MAX LEROU
Terug naar: inleiding
Meer, veel meer van Max Lerou op powerpainter.org/dutch.poetry/max.lerou
duister is de dood
(maart 2004)
de dood is een duitser
elke dag (zolang ik leef)
elke dag (leef ik zo lang)
wijs ik hem
weg weg weg
oost west
as best
mirjam is dood
(aug 2003)
het is druk vandaag
ook in mijn hoofd
een komen en gaan
van kleuren en klanken
jankende mensen
huil ik mee
traan voor traan
jouw lach luister ik
schaterend ook wanneer
mijn hand zich uitstrekt
onzeker jouw pijn
open de aarde
turqoise nestelt
zich waar straks jouw hart
jij zei tegen mij
als je mij wilt helpen
help dan jezelf
zoals ik de liefde
een dikke zweter
(nov 2004)
een dooie roker steekt
niet op stookt geen onrust
zijn vlees vreet vuur
dan pas
is as
(dan pas is de zak
in as)
geintje
(jan 2005)
zij zaten aan
het nagerecht
waarin nu
vers gesneden
van elk
een lange vinger
op reis
verlangen en
nieuwsgier
voor de bangen
plaats rust
oriental scars (for sjaak bral)
(18 V 2002)
son of chainsaw is doing
bangkok by night
in shorts without shirt he's
such a sorry sight
he came for music, money
fame and then some
but right now he's horny
desperate to come
sonny's eyes getting misty
his vision all blurred
chain's upstairs with floorshow
cum all over his shirt
can't stop pussypeeping
as guzzling mekong
while the ladies play
a different kind of ping-pong
son of chainsaw wakes up
in quite an eerie soi
doesn't know where he is
and if she was a boy
poor soc's getting scared
yells for a tuk-tuk
his mind screamin' aids
shanker-shanker shook-shook
meanwhile in crowsnest
down sukhumvit road
atom heart's mother shoots
his sorry little load
while the creepy old bastard
is doing his maid
chainsaw howls for never
again shall he get laid
the mother is a mystery
in his own right
word has it he's offspring
from jeckyll and hyde
he made his home in bangkok
like a mole in club med
little sunlight ever shone
on the dirty old cat
son of chainsaw crawls
into atom heart's lair
tells mother he's screwed
but doesn't know where
soc whimpers and whines
that he really needs to know
when those bloody symptoms
of cowboy sore boy gonna show
mother's just laughing as
they head for the bars
says he too has got his
deal of oriental scars
lifes mystery's complex
and chaos the rule
atom's heartbeat could
change weather in kabul
it takes at least ten or
maybe twenty saengtips
sweet smoke like dutch
skies escaping their lips
they record the amplified
heartbeat of each
as it ripples the sand
at a faraway beach
with identities twisted
and an overcast mind
they think son of sjaak
is left way behind
forgotten are patpong drip
and terminal termea leak
as reality slips the door
to play hide and seek
so soc and mother think
they can make it together
dressed up in python boots
and camouflage leather
but life's much harder
than sonny's sore dick
in the end it was the son
of sjaak doing the trick
Broedertwist
(18 V 2002)
In Den Haag doet sinds gisteren een hardnekkig gerucht de ronde. Met de woorden 'we zijn vol' zou Petrus geweigerd hebben Pim F. tot de hemel toe te laten. Hammerstein noemde dat een gotspe, terwijl Spong tegenwierp dat er recentelijk nog een bolletjesslikker was toegelaten. De beide advocaten zouden overwegen God voor het gerecht te slepen.
Kennelijk om te oefenen klagen zij hier op aarde alvast wat gewone stervelingen aan, stervelingen die niet eens konden geloven dat Nederland vol is. Schrijvers, journalisten, politici, makers van web-sites en verder iedereen die ooit gesuggereerd heeft dat Pim F. fout was na de oorlog, hangt nu een proces boven het hoofd.
Ik hoop zo dat ik daar bij ben. Morgen stuur ik de heren alles dat ik ooit over Pim F. schreef, inclusief mijn bijdrage van 4 nov 2001 op deze web-site.
De uitslag van de verkiezingen heeft toch bewezen dat voor heel veel Nederlanders het zwarte hemd nader is dan de rok? Bijna 70% van de kiezers bracht een stem uit op een partij die de ideeën van Pim F. allang tot hun gedachtengoed rekenden. Met Janmaat willen ze niet vergeleken worden. Toen Jan Mulder in Villa BVD aan Ed Nijpels vroeg wat nu eigenlijk het verschil is tussen de VVD en Janmaat, antwoordde Nijpels: 'Janmaat discrimineerde dag en nacht.' Need I say more?
Overigens viste Pim F. niet in dezelfde vijver als Janmaat. Hij verkeerde in heel andere kringen, zoals die van de Nederlandse Vereniging van Makelaars. Die voerden ooit een campagne met de slogan: 'Wij geven leven de ruimte.'
Pim F. eiste Lebensraum. Niet voor Yasser en Yomna en ook niet voor Bep en Bertus, nee, eerst kwamen Jan-Jaap en Jacobine aan de beurt, zo'n stel waarmee banken en beleggingsfondsen geen raad weten, omdat ze slechts tussen de 5 ton en 1 miljoen bezitten. De 'bijna rijken', tussen laken en servet.
De honderden mensen die zich dagelijks voor het huis van F. verzamelden, trokken zich daar kennelijk niets van aan, zij plengden krokodillentranen. Daar heb ik sowieso niets van begrepen... van die tranen. Ik heb die man nooit gekend, het was mijn vader niet, noch mijn broer of ander dierbaar familielid. Zeker niet mijn vriend. Op tranen moet je zuinig zijn, die mag je niet plengen voor een man die het zaaien van haat zo ongeveer heeft uitgevonden.
Ben ik nu blij dat F. dood is? Voel ik klammheimliche Freude, zoals half links Europa die voelde toen Hans Martin Schleyer werd gelikwideerd? Technisch niet. Pim F. wilde kapitein worden van een baggerschip vol opportunisten die elders niet aan de bak kwamen. Met het oranje blanje blue in top dacht hij de haven van de democratie binnen te varen. Het schip heeft het gehaald, de kapitein oreert aan de hemelpoort en ik... ik houd mijn hart vast. Dat heeft te maken met een anekdote die al sinds enige tijd in beperkte kring de ronde doet.
Mat Herben, duidelijk nerveus nu hij zo'n grote verantwoordelijkheid op zijn schouders gelegd weet, schijnt contact gezocht te hebben met Jan Nagel. Herben zou aan Nagel hebben bekend dat hij niet wist wat hij aan moest met zoveel spreekwoordelijke randdebielen in de kamer. Nagel, ook de rotste niet, schijnt met hem afgesproken te hebben elkaar die avond nog in Nieuwspoort te ontmoeten. Dat moet waar zijn, want daar komt het volgende verhaal vandaan.
Herben had zich al wat moed ingedronken toen Nagel naast hem aan de bar schoof. Herben stak meteen van wal. 'Beste Jan, ik weet dat jij je uit Leefbaar Nederland hebt teruggetrokken, zou je niet willen overwegen je bij ons aan te sluiten? Sans rancune?'
'Nee,' zei Jan, 'daar kan geen sprake van zijn, de teerling is al lang geleden geworpen.'
'Maar Jan,' lamenteerde Herben, 'vertel me dan tenminste hoe ik mijn mensen voorbereid op het werk in de kamer.'
'Oke,' zei Jan, altijd in voor een geintje, 'ik geef je een tip. Je maakt mensen slimmer door ze af en toe een raadsel voor te leggen. Let op, ik geef je een voorbeeld.'
Jan Nagel keek om zich heen en ontdekte Ferry Mingelen aan de bar.
'Ferry kom eens hier, ik wil je wat vragen.'
Ferry, een en al beminnelijkheid, gaf gehoor aan het verzoek en schoof aan.
'Let op Ferry, een moeilijke: het is niet je broer, toch is het de zoon van je vader. Wie is dat?'
'Maar Jan,' zie Ferry, 'dat is toch makkelijk, dat ben ik.'
Mat Herben was zwaar onder de indruk. De volgende dag, tijdens de fractievergadering, stelde hij Varela, zijn tweede man, op de proef: 'Het is niet je broer, maar toch een zoon van je vader. Wie is dat?'
'Jezus Mat, dat is een lastige,' zei Varela. 'Laat me daar een nachtje over slapen.'
Die avond zat Varela in de zenuwen, hij kwam er niet uit. Ten einde raad belde hij Ferry Hogendijk. 'Ferry, jij hebt zo veel ervaring, weet jij de oplossing van dit moeilijke raadsel: het is niet je broer, maar toch is het een zoon van je vader. Rara wie is het?'
'Maar jongen, dat is toch simpel,' zei Ferry, die vroeger natuurlijk wel naar Walden en Muiselaar had gekeken. 'Die persoon ben ik.'
Vol zelfvertrouwen liep Varela de volgende ochtend de fractiekamer binnen. 'Mat, het antwoord op jouw raadsel was eigenlijk vrij simpel. Het is Ferry Hogendijk.'
'Nee imbiciel,' schreeuwde Herben, 'het is Ferry Mingelen.'
Een broedertwist was geboren.
Johan
Terwijl Rudi Dutschke als balling in Denemarken op kerstavond ‘79 alsnog stierf als gevolg van een lafhartige aanslag elf jaar eerder, stond ‘Johan' met kloppend hart te wachten tot hij de grens met Duitsland kon oversteken.
Johan kwam uit Praag waar hij een bezoek had gebracht aan Omnipol, ogenschijnlijk een speciaalzaak voor Boheems kristal, in werkelijkheid een kantoor van de Tsjechische geheime dienst.
In Den Haag was stadsguerilla Johan in contact gekomen met een ex-officier van de Poolse inlichtingendienst, die daar ten tijde van dit verhaal in de binnenstad een restaurant bezat. Diens reputatie, zo had de Pool hem verzekerd, zou voor Johan alle deuren bij Omnipol openen.
In moeizaam Engels, de Tsjechen weigerden categorisch in het Duits te communiceren, baande Johan zich een weg door de zinnen, die hij de avond tevoren op zijn hotelkamer had gerepeteerd. Nauwelijks had hij uitgelegd hoe hij wist dat hier zaken werden gedaan die, anders dan de producten in de etalage suggereerden, het daglicht niet verdroegen, of hem werd gedecideerd verzocht op te zouten: ‘We suggest you go to Khadaffi!'
In Tripoli kwam Johan nooit terecht, hij ging naar India, waar hij 15 jaar onder een Banyan-boom heeft nagedacht.
Het geluid van een machinegeweer komt nu van zijn oude schrijfmachine. De mars van Dutschke duurt Johan nog immer te lang; met woorden hoopt hij daden te voorkomen.
DE LEEK (Gastbal Tour 2004 - 21 juli)
Wat beweegt twee intelligente mannen een zomermaand lang roerloos voor de treurbuis op de bank te gaan liggen wachten op een uitslag die tevoren vaststaat?
Bezorgd schoof ik voor een week aan, een lijstje nummers van telefonische hulpdiensten onder handbereik (wat is er trouwens geworden van Correlatie?). Ik viel met mijn neus in de dope. Een van die waanzinnigen, nu heb ik het over de hardfietsers, was betrapt op het gebruik van methadon. Uit alle giften die mensen die de natuur een handje helpen te bieden hebben, koos hij een nep opiaat.
Pour les innocents: een voorbeeld van het effect van opiaten. In Den Haag leefde ooit een prachtvrouw met een gewoonte. Ze kon ongelooflijk lekker pijpen. Het is dat haar vader nog leeft, anders zou ik hier zomaar verhalen van al die keren dat ik pardoes haar ogen dicht spoot. Een enkele keer begon ik tegen beter weten in over haar spuitgedrag. Tot ze me uitdaagde met een 'je weet niet waarover je lult' en ik een beetje bruin chineesde. Zeker een uur heeft ze mijn pik in haar heerlijke mond gehouden. Niets. Hij werd zelfs niet eens een beetje verkouden.
Een dag later horen we dat de methadon in een voedingssupplement zat. 'Opgelopen' in de soepbus? De Tour lijkt een perfecte afspiegeling van de alledaagse werkelijkheid.
'Knaven en Moerenhout werken eigenlijk alleen maar', hoor ik een van de verslaggevers verklaren waarom hun plaats in het klassement er niet toe doet. En Armstrong? Die wordt in een fauteuil naar Parijs gebracht. (Nieuwste rap van DHC: 'He Lance mijn armen zijn sterk/ik droeg je naar de top, dat was mijn werk/nu draag ik je nog een keer/naar je zerk achter de kerk!')
De dertiende juli blijkt dan zogenaamd de 'macht van het peloton'; twee diktongen rijden zowat vanaf de start keihard voor het peloton uit, tot ze zelfs op ruim tien minuten voorsprong komen. Hersendood van huis uit of diktong van het ouwehoeren? Ik gok op allebei. Want degene die ging winnen... die won niet. Met de meet nog niet eens in zicht keek hij alom. En doet dat nu nog, in wrok. Waarom al die moeite, er schijnen ook busjes naar boven te rijden.
Toeval is kosmische poëzie. Daarmee verklaren wij schitterende gebeurtenissen als die 2-2 van Zweden en Denemarken. Of de etappezege van Virenque (uitspreken Firak!) op wat we maar voor het gemak Frankrijks Koninginnedag noemen.
Kijk ik volgend jaar weer? Ik weet het niet. Tot nu toe vond ik het niet veel soeps. En wat wielrennen met 'vals plat' te maken heeft begrijp ik al helemaal niet. Dat is toch een obscuur dialect dat uitsluitend door weekend Hagenezen wordt gesproken.
Zou de Baskische taal tot het 'vals plat' worden gerekend?
Je moet maar durven.
Meer, veel meer van Max Lerou op powerpainter.org/dutch.poetry/max.lerou
terug naar: inleiding