Hendrix in Holland

"Documentaire over ontmoeting Deelder en Jimi Hendrix".


Gitaarlegende Jimi Hendrix heeft twee keer opgetreden in Nederland, één concert was in 1967 in de
oude Ahoy in Rotterdam. Na dat optreden ontmoette Hendrix en Jules Deelder elkaar en hebben een
avond doorgebracht. De Rotterdamse documentaire makers Thorvald Kleve en Jeroen Kostense hebben de
ontmoeting tussen Hendrix en Deelder gereconstrueerd in een film.
Maar wat blijkt, er zitten nogal wat vaagheden in Deelders verhaal.


JIMI HENDRIX VERSUS JULES DEELDER.
[Dit is een verslag van de eerste publieke voorstelling van de documentaire op 27 augustus 2004].

"Ik heb h'm gekend. Jullie lekker niet!" Jules staat op in de kleine bioscoopzaal van de
Lantaarn/Venster bioscoop.
Gelach vanuit de zaal.
De aftiteling van de personen die aan de documentaire Mind & Fancy mee werkten komen langs.
Zo ook die van Bart.
Vanwege sommige foto's waar dhr. Hendrix op staat.
Deelder is in zijn nopjes.
Een, in mijn ogen althans, afstandelijke man die met zijn neus teveel in de coke heeft gelegen.
Hij heeft het verdikkeme wel voor elkaar.
Een film van een uur waar het allemaal draait om de vraag waar sliep Jimi? Nadat hij twee keer
achter elkaar optrad in ons Kikkerlandje.
De nachtdominee houdt vol dat hij bij hem en Rosalie verbleef in Deelder's huis.
De rest verklaart hem voor leugenaar. De zaal is klein.
Gaan honderd man in.
De hele film draait om Jules en dat is raar.
Jules die de godganse film zoekt naar een papiertje waar de virtuoos iets voor hem opschreef.
Alles heeft Jules bewaard.
Alles.
Hele kasten vol.
Maar dat verdomde briefje van Jimi is pleite.
Vreemd dat er ook geen foto is gemaakt van hen beiden.
"Dat beveilig je toch met je leven zo'n briefje?" merkt Bart op.
Maar nee Jules niet.

"Vijfentwintig jaar de kans om dat rottige briefje te bewaren.
Doet 'ie het niet" merkt Bart nogmaals op.
Maar die man was zo stoned als een garnaal.
Die zoekt en zoekt in alle hoeken en onderwijl interviewt Jeroen Kostense andere partijen die allen
beweren dat zijzelf Jimi naar Nederland haalden.
De één geloofd de ander niet en daarbij kraakt menigeen ook Jules af.
"Nou daar klopt niks van.
Heb Jules niet gezien op de Hippy Happy Beurs" zegt iemand in de film droog.
"Klootzak" klinkt het vanuit de zaal.
Drie keer raden wie dat zegt! Jeroen zelf is ook niet overtuigd van het feit dat Jimi bij Deelder sliep die nacht.
"Vraag het maar aan Rosalie" zegt Deelder droog.
Maar dank je de koekoek dat was zijn verloofde in die tijd.
Die houdt hem wel het hand boven het hoofd.
Toch geloof ik het ergens wel.
Althans het kan dat hij ff een paar uurtjes in zijn huis aanwezig was.
Alleen mis ik iets persoonlijks over dhr. Hendrix himself.
Het draait louter om dat nachtviezertje.
Die Dracula.
De muziek van de gitaarheld klinkt me goed in de oren.
Niet alle nummers ken ik. Wat was die man zijn tijd toch ver vooruit.
Verbazingwekkend. Kon met gemak muziek uit deze tijd zijn.

We zijn uitgenodigd door Jeroen (stads tv) om naar Rotterdam te komen om deze film te bekijken.
Naast Deelder is Loes Luca ook aanwezig.
Sta aan de tap en Loes komt erbij staan.
Ook zij heeft een houten bek.
"Die schoenen heb ik ook. Alleen dat bandje niet dat er omheen zit".
Ik priem het bandje aan op haar schoen.
Gewoon enthousiast en zonder erbij na te denken. "Gaaf he?! Ja, ze zijn tweedehands.
Negen euro! Net zoals dit jasje tweedehands is.
Negenentwintig euro!" zegt ze open tegen me.
Van rijke dames overgekocht die hun kleding niet meer willen.
Lekker goedkoop.
Leuk die kansjes.
Daar houdt ik van". Leuk mens. Lekker spontaan.
De barman vraagt wat ze wil drinken. "Zij was eerder" zegt ze.
Ik begin haar steeds toffer te vinden.
De barman helpt mij verder, na haar opmerking.
"Het gevolg zit weer bij Jules" zegt Bart. "Ik heb er zo'n hekel aan aan die poeha".
"Ach laat ze maar" zeg ik.

In de namiddag kwamen we aan hier in R'dam en zetten de auto op de Nieuwe Binnenweg en
liepen naar de Eend.
Zowaar het bestond nog. Biefstuk, gebakken aardappels en rode kool.
Bart dit alles ook maar dan in plaats van rode kool tuinbonen.
Ik wist werkelijk waar niet dat hij dat lust.
Hij krijgt het nooit van me want ik vind het zo smerig.
Grote borden met voedsel krijgen we zoals we gewend zijn van deze zaak.
Met ook als vanzelfsprekendheid hier slasliertjes met dressing.
De rode kool is met kaneel erin. Smaakt goed.
Een lust voor het oog dat bord.
Alleen de biefstuk is wel erg rood aan de binnenkant.
Hij is superdik. Bart laat hem voor ons beiden nog eens bakken.
Als we weer in de auto terug rijden naar huis merk ik op "Wat is nou the fucking point?
Wat maakt het uit waar hij sliep in die nacht? Wat doet het er toe?"
We zijn het er samen over eens wat een heisa dit is om niks.
"In een oud interview van de Muziek Express zei Jules dat Jimi iets schreef ter afscheid op zijn houten tafel.
Nu ineens is het een papiertje geworden." Ook dat is vaag.
Ik blik terug en mijn gedachten dwalen af naar de bioscoopzaal.
Daar zegt Deelder's vriendin na afloop tegen de bioscoopgangers "het briefje is inmiddels gevonden hoor!"
Dat Jules dan meteen het vermaledijde briefje meeneemt naar deze happening en daarmee al wapperend
naar het publiek toe toch zijn gram kan halen? Zodat de scene voor altijd moet zwijgen?
Nee daar komt hij niet op.


Terug naar Hendrix in Holland pagina.

© Bendrix.