Hendrix in Holland

Deze pagina is samengesteld uit verhalen van personen die bij de Hippy Happy Beurs voor Tieners en Twens zijn geweest.
In een beknopte beschijving uit de emails die zij mij gestuurd hebben zijn de onderstaande verhalen samengesteld.


Ren Porlietje:
Deze week door de media werd ik weer geconfronteerd met de Hippy Happy Beurs in Rotterdam.
Dit omdat het 40 jaar geleden was dat de Beurs gehouden werd.
Ik ben er zeker geweest en heb diep in de krochten van mijn geheugen moeten graven.
Ik heb zeker het optreden van Tomorrow bijgewoond.
De zanger Keith West had toen solo een erg grote hit met Excerpt from a teenage opera.
Dat nummer zong hij zeker niet en ik weet dat dit een grote teleurstelling bij het publiek was.
Wat ik mij er wel kan herinneren is dat de groep Tomorrow het toen redelijk bekende nummer My white bicycle wel op het programma had staan.
Actueel omdat nummer betrekking had op het witte fietsen plan van de provo`s in Amsterdam.
Ook herinner ik mij the Soft Machine. Ze hadden toen een redelijk bekende single. Ook dat speelden zij niet.
Het optreden van Soft Machine was wat ik mij kan herinneren een jazzy achtige jam sessie.
Ook op andere dagen ben ik langs geweest, maar dat heeft niet veel indruk op mij gemaakt.
Het was nogal rommelig en ongeorganiseerd.
Er was zeker geen sprake van erg veel enthousiasme bij de bezoekers.
Gelaten werd alles bekeken en aangehoord.

Volgens mij was in de zomer van 1967 ook het Kralingen pop festival.
Daar ben ik ook geweest en eigenlijk was de sfeer daar het zelfde als tijdens de Hippy Happy Beurs.
Je was er, hoorde het aan en dat was het.
Ik kan me nog herinneren dat de Byrds, die ook tijdens Kralingen optraden, nog een extra concert gaven in De Doelenconcert zaal.
Ook daar ben ik geweest.

Zeker het jaar 1967 was op aller popgebied in Rotterdam memorabel.
Maar eerlijk gezegd raak ik er nu opgewonder van dan toen.
De lijst van de sixties bands is heel erg memorabel en ik luister nog steeds met zeer veel plezier naar hun muziek.

Met vriendelijke groet, Ren

Guus Reijndorp:
Jimi Hendrix 40 jaar geleden in Rotterdam.
Kan het me nog [niet alles in detail] als de dag van gisteren herinneren.
We gingen vaak naar de Marathon in Den Haag.
De originele, aan de Savornin Lohmanlaan.
Jimi Hendrix zou komen in Rotterdam en als fan, want dat was je toch wel als gitaarliefhebber, wilde je
daar natuurlijk bij zijn want hij had tenslotte Jeff Beck van de troon gestoten.
Clapton niet want die zat eigenlijk een niveau lager.

Muziek Express zocht voor het concert " ordebewaarders", dus dit was de kans er gratis in te komen.
Frits Al van de Marathon regelde dit.
Dus op 10 november 1967 's avonds met een paar vrienden met een gele band om de bovenarm in de bus naar Rotterdam.
In 1e instantie werd ik uitgekozen om buiten de wacht te houden maar dat was natuurlijk niet de bedoeling want het gebeurde allemaal binnen.
Ik met een smoes naar binnen en dat was precies op het juiste moment omdat Hendrix zou arriveren.
Een oude vriend ( Peter Kroon ) en ik werden uitgekozen om de wacht te houden bij Jimi's kleedkamer.

Van een kleedkamer moet je je niet te veel voorstellen.
Het was een afgescheidde ruimte van spaanplaat, van ik schat 4 x 3 meter, links achter het podium naast de trap
met links en achterin een tafel langs de wand.
Het was even wachten en ja hoor ineens kwam Jimi aan lopen "in burger" met een lange jas aan.

Iemand riep "Hey Jimi", maar hij reageerde niet en bleef even staan kijken bij de auto van Frits Al , een lichtblauwe
Matra Bonnet die naast de kleedkamer geparkeerd stond.
Hendrix ging de kleedkamer binnen en even later kwamen ook Mitch Mitchel en Noel Redding en wij in de deuropening staan en
maar kijken, en maar kijken en maar kijken.
Het was of ze van een andere wereld kwamen, zeer professioneel vergeleken met onze toendertijd provinciaal aandoende beatmuziek cultuur.
Het enige redelijke wat wij hadden waren de Motions.(vond ik)

Zover ik me kan herinneren had Hendrix 2 Stratocasters bij zich.
Ze zagen er "zeer gebruikt " uit.
Zonde die mooie Fenders zo afgeracht te zien, vond ik toen.
Volgens foto's had hij ook z'n Flying Vee bij zich, maar dat kan ik me niet meer herinneren.

Het was een komen en gaan van mensen. Ik kan me nog herinneren dat ik gezien heb :
- Daddy's Act (of was het alleen de sologitarist ? ) die met Hendrix op de foto gingen.
- Ik vraag me af of die fotograaf Rob Bosboom was.
- Wij wilden ook met Hendrix op de foto maar dat werd geweigerd door de fotograaf.
- In de negentiger jaren ben ik in de Kunsthal in Rottterdam geweest waar een tentoonstelling was van foto's die die avond genomen zijn.
- In de krant stond dat negatieven waren gevonden op zolder.
- Een jongen van een Leids lyceum ( denk ik ) die Hendrix voor het schoolblad een kort interview mocht afnemen .
- Een van de vragen was: "What do you think of George Harrison?" Antwoord: "He's OK"
- Frans Krassenburg liep er ook rond.
- Hij was geloof ik de aanspreekpersoon voor Hendrix.
- Er hing een magere man rond in een lange leren jas met een enorme bos krullend haar en ik dacht een snor.
- Hij zat ook in het publiek tijdens het Hoepla concert op TV. ( schandalig dat die opnames nooit getaped zijn of ooit gewist )
- Hij maakte nog een opmerking of de papagaai afgedekt was toen Hendrix met hem mee zou gaan.
- Ik had geen idee wat hij bedoelde en ik weet het nog steeds niet.
- De man was naar later bleek Jules Deelder.

Het was dus een in- en uitgaan van mensen, maar Hendrix hield zich behoorlijk op de achtergrond en een woord met hem wisselen was haast
niet mogelijk door de drukte of omdat hij er gewoon niet op reageerde.

Hij wilde in iedergeval zijn privacy hebben voor het omkleden voor het concert, dus moest de deur dicht voor een
minuut of 10 en stonden wij buiten.
Het concert stond op beginnen en ze moesten de gitaren nog stemmen.
Hendrix deed dat met behulp van een stemfluitje en deed ook de bas van Noel Redding.
We vroegen nog wat hij ging spelen en het leek dat dat pas op het laatste moment beslist werd.
Ik vroeg nog of hij "3rd Stone from the Sun" wilde spelen maar hij murmelde iets in de geest van "Ik ken het begin niet meer ".

Van het concert heb ik niet alles gezien maar wel gehoord.
Wat we zagen was van zeer dicht bij.
We gingen om beurten de trap op om vanaf het podium te kijken.
Na een paar nummers was er behoefte aan een verfrissing en ik mocht 3 flesjes cola neerzetten op het podium naast Mitch Mitchel.
Dat was voor mij natuurlijk een enorme kick !

Halverwege het concert kwam Hendrix half de trap af (waarschijnlijk omdat Mitch Mitchel een drumsolo gaf of omdat
hij z'n basevel kapot had gedrumd)
In ieder geval was dit m'n kans een paar woorden met hem te wisselen maar er kwam niet veel uit.
Hij had duidelijk meer belangstelling voor andere zaken oftewel totaal geen aandacht voor mij.

Op de Homepage staat dat het niet zeker is of Little Miss Lover gespeeld is.
Volgens mij speelde hij Red House.
Het intro van Burning Of The Midnight Lamp was facinerend wat betreft geluidseffecten die hij kon produceren.
Zeker met de middelen van toen.
Peter heeft nog de plektrum van Hendrix gekregen en een B snaar geloof ik.

Guus Reijndorp
Den Haag
Ik was toen 19 jaar

Leo Bennink:
Heeft Hendrix zien optreden die vrijdag avond, een aantal dagen later op Zondagavond heeft hij ook
The Pink Floyd gezien en met Gerard Romeyn gepraat dat als resultaat had dat hij anderhalve week
later bij The Motions kom beginnen omdat Henk Smitskamp en Robbie van Leeuwen daar weg waren gegaan.

Ed Telder:
Hij was erbij op die vrijdag 10 November 1967, maar is weg gegaan voor dat Jimi Hendrix en zijn Experience
begonnen omdat oorspronkelijk de Kinks zouden optreden en Ed Telder was toen al een Kinks verzamelaar.
Ed Telder heeft het concert van de Pink Floyd gezien.
Ed in zijn eigen woorden:
Mijn verhaal is dat ik naar de Kinks wilde , ze kwamen niet toen ben ik uit frustratie niet naar Jimi Hendrix gegaan.
Ik heb wel een beeld in mijn hoofd hoe Jimi en Mitch en Nol op het podium stonden , maar of ik geweest ben of niet
ik ben er niet zeker meer van.
Jimi stond links, Mitch midden en Nol rechts, klopt dat ?.
Ik ben met Ren Rijneveld wel naar Pink Floyd geweest die toen druk in de weer waren met vloeistofdia-projectie.
De Kinks zijn volgens mij ook de groep met de meest gecancelde optredens (wegens slecht management).

Rene Rijneveld:

[Dit is een vriend van Ed Telder en is ook op die vrijdag avond aanwezig geweest.]
[Hieronder volgt zijn verslag van zijn "Experience" met Jimi Hendrix, Mitch Mitchell en Noel Redding in Ahoy.]

Ik moet eerlijk zijn en je zeggen dat ik na 38 jaar niet veel meer weet over het JH concert in Rotterdam.

Ik weet alleen dat Jimi even met zijn gitaar op zijn rug speelde en volgens mij ook even met zijn tanden.
Ik was ook erg onder de indruk van Mitch Mitchell.
Ik drumde zelf in die tijd en zat ook op drumles, maar Mitch had zo'n unieke eigen stijl.
Jimi speelde uiteraard hoofdzakelijk nummers van de eerste lp en de singles.

Ik zal wel met de brommer of met de tram naar het optreden gegaan zijn en zoals denk ik iedereen, ik besefte niet hoe uniek dit zou worden.
Je dacht (voorzover je dacht) dat deze explosie van unieke creatieve muziek altijd door zou gaan of zelfs beter worden.
Maar helaas het zou snel stoppen.
Ieder keer als ik nu langs die plek rij zeg ik tegen mijn dochter van 13 "Hier heb ik Jimi Hendrix gezien in 1967".
Een keer vergat ik het te zeggen en toen vroeg zij "vergeet je niet wat te zeggen" ?.

Op de maandagavond ben ik met Ed Telder en mijn toenmalige vriendin Saskia van de Korput naar Pink Floyd geweest.
Uiteraard met vloeistofdia's en al.
Ik neem aan dat Syd Barrett er ook bij was.
Ook zij speelden uiteraard alleen nummers van de eerste en misschien ook de tweede lp en dan de singles uit het begin.
Zij waren duidelijk op zoek naar een eigen unieke stijl en dat was anders dan al het andere.

Als je nu tegen iemand zegt dat je in 1967 Jimi Hendrix en Pink Floyd in Rotterdam gezien hebt denken ze dat je staat
te bluffen en niemand gelooft het meer.
Groet, Rene Rijneveld.
[Rene heeft zich zelf op bovenstaande foto herkent, hij is het persoon met zijn jas op zijn rechter schouder.]

Louis Holleman:
Ik ben destijds, 19 jaar oud, naar de Hippy Happy geweest.
Ik was al enige tijd bezeten van de underground movement en de daarbij behorendemuziek, dus eigenlijk was het een must...
Bovendien traden er groepen op die zeer in mijn belangstelling stonden, zoals Pink Floyd en The Soft Machine.
De Floyd had toen net hier zijn 1e LP uitgebracht en dat wilde ik natuurlijk wel eens live zien.
De grap is dat ik sommige dingen helemaal niet in mijn herinnering heb zitten en sommige dingen ook verkeerd.
Mijn herinnering is nl. dat ik vrijdagmiddag daar naartoe ben gegaan en zondag weer naar huis.
Als ik echter de indeling lees op Ben zijn site, dan zou dat helemaal niet hebben gekund.
Maar goed, je wordt ouder papa, en papa is inmiddels 57 jaar (en geen papa)...
Het was natuurlijk toppie om daar met "soortgenoten" rond te waren, met wat voorzichtigheid kon je wel wat blowen en buiten de muziek was er
natuurlijk ook nog wel wat te doen: een standje met engelsen, die o.a. die posters van Hapshash & the Coloured Coat verkochten.
Die waren uitermate populair in undergroundkringen en als arme scholier/student heb ik er eentje gekocht (5 piek????).
Die hangt inmiddels ingelijst in mijn woonkamer en blijkt nu behoorlijk wat euro's waard te zijn.
Die dingen zijn naderhand nog herdrukt ook blijkt nu en dan ben ik toch maar blij dat ik een originele zeefdruk heb :-)
Er was nog veel meer, maar heel veel is uit mijn geheugen weggezakt.
De Pink Floyd deed een optreden met lichteffekten.
Ik vond persoonlijk de muziek wat "rammelen" (leg maar eens uit wat je daarmee bedoelt, maar misschien snap je me), maar ik was
allang blij dat ik ze gezien had.
De Soft Machine weet ik eigenlijk ook niet echt meer, maar ik was niet ontevreden.
Later heb ik ze nog eens gezien, toen speelde ze al veel meer pure jazz (en ook nog maar met een 3-mans formatie).
Al met al een hele leuke ervaring geweest, dat wel.
Louis Holleman.

Tom Visser:
Ik was erbij op vrijdag 10 november 1967: het optreden van Jimi Hendrix.
Met mijn vriendin Inge liep ik hand in hand de Ahoy hal binnen.
Dreunende muziek deed een aanslag op onze oren.
We kwamen in een ruimte met voor het podium samengedrongen mensen.
De stemming was verwachtingsvol. Kijk, Q65!, stootten we elkaar aan en wezen op een groepje langharige jongens in het publiek.
Toen The Motions, het voorprogramma, uitgespeeld waren ging er een siddering door het publiek.
Hij kwam het podium op: het fenomeen. Jimi Hendrix was in Nederland, voor het eerst, in Rotterdam.
Op enkele tientallen meters afstand plugde hij zn gitaar in en maakte de Experience zich gereed.
Kauwgom kauwend begon hij te spelen: Purple Haze, Hey Joe en nog veel meer.
De kauwgom bleef in zn mond, bij het zingen en bij het gitaarspelen achter zn rug en met zn tanden.
Inge was destijds 14 jaar en ik 17.
Het bezoek aan het optreden van Jimi is een hoogtepunt uit onze jeugdherinneringen.
In vergelijk met de verhalen van anderen springen er twee details uit: de kauwgom die het hele concert in Jimis mond bleef
en de aanwezigheid van Q65 in het publiek.

Bij het bekijken van de fotos herken ik op bovenstaande foto Joop Roelofs, gitarist van Q65 (met bril, snor, baard).
Weer een stukje van de puzzel!.
Ik herinner me, dat de zaal zeker niet afgeladen vol was.
Wij kwamen binnen, toen het voorprogramma al gaande was.
Ik herinner me geen grote drukte bij de ingang en toen we de zaal binnenkwamen was er eerst veel lege ruimte, voordat we bij de
samengedromde mensen voor het podium kwamen.
Ook daar was er voldoende ruimte om rond te kunnen lopen, de massa was zeker niet dicht opeengepakt.
Hoewel we dus tamelijk laat binnenkwamen, konden we tot vrij dicht bij het podium komen.
Ik denk dat we er zon 20 meter bij vandaan stonden, aan de linkerkant van de zaal, de kant waar Jimi op het podium stond.

Dat het achteraf zon historisch optreden zou blijken te zijn het enige optreden met publiek van Jimi Hendrix
in Nederland - wist je toen natuurlijk niet.
Achteraf is trouwens de hele lijst van de optredende artiesten tijdens Hippy Happy onwaarschijnlijk goed !.
Je zal toch Jimi Hendrix n Pink Floyd n Soft Machine n de Spencer Davis Group n de hele top van de
Nederlandse popscene in n programma hebben !.
Tom Visser.

Pieter Mark:
Over het concert van Jimi kan ik me nog herinneren dat het erg overweldigend was.
Eerst een heel kneuterig optreden van de Motions met een Boeren blaasorkest, Ik schaamde me eigenlijk een beetje voor Hendrix.
Maar Jimi blies alles en iedereen omver.
Mitch trapte door zijn basdrumvel en gooide dat de zaal in.
Ik denk dat je dat wel van meerdere mensen heb gehoord, ik kan het me in ieder geval nog goed herinneren.
We waren eigenlijk gedurende het hele optreden een beetje van de wereld.
We waren mijn oudste zus en ik, het toeval is dat mijn andere zus er ook was, en die staat op een van de foto's op jou site.
Die had zij zelf nooit gezien,en was er erg blij mee.
Maar een nog groter toeval is dat mijn huidige directeur Wim Van Krimpen is.
Ik werk namelijk op het Gemeentemuseum Den Haag als museumtechnicus.
Geloof het of niet, het is echt waar !.
Het feit dat hij het concert heeft georganiseerd hoor k nog heel vaak.
Ik zou aan hem wel eens kunnen vragen of er opnames zijn van het concert.
Groetjes, Pieter Mark.

Rob Koorn:
Hallo mijn naam is Rob Koorn,
Ik was met een vriend aanwezig in de oude Ahoi bij het concert van Jimi hendrix.
[die 3 acts staan nog op mijn netvlies ,wat raar dat nergens deze combinatie voorkomt op de flyers] volgens mij stonden in het voorprogramma
die avond the Buffoons en ik heb toch ook the Spencer Davis Group gezien allemaal inderdaad op een en het zelfde podium, als ik het wel heb
werd er begonnen met the Buffoons, die hadden het niet makkelijk want het publiek werd er niet erg opgewonden van, veel te zoete close harmony
nummers, het was een genante vertoning, kromme tenenwerk.
zij konden best spelen, maar hoorde die avond daar niet te staan, ik hoor de zanger nog wanhopig het publiek verzoeken niet te fluiten, op
een nette wijze riep hij tot tweemaal toe; niet fluiten ..niet fluiten.
Spencer Davis was goed vond ik, hoewel Steve Winwood er al uit was, er was wel een andere hammond speler, met zo'n mooie houten leslybox.
Stevige rythm & blues met een vleugje jazz, hun hit van dat moment was dacht ik Timeseller, een van hun laatste hits geloof ik,er werd
daarna niet veel meer van hen vernomen, want ja Stevie was toch altijd de sterkste man, de kip met de gouden eieren, absoluut.
En dan Jimi, ja daar kwam ieder voor natuurlijk, die wilden we wel eens zien met zijn tanden gitaar spelend en ook met de gitaar
in zijn nek doorspelend, daar maakte hij natuurlijk wel ontzettend de blits mee, en hard was het ook, maar dat moest ook uiteraard
de hele achterwand vol met Marshall torens, nou ja meer wolkenkrabbers.
Het optreden duurde niet echt lang vond ik, ik denk niet langer dan een minuut of twintig hooguit, en of het een zeer geinspireerde
Jimi was die we te zien kregen, ik kan het me niet meer zo herinneren, dit was denk ik voor hem een routine klusje, het ging toch wel
wat raffelig, niet echt naar de zaal toe, maar dat maakte ons niet uit, dat stond hem wel die houding, later heb ik uit films en docu's
begrepen dit het toch wel een wat verlegen jongen was.
Dat is mijn herinnering aan lang geleden en ik hoop dat u er nog wat aan heeft.
vriendelijke groet Rob.

Jimmy Worung:

Ik was 19 jaar oud, toen ik met een paar vrienden uit Rotterdam Zuid, eigenlijk per ongeluk, naar de Hippie Happy Beurs gingen.
Ja, op die bewuste vrijdagavond.
We hadden dat in de krant gelezen maar vonden het niet interessant (eigenlijk te duur) om daar naar toe te gaan.
Dus zoals altijd, weer naar de stad en rondslenteren.
Totdat iemand van ons zei om toch maar naar die beurs te gaan.
We zijn toen ook naar binnen gegaan. Voor zover ik me kan herinneren was de beurs niet zo geweldig, een paar stands
met kleding en platen en wat huishoudelijke spullen.
De sfeer was wel aardig omdat dat de eerste beurs was voor jongeren.
We hebben niet zo lang door de beurs gelopen toen we ergens in een (volgens mij) hoek een band hoorden spelen.
Het klonk gelijk goed maar we wisten niet wie de band was.
Totdat we dichtbij het podium kwamen en Jimi Hendrix zagen spelen.
Mijn god, heb ik toen moeten denken: wat een geluid en wat een gitarist.
Het was overweldigend.

Toen we voor het podium stonden was er, in mijn herinnering, niet zo veel publiek.
Ik denk zelf een veertigtal mensen, maar de foto's tonen aan dat het er meer waren.
Op de beurs liepen ook de zgn Nederlandse beatsterren, zoals die van Q65.
Een beetje uit de hoogte.
Terwijl we net voor het podium stonden kwam de zanger van Q65, Geer Bielen of zo??, met zijn gevolg.
Hij vooral, stond met open mond naar Jimi Hendrix te kijken.
Prachtig was dat om te zien, en na afloop droop hij met zijn gevolg af met z'n staart tussen zijn benen.

Ik heb dit verhaal zo vaak verteld aan vrienden en kennissen en ook aan mijn kinderen en gelukkig bevestigen nu de foto's
en verhalen van anderen mijn verhaal. Het heeft nu een gezicht gekregen.
Ik heb helaas geen foto's of andere documentatie over dat optreden van Jimi Hendrix of van ons tijdens ons bezoek aan de beurs.

De volgende dag zijn we naar de stad gegaan en hebben een plaat van Jimi Hendrix gekocht.
En heb ik op mijn brommer, een zwarte Puch, op het gele plaatje de naam van Jimi Hendrix geverfd.
Die is er nooit afgegaan.
Tot op heden, ben nu 58 jaar, ben ik een grote fan van Jimi Hendrix.
Ik ben niet zo'n fanaat die alles over hem verzamelt maar 1 ding is cristal clear: hij was (en is) de beste popgitarist ter wereld.
Vraag het maar Eric Clapton die toen hij Jimi Hendrix voor het eerst zag spelen zei dat hij (Clapton) nu echt op gitaarles moest
gaan want dit had hij nog nooit gehoord.

Ik ben in decemer 2006 naar de fototentoonstelling in Rotterdam geweest en zag weer die foto's van zijn optreden in Rotterdam.
Ik kreeg gelijk weer heimwee naar die "goede ouwe" tijd.

Mijn kleinzoon heet Joe, ik denk dat mijn dochter hem deze naam heeft gegeven omdat ik dit nummer vaak thuis heb gedraaid.
Zij heeft dit uiteraard vaak gehoord toen ze nog klein was.

Jimmy Worung
Dordrecht

Nel Verbeek:
Hoi, ook ik ben naar de hippy happy geweest, op zondag 11 november (heel stiekem) samen met mijn vriendin Inge Fokkema.
Een enorme ervaring voor een 16-jarige !.
Ik kan me de affiches e.d. wel herinneren, ik heb nog e.e.a. in mijn agenda geplakt, maar Jimi H. helaas niet Wel heb ik Spencer Davis gezien en de Buffoons.
Ik was en ben nog steeds een grote fan van Stevie Winwood, die zal toen ook nog piepjong zijn geweest.
Ik weet ook nog precies wat ik aanhad die dag.
Helaas hoor je eigenlijk nooit iets over de hippy happy.
Een tijdje geleden hoorde ik er iets over bij het Theater v.h. sentiment.
Ik heb nog om info gevraagd, maar er nooit meer iets op gehoord.

Succes met je speurtocht !.

Nel Verbeek Schoonhoven.

Mary en John Kieboom:
Mary Kieboom.John Kieboom [in het midden met bril].
Hallo Ben.
Wat wij ons nog kunnen herinneren is dat het concert een spektakel was.
Met alle hits en show-acts, de gitaar bespelen met de mond, het rammen van de speakers met zijn gitaar, het op zijn knieen zitten met zijn
gitaar plat op de grond en het bespelen van zijn gitaar uit zijn nek.
Van het voorprogramma herinneren we alleen de boeren blaaskapel de "Blaaspiepers".
Van het optreden van The Motions herinneren we ons niets meer.
Op een van de foto's van jou website kun je ons zelfs zien staan.
Geef je adres dan kan ik nog een kranten knipsel opsturen.

Vr.Gr. Mary en John Kieboom

Herman Ahaus:
Ik was aan de late kant, maakte niet uit want ik kwam alleen voor Jimi, de Motions konden me weinig schelen.
Wel weet ik nog goed dat het oude Ahoy noodgebouw zo vol zat die vrijdagavond dat ik achterin de 'zaal' ben blijven steken.
Het was al heel druk omdat ik laat was, dichter bij het podium kon ik door al die mensen gewoon niet komen.
Jules Deelder's verhaal dat er maar 300 man waren klopt van geen kanten !.
Achterin klonk het allemaal niet fantastisch, maar dat kan ook bijna niet anders met de geluidsinstallaties van toen en de slechte acoustiek van die 'hangar'.
Jammergenoeg besefte ik die avond niet hoe uniek het eigenlijk was omdat Jimi kort daarna zou overlijden en dus nooit meer in ons land zou optreden.
vriendelijke groet,

Herman Ahaus

Gus:
Wat staat me bij;
Dat er eigenlijk zo weinig mensen waren, ik stond vlak voor aan, zeg een 8 a 10 meter afstand van Jimi Hendrix.
Maar ik kon makkelijk een sigaretje opsteken, expres ben ik niet in het midden gaan staan ( ik ben drummer, zou logisch zijn geweest om Mitch Mitchel goed te kunnen zien)
maar daar waar Hendrix speelde.
Een vrij kaal podium, Marshall torens, wat voor drums Mitch op speelde, dat weet ik niet, het was allemaal gehuurd bij Servaas.
Er stond een vrij simpele set en wat me verbaasde maar gelijk ook innam voor me was dat Mitch zich verontschuldigde omdat ie door zn basdrum vel was gegaan.
De soundjongens deden snel hun best om er een nieuw vel op te zetten, Mitch hielp mee.
Gooide het kapotte vel de zaal in waar ik iemand na het concert mee zag weg lopen, ik dacht toen nog "zoiets doe je niet".
Wat moet je nou met een kapot vel, heb je niks aan.
Jimi speelde al z'n hitsongs, ook met z'n tong spelend, (we wisten al dat ie het niet met z'n tanden deed) een goed R & R concert.
En het was zo nieuw allemaal, "black guy, playing guitar, better than anybody else".
Ik was al verkocht, maar toen helemaal.
Aan het eind van z'n concert gooide hij, na er een aantal keer mee geragd te hebben op die Marshalls (die trouwens 2e handsjes waren, dat kon je
duidelijk zien, hoe stom kan je zijn om niet het beste van het beste neer te zetten) z'n gitaar naar achteren die werd opgevangen door iemand.
Waar het publiek op hoopte (ik eigenlijk ook) in de fik steken en a la Pete Townsend er mee rond zwaaiend, kapot gooien....deed ie niet.
Nu achteraf snap ik dat, he loved his guitar.
En natuurlijk money, vermoedelijk betaalde het concert niet zo heel veel.
Als ik jouw foto's zo bekijk, wat waren we toen nog jong, nog lang niet droog achter de oren, hij zong over dingen waar we nooit van gehoord hadden.
Joh, ik was toen 16.
Het voorprogramma van de Motions ? staat me helemaal niet bij.
Vermoedelijk omdat ik te laat binnenkwam, er van uit gaand, de hoofdact begint om zus en zo laat.
Wel een ander (tussendoor) bandje, waar niemand wat aan vond.
Iedereen stond te wachten op Jimi Hendrix Experience.
Gemakkelijk kon ik naar voren komen, zoals gezegd sigaretje, rondom me een halve meter afstand van andere mensen.
Toen ie begon te spelen werd het wel wat drukker voor het podium, maar nog...ik denk dat de zaal hooguit met zo'n 400 a 500 man gevuld was.
Qua kaartverkoop, misschien een dikke zeperd. Wilde wel dat ik dat kaartje nog had trouwens.
Maar helaas, ook geen foto's, vind ik wel heel leuk om te zien op je blog, al die jonge mensen! Zo groen als gras.
En Jimi had toen al de oorlog in Vietnam meegemaakt, acid, heroine.Het enige wat ik toen nog kende was een keer stoned te zijn geweest.
En dat was al heel wat.
Dat moest allemaal zo stiekem toen, Studentensoos Den Haag, waar je iemand trof en ergens buiten op straat een stukje kocht.
In het diepste geniep en zo, Taal en Groenewegen (de narcotica-kit) hielden iedereen in de gaten die naar buiten kwam.
Reden in zo'n lullig Dafje, ik meen groen ook nog.
man oh man.
Bij de Wiener Conditorei ( vlak bij) koffie, met heerlijk gebak eten.
Daar zag je elkaar ook, John Le Grand, en andere musici.
Mensen die op de vrije academie zaten.
Armand Perrenet, (heeft geloof ik nog een keer een bom bij de Amerikaanse ambassade gelegd) uitstekende schilder, die het E.M gebouw
van prachtige schilderingen voorzag, Groep 1850 repeteerde in de E.M., Beer op drums, ik spijbelde toen nogal veel. En zat er dan bij.
Tja, zo'n jong jochie? Niemand maakte zich druk over me. Ik zat daar, klaar! Niks mis mee. En toch, het was een hectische tijd, laat ik het zo zeggen.
Underground.
Terwijl underground? Provo schreeuwde het uit.
In dat licht moet je misschien ook het concert van Jimi Hendrix zien, intelligente song teksten, fabuleus gitaarspel.
De Paganini onder de gitaristen.
Nog kunnen violisten niet na spelen wat Paganini deed op 2 snaren.
In de gevangenis (wat voor reden dan ook waar hij er voor terecht kwam) speelde P. nadat er 2 snaren waren gebroken op z'n viool.
Het lullige is, dat al die lui, Robert Johnson, Billie Holliday, Jimi Hendrix verguisd werden omdat ze iets konden wat een ander niet kon.
Duivelse muziek.
Maar bedenk wel dat ze allemaal heel voorzichtig begonnen zijn.
En nu "All along the Watchtower" keihard gedraaid! van Hendrix, betere versie dan van de componist, to my ears that is.
Ik weet niet of je er wat aan hebt, m'n review.
Noel Redding deed z'n best maar er was geen contact tussen hem en Hendrix, hij speelde mee.
Er was niet dat onderling contact als wat The Cream wel had, Bruce/Baker/Clapton.
The Who... Keith Moon en.....
Voor Jimi Hendrix gold ook, it's lonely at the top.
Z'n studioversie van Star spangled banner, het schijnt dat Redding meer in de kroeg zat dan bij opnames aanwezig zijn.
De hele baspartij van All along heeft ie over gespeeld s'nacht, die van Redding was niet goed.

Oh en wat de nachtburgemeester? zegt of zei "je kon over de hoofden lopen zoveel mensen waren er bij het concert" klingklare nonsens.

Hartelijke groet,
Gus

Bendrix.