse buslijnen komen samen op het Piazza San Marco. Het geeft een herrie en een drukte van jewelste, maar ook een enkele mooie vrouw (het is blote-navel-weer) wat het leed voor mij wat verzacht. Er schuifelen veel schoolkinderen langs; het is schoolreisjesseizoen, waarschijnlijk in verband met de komende koninginnedag.
    Aan het plein ligt het klooster van San Marco, dat beroemd is vanwege de vele muurschilderingen van Fra Angelico (1387-1455). In elke cel van de dominicaner monniken een fresco, maar de bekendste bevindt zich op de muur van de dormter, het cellencomplex: de `verkondiging aan Maria'. De moeders gods zit op een bankje in een loggia die verdomd veel op het klooster zelf lijkt. Het verhaal is bekend: een engel vertelt Maria dat ze zwanger is. Het arme kind weet nergens van en Fra Angelico heeft dat goed weten te vatten. Ze kijkt wat lullig uit de ogen, verbluft: `Maar ik heb nog nooit...' Enfin, ze blijkt onbereden bevrucht, het komt voor. Het onderschrift van de fresco luidt dan ook: virginis intacte.
    Wie me echt voor een raadsel stelt is de engel. De nichterige jongeman is gekleed in een roze jurk en op zijn rug prijken twee grote, bontgekleurde vleugels. Ik kom er niet uit: hoe krijgt hij in godsnaam, na zijn ochtendpoedel, die jurk aan, zonder op een vreselijke manier zijn veren te kneuzen?

PS Onder ons hotel zit een kroeg met een pieklein terrasje. Daar drinken we een biertje, bezien de mensheid en komen tot de conclusie: Darwin had gelijk, maar hij heeft zich in de richting vergist.


Vrijdag 26 IV 2002 (Harry)

Rampentoeristen werden tot voor kort gezien als idioten, die voortdurend in de weg liepen bij ongelukken en rampen en zo de broodnodige hulp bemoeilijkten. Sinds kort echter proberen een aantal zakenmensen er een lucratieve wending aan te geven. Tsjernobyl wordt nu als een toeristische attractie gepromoot. Er is een hotel geopend. Uitgerust met geigerteller en speciale kleding, er worden toeristen rondgeleid door dit spookgebied. Het is een gat in de markt en wanneer het aanslaat zijn er nog heel veel andere bestemmingen waarde geschiedenis voelbaar is. Varende hotels tussen dobberende vlotten vol mensen in overstromingslandschappen. Campings met een "VN voedselpakketten"-arrangement tussen vluchtelingenkampen in oorlogsgebieden. Big Diet-vakanties in gebieden getroffen door de hongersnood.
    De tijd is gekomen dat mensen geen genoegen meer hoeven te nemen met de passiviteit van de televisie en de afstandelijkheid van lijken op het journaal met een zak chips op schoot. Het gaat om de ervaring het voelen en de persoonlijke groei die de confrontatie met de slachtoffers oplevert.
    Rampenreizen zijn goedkoper en effectiever dan levenslange therapieën, waarmee je de neerslachtigheid, de ontevredenheid met het bestaan en allerlei vage klachten toch maar niet de baas wordt.
    En wanneer ook de rampenmethode niet helpt en je wilt er definitief een einde aan maken, dan kun je m.b.v. Disastertravels zelf een ramp veroorzaken en sterven in de wetenschap dat je andere mensen een nieuw doel geeft in het leven.


Donderdag 25 IV 2002 (Adriaan)

De atleet leed aan het multiple personality syndrome. Nou ja, leed? Hij vond het wel gezellig, zo met zijn drietjes. Zijn afwijking - of, medisch en politiek correct gezegd: zijn ziekte - was het gevolg van onstuimig dopinggebruik. Waaruit eens temeer blijkt: een eenduidige mening over de gevolgen van het slikken, snuiven en spuiten van stiekeme middelen is moeilijk te vinden. Wat de één desastreus noemt, vindt de ander `wel gezellig.'
    Door het slimme gebruik van verboden middelen - drie weten meer dan een - was hij door elke dopingcontrole heen gemazzeld. Maar winnen? Ho maar. Steevast eindigde hij in de staart van het peloton, omdat ze constant onderweg met zijn drieën liepen te bekvechten over de te volgen taktiek. Maar ineens was daar Florence, de open Italiaanse kampioenschappen. Voor het eerst in zijn carrière wist hij de finale van de achthonderd meter winnend af te leggen. Er was voor de race zware mot geweest en ze hadden er alledrie mokkend het zwijgen toe gedaan. Eenheid in onenigheid.
    De jury krabte zich eens flink op het hoofd, toen hij hen trachtte te overtuigen van het feit dat hij met zijn drieën vlak na elkaar over de streep was gekomen en zodoende recht had op goud, zilver èn brons. `Wij trekken ons even terug.' Na een kort maar diepgaand beraad ging de jury overstag, op voorwaarde dat zij het niet door zouden vertellen.
    De atleet zoekt nog een vierde, om te klaverjassen.

PS In zijn vrije tijd, veel trainingsuren hoeft hij niet te maken met al die dope, bestudeert hij volks- en boomstammen, een ongebruikelijke combinatie. Meestal is de een met het een en de ander met het ander bezig, terwijl de derde verbanden probeert te leggen. Proefschriften zullen niet lang meer op zich laten wachten.


Woensdag 24 IV 2002 (Harry)

"Genocide ook strafbaar in Nederland", kopte de Metro gisteren. Dat kan er ook nog wel bij dacht ik. Ze pakken in dit land werkelijk alles wat leuk is van je af. Ik had plannen om het komend weekend met een paar vrienden de complete bevolking van Amsterdam te verrassen op een gifgasaanval. Niet dat iemand de Amsterdammers zou missen, maar met de nieuwe - door Fortuyn is geïnitieerde - `regels zijn regels'-hardheid gaan ze in Den Haag opeens principieel doen.
    In plaats van een entertainend spelletje genocide, gaan we nu naar het voetbal. We hebben voor de gelegenheid een leuk liedje geschreven, dat we in het AJAX-stadion willen zingen. "Cohen is een hypocriet, is het niet, is het niet?" en dat op de melodie van tulpen uit Amsterdam, maar ook dat zal wel weer niet mogen. Dit liedje hebben we natuurlijk niet voor niets gekozen, we weten allemaal dat tulpen uit de bollenstreek komen en dat Amsterdam zich met megalomaan machtsvertoon de rechten op deze bloemen heeft toegeëigend. En het water in die Amsterdamse grachten, waar komt dat vandaan? Niet uit Amsterdam in ieder geval. Amsterdam is de bloedzuiger van Nederland en ik ga dan ook vandaag in een persoonlijk gesprek met de demissionaire minister De Grave van internationale genocide operaties, medeverantwoordelijk voor vele dode Afghanen, praten over een eenmalige ontheffing op het genocideverbod.

PS Wanneer ik had geweten dat het leven zo'n gedoe zou zijn, was ik wel wat anders gaan doen.


Dinsdag 23 IV 2002 (Adriaan)

Mijn broer heeft een abonnement op Canal+ voor zijn verjaardag gekregen. Meestal wordt hij afgescheept met stropdassen en een fles matige whiskey. Zo kon het gebeuren dat hij vorige week zondag naar het live-verslag van de wedstrijd PSV-Feijenoord heeft zitten kijken. Hij is een matige voetbalkenner, want Ajax-fan, en hij mailde me later dan ook dat hij de middag van zijn leven had gehad. Een kinderhand is gauw gevuld, heb ik teruggemaild.
    Mijn zondagmiddag zag er anders uit. Al vroeg heb ik Nederland II aangezet. Direct bij de eerste beelden schalde mijn `yes!' door het huis. De katten keken me vragend aan. `Dit is Parijs-Roubaix, lieve nitwits, en het regent. Het wordt een glibberfestijn. Jullie blikopener zal een middaglang smullen.' Zo gedaan. Meer dan tweeëneenhalfhonderd kilometer koers, waarvan zo'n 48 kilometer over de kasseien, die nat en modderig waren.
    Toegegeven: echt spannend was de wedstrijd niet. Maar wat een ambiance, wat een valpartijen. Zelfs de motoren maakten af en toe een schuiver, dat gaf herkenning. Het meest opvallend echter was het commentaar van Jean Nelissen en Mart Smeets. Er was iets mis met de verbindingen, dus spraken de heren tot ons via een ouderwetse telefoon. Vreemd genoeg liep het commentaar iets op de beelden vooruit, de wegen van de telecommunicatie zijn ondoorgrondelijk. Dat zorgde voor een unieke sensatie. Want al jaren loopt Jean Nelissen achter de feiten aan, zondag was zijn timing perfect. Lieve mensen van de NOS: laat Jean dit jaar weer de Tour de France doen en dan het liefst per telex of tamtam.


Maandag 22 IV 2002 (Harry)

Mijn zoontje is dol op de Powerrangers, ik haat het net als al die andere gewelddadige `kinderprogramma's'. Ik probeer enig tegenwicht te bieden, door zelf verhalen te verzinnen. Zo relativeer ik het Rangerheldendom, door mijn zoon te vertellen over de geruchten die ik heb gehoord, dat het favoriete TV-programma van deze Powerboys `De Teletubbies' is, met als goede tweede `de Smurfen'. Mijn zoon wilde het niet geloven. Hij was beledigd, maar hij ging het wel direct checken op de www.powerrangers.com website. Je kan daar namelijk live chatten met de Rangers.
    De verhalen van anderen vind ik ook wel aardig, zo is er het sprookje van de parlementaire democratie, helaas laat dat: we leefden allemaal nog lang en gelukkig zonder hongersnood, armoede, milieurampen en oorlogen laat zo lang op zich wachten. Verder weet je dat een vallend kabinet er nooit toe leidt dat je verlost wordt van alle rotkoppen en de rotkoppen die wel verdwijnen zie je even later weer opduiken op allerlei hoge posities. Je hebt het verkloot in Bosnië, hier is je straf. Een commissietje hier, een commissiaraatje daar, een baantje bij een of andere EU of VN commissie. Het zijn altijd dezelfde handen verstrengeld op dezelfde buiken en wanneer ik niet stem bewijs ik de democratie een slechte dienst. Geef me één reden om de democratie een goede dienst te bewijzen.

PS Democratie is mensen met een Arabisch of Afrikaans uiterlijk de toegang tot het Haagse stadhuis weigeren. De vluchtelingen (zie mijn Zevenbal van 15 IV) wordt vanaf zaterdag de toegang geweigerd tot het Atrium. Twee weken lang vestigden ze daar d.m.v. hun aanwezigheid de aandacht op de huisuitzetting die hen boven het hoofd hangt. Blanke actievoerders daarentegen kunnen ongestoord het Atrium in en uit lopen.


Zondag 21 IV 2002 (Ko de Laat - Tilburg)

Sinds een paar dagen ben ik een van de vele recruten van het webloglegioen. Bij het installeren was ik, als betrekkelijke computeranalfabeet, ver boven mijzelf uitgestegen. Vooral bij het plaatsen van een tellertje heb ik mijzelf ruimschoots overtroffen. Foutloos tikte ik de abacadabracode in mijn HTML-bestandje in. Sterker nog: ik was mijn computer te slim af. Want ik moest de code intikken tussen "<body>" en "</body>", terwijl de eerste "<body>" in mijn bestandje bleek te ontbreken. In een vlaag van overmoed tikte ik toen zelf het woordje "<body>" in en ziet: de computer trapte erin, want het tellertje functioneert gewoon.
    Ach, wat een plezier heb ik toch van dat tellertje. Heerlijk, die valse hoop die je krijgt als je teller eens vijf bezoekers meer aangeeft dan de vorige dag. En wat een zalig moment van megalomanie als je een bezoeker uit de VS hebt. En wat een masochistisch moment van zelfrelativering als de tellerprognose uitwijst dat het bezoekersaantal vandaag misschien wel tot zes kan oplopen.
    Het sterkste gevoel van zelfrelativering krijg je echter als je ziet hoeveel nieuwe weblogs er op je bloggeraccount gesignaleerd worden. Elke seconde haast verandert de lijst, die mij bijbrengt dat ik deel uitmaak van een legioen met mede-recruten als `Journal of a kurupted-ass girl', `Piss and Vinegar', `Slugrrl's Slime' en `I'm not just a fucking dragqueen'. Vul zelf het gevoel dat hierbij hoort maar in.


Zaterdag 20 IV 2002 (Adriaan)

Het vlees is zwak, Harry, en dan heb ik het over de mobiele telefoon. Ik heb je een solidarimail gestuurd, als mede-lid van het gilde der niet-gebruikers, maar de laatste tijd besluipt mij steeds vaker het idee: zo'n ding is soms toch wel handig. Daarom noemt men het ook een handy. Probleem is dat die dingen klauwen met geld kosten en mijn mecenas moet nog geboren worden. Veel van de mensen die zich met schulden bij de sociale dienst melden, hebben mobiele schulden.
    En ze zijn soms vreselijk irritant. Zoals donderdagavond tijdens de Barrage, ons sportcafé in het Paard op Hol, toen we ademloos aan de lippen van Erwin Nijboer hingen, ooit meesterknecht van Miguel Indurain. Spannende verhalen over het wielervak, en plots ratelt naast me zo'n kreng. Beethovens vijfde. Weg concentratie. Of in de trein: ‘Met mij.' ‘Nee, naar Woerden.' ‘O, ik zie een paardje.' ‘Er zit een enge man tegenover me.' ‘Rond een uur of zeven, denk ik.' Het klinkt vaak zo infantiel.
    Maar je vroeg naar de liefde. Als de Heer de mens had voorbestemd tot stel, had Hij ons als Siameese tweeling op de wereld gezet. Maar ja, scheiden wordt dan weer zo moeilijk. Wachtlijsten. Veel mensen die zich bij het RIAGG melden hebben problemen met de partner. We zijn ooit uit het paradijs gegooid en het is een gotspe dat er beterschap in het verschiet ligt. Mijn liefde geldt het wielrennen. Morgen Luik-Basternaken-Luik en ik verwacht Boogerd. Veel schrijvers hebben iets met wielrennen. Zoals de dichter Jan Kal het ooit fraai verwoordde: ‘Dichten is als fietsen op de Mont Ventoux.' Zo is dat. Dinsdag meer van ons.

PS Helaas moet ik zondagmiddag wielrennen kijken, daarom vanaf hier: veel succes met je optreden in de Kunstpassage. Zeg maar tegen de mensen dat ik volgende zondag wat kom voordragen.


Vrijdag 19 IV 2002 (Harry)

Ik ben afgelopen woensdag naar Shane Mac Gowan geweest. De berichten waren gunstig de laatste tijd gaf hij goede concerten, hij leek het eindelijk allemaal weer een beetje onder controle te hebben.
    Hoe was Shane, vroeg Bal me gisteren. Shane was Shane Adriaan; de schaduw van een groot genie. Mijn held liet het publiek twee uur wachten. Uren die besteed zijn om de man het podium op te krijgen en om te beslissen wie het nieuws moest gaan vertellen wanneer dat niet zou lukken. Uiteindelijk kwam hij stomdronken het podium op wankelen. De aankondigingen waren totaal onverstaanbaar, de eerste snelle liedjes gingen nog, maar de ballad die daarop volgde was tenenkrommend vals. Daarna wankelde hij het podium af iets mompelend over sex en drugs. Ik dacht die komt niet meer terug. Ik was niet de enige.
    Maar wonder boven wonder, kwam hij frisser terug dan hij wegging. Ik weet niet wat hij gebruikt heeft, maar hij zong niet vals meer en het concert werd toch nog enigszins de moeite waard. Ik heb de platen om naar te luisteren, daar kan hij in ieder geval nooit tegenvallen. En van de rest van mijn leven wil ik ook een cd, zodat ook dat niet meer kan tegenvallen.
    De liefde Adriaan hoe doe jij dat nou? Ik koop een nieuwe telefoon, zodat ik de vier weer kan gebruiken en hoop op betere tijden.

PS In de Volkskrant las ik net, dat de heer Mac Gowan het vliegtuig had gemist en gewoon te laat was. Hij heeft geen mobiele telefoon en was dus niet te bereiken. Ik heb ook geen mobiele telefoon, zou iedereen die geen mobiele telefoon heeft me willen mailen: harryzevenbergen@wanadoo.nl


Donderdag 18 IV 2002 (Adriaan)

Er gaan weken voorbij dat ik niet naar EO-radio luister. Nee, laat ik eerlijk zijn: ik luister nooit naar EO-radio. Want Frits van Egters zei het al: `Niets is zo verschrikkelijk, of er is iets dat nog afschuwlijker is.' Een citaat uit, je had het al herkend, De Avonden van Gerard Reve. Iemand bij de EO moet het boek hebben gelezen, want zij hebben een radioprogramma dat De Ochtenden heet. Je moet er maar opkomen. Chapeau!
    Het was maar een klein bericht in de krant: maandagochtend werd in het programma de Nederlands-Israëlische prof Martin van Crefeld geïnterviewd. De oelewapper is militair historicus in Jeruzalem. Hij zei dat Israël nu keiharde en definitieve klappen moet uitdelen. Daarbij moet het tienduizenden Palestijnse slachtoffers maken. Na Pim Fortuyn wist ik al dat professoren niet per definitie verstandige mensen zijn, maar dit slaat alles.
    Een dag later verklaarde een Brusselse rechtbank dat lieden die buiten België misdaden hebben begaan alleen berecht kunnen worden als ze daadwerkelijk in België wonen. Met andere woorden: Sharon zal niet veroordeeld kunnen worden voor zijn rol in het bloedbad in de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila. Of, zeer onlangs, in het kamp Jenin. Alsof Van Crefeld een vooruitziende blik heeft gehad. Doe maar, moord maar, je gaat toch vrijuit.

PS Er gaan geruchten dat het leven van prins Claus met man en macht wordt gerekt, zodat zijn dood over de verkiezingen heen wordt getild. Dan rijst bij mij het vermoeden: zou hij niet allang in een vriescel liggen?


Woensdag 17 IV 2002 (Harry)

De ernstig zieke maffiabaas Francesco Molo heeft in januari het hart van een verongelukte Brescia-speler gekregen. Dankzij de dood van deze voetballer kan hij nu met een gerust hart zijn rechtszaak tegemoet zien. Bovendien hoeft hij niet te vrezen, dat hij in de gevangenis bij een partijtje voetbal steeds als laatste wordt gekozen. Al denk ik dat een maffiabaas nooit als laatste wordt gekozen en dat hij los van zijn voetbalcapaciteiten altijd veel scoort op het gevangenisplein.
    Ik moest overigens direct aan Karremans en het hart van Uytdehaaghe denken. Het kan niet want Jochem leeft nog, maar bij de beelden van Karremans kreeg ik toch een licht Uytdehaaghe gevoel. Juichen bij de overwinning van de tegenstander en deze dan omstandig complimenteren met het tactische inzicht? En we drinken er nog eentje op.
    Een andere onmogelijke vraag is of Museeuw het hart van Veldkamp heeft of andersom.
    Ik hou meer van deze types dan een slijmerig type als Uytdehaaghe. Wanneer je verliest heb je de pest in dan ga je niet glimlachen of staan juichen. Dat geldt voor een potje scrabble waarbij je het bord door de kamer smijt, voor de clubscheidsrechter die je molesteert na een verloren wedstrijd in de laagste klasse tot een gemiste kans op Olympisch goud of het redden van 7000 moslims. Wanneer je verliest wil je stoppen...voorgoed!

PS Bij Museeuw of Veldkamp hoop ik altijd dat ze het niet menen, maar een regering wil ik nooit meer zien. Helaas staat bij voorbaat vast, dat je na de verkiezingen weer voor het merendeel dezelfde rotkoppen terug krijgt. Terwijl een mens af en toe recht heeft op nieuwe rotkoppen.

PS2 Ik vertel mijn kinderen altijd sprookjes. Vandaag reed ik met ze over het Binnenhof. Ik vertelde ze van de oude traditie, waarbij aftredende ministers in de Hofvijver gedumpt worden. (Met een steen om hun nek, dacht ik er bij). Soms wens ik dat mijn verzinsels op waarheid berusten.


Dinsdag 16 IV 2002 (Adriaan)

Op een dag als vandaag mis ik mijn vader - hij is dit jaar dertien jaar dood - nog meer dan op andere dagen. Een kabinetscrisis, hij zou ervan smullen. Want we hebben het samen gezien: vrijdag 14 oktober 1966, de Nacht van Schmelzer. Een kabinetscrisis die live op de tv werd uitgezonden, dat hadden we nog nooit meegemaakt. De KVP-fractie (de Katholieke Volks Partij) liet haar eigen premier vallen. Heerlijk vonden we het.
    Pa is een lange weg gegaan, van braaf katholiek tot socialist. Het zijn zijn kinderen geweest, vooral zijn zoons, die hem vooruit hebben getrokken. Dit was mijn jeugd: iedere zondagmiddag - we aten steevast soep - moest het stil zijn in de huiskamer, want pa wilde naar G.B.J. Hilterman luisteren. `De toestand in de wereld'. Rare rechtse praatjes van een betweter. Later heeft hij wel tegen me gezegd: wat was ik dom in die tijd. Nee pa, dat had niets met domheid te maken.
    Het kabinet van toen stond onder leiding van de katholiek Cals. De fractie-voorzitter van de katholieken was Norbert `de teckel' Schmelzer. We dachten toen: wat een matennaaier. Dat denk ik nog steeds, maar zijn geëikel heeft wel gezorgd voor een verschuiving in de Nederlandse politiek. Katholieken die zich genaaid voelden richten de PPR op (later opgegaan in Groen Slinks) en (1966!) de links-liberalen verenigden zich in D'66.
    Ach, ik weet zeker dat je deze crisis graag had willen meemaken, maar Pim Fortuyn en Leefbaar Nederland: wees blij dat het je bespaard is gebleven.


Maandag 15 IV 2002 (Harry)

Mijn opa was fout in de tweede wereldoorlog, hij werd in 1942 gemeentesecretaris bij de Gemeente Utrecht. Hij was geen lid van de NSB, hij gaf geen mensen aan. Maar hij zat er bij en keek ernaar hoe de Joden werden afgevoerd. Hij tekende documenten, die nooit geschreven hadden mogen worden. Hij nam de baan aan om zijn gezin van de armoede te redden en omdat hij geen held was. Hij maakte geen beleid, maar ook geen bezwaar. Hij voerde slechts de regels uit. Na de oorlog eindigde hij in een concentratiekamp voor foute Nederlanders.

De gemeente Den Haag zet mensen uit hun huis, zonder een alternatief te bieden. Officieel moeten deze mensen terug naar het land waar ze vandaan komen, maar in de praktijk is het onmogelijk omdat de landen waar ze vandaan komen algemeen als onveilig worden gezien Irak, Sudan, Somalië sommige landen zijn zelfs zo goed als onbereikbaar. Bijv. omdat we boven Irak in de VN een No Fly zone hebben ingesteld.
    Maar Deetman, Den Haags hoogste ambtenaar denkt daar niet over na. Hij verschuilt zich achter regels, die de arme man wel moet uitvoeren. Dat hij zou kunnen zeggen dat de politie wel andere prioriteiten heeft dan arme mensen uit hun huis zetten, komt niet bij hem op. Hij zou zijn rug kunnen rechten en de woede die hij nu op demonstranten richt beter kunnen richten op de dwazen van Paars die deze absurde regels bedacht hebben.

Ik denk niet dat mensen als Deetman lid zouden zijn geworden van de NSB. Maar of hij geweigerd had mee te werken aan het uitvoeren van de regels, dat is de vraag. Want zelfs nu hij geen rekening hoeft te houden met de dreiging, die mijn opa bij werkweigering boven het hoofd hing, doet hij niets. Deetman heeft genoeg schaapjes op het droge, hij riskeert hooguit een conflict met een minister en toch laat hij mensen op straat zetten. Mensen die het geweld in eigen land ontvlucht zijn, worden bij het grof vuil gezet.
    Twee dingen zijn zeker: Deetman is geen held en hij zal niet eindigen in een concentratiekamp voor foute Nederlanders, maar of hij een beter mens is dan mijn opa. Ik waag het te betwijfelen.


Zondag 14 IV 2002 (Vera Vamp & Ray Anderlicht - Rotterdam)

(Bij de Kinky kapper)
Roy Anderlicht: Heb ik een dikke onderlip?
Vera Vamp: Je hebt altijd een dikke onderlip.
RA: Hè nee Vera, doe niet zo flauw. Ik bedoel: dikker dan anders?
VV: Meuh... Wat is er gebeurd dan?
RA: Ik heb een bal in mijn gezicht gehad.
VV: Een bal in je gezicht? Daar ga je toch ook niet op staan wachten!
RA: Met voetballen kan je er op wachten... Ik zag hem zo aankomen... Recht op me af, het leek net een film. Maar ik kon er mooi niks meer aan doen.
VV: Nou, je neus staat scheef.
RA: Dat is gemeen. Dat staat ie altijd al. Ik zeg tegen jou toch ook niet dat je lelijke voeten hebt?
VV: Heb ik lelijke voeten dan?
RA: Je hebt scheve tenen. Vooral de kleintjes staan er belabberd bij.
VV: Jezus Roy, wat ben jij toch snel op je tenen getrapt! Hoef je de mijne niet meteen af te kraken.
RA: Kijk, als jij lullig doet dan kan ik dat ook. Heb je de Party al uit?
VV: Nee lul. En laat die kuif van je maar rechterop zetten. Dat compenseert meteen die dikke onderlip!


door naar week 18/19 / terug naar week 14/15 / inleiding