Hendrix in Holland

Deze pagina is het verslag van de zussen Willij en Mieke van der Linden, zoals zij de
Hippy Happy Beurs voor Tieners en Twens op 10 November 1967, Oude Ahoy Hallen te Rotterdam hebben ervaren.


Mieke van der Linden [15] Willij van der Linden [16].

Eerst het interview waar de bovenstaande foto bij hoort.
[De interviewster was Hedy d'Ancona, toen werkende voor de VARA].

Hedy d'Ancona:
Deze beurs heet Hippy Happy, vindt U dit hip deze beurs ?.
Willij van der Linden:
Ja vindt ik wel hip ja.
Mieke van der Linden:
Ja vindt ik wel goed.
Hedy d'Ancona:
Wat komt U vanavond doen ?.
Willij van der Linden:
Nauw naar Jimi Hendrix eigenlijk in hoofdzaak.
Mieke van der Linden:
Ja ook Jimi Hendrix.


37 jaar later:
We zijn nu 37 jaar verder in 2004 en met de hulp van Roland Vonk [Radio Rijnmond] heb ik de dames [nu] op dat prachtige internet terug gevonden.
Hieronder volgen de herinneringen van die dagen...........

Willij van der Linden:
Je hebt me helemaal even terug in my happy childhood gebracht.
De bloemetjesjurk, die blauw was met groene blaadjes, witte, rode en gele bloemen had, is natuurlijk weg.
Wij kwamen alleen voor Jimi, dat zei ik tegen Hedy Dáncona.
Kijk kleren of marktkraampjes hoefden wij niet, de kleding die ik destijds maakte was Cool ENOUGH !.
Daarom werden we ook gelijk geinterviewd door haar.
We zagen er heel Engels uit.
Mieke met krullen in het haar gedraaid, waar we eerst bier in deden om de krullen beter te laten
houden en ik mijn haar gestreken met een strijkijzer.
Dat ging zo, dan werd het haar lekker stijl.
Had ik ergens gelezen, dat Cher dat toen ook deed.
Zij interviewde ons de eerste avond gelijk al.
Mieke van der Linden:
Ja, ik hoorde van Loes Luca en Jack Kerklaan dat we in die docu zitten.
Zij hadden mij herkend bij de voorvertoning in Lantaren Venster.
Van de Motions weet ik nix meer, wij kwamen voor Jimi.
Wat ik me nog heel goed kan herinneren van het concert van Jimi Hendrix, was de energie.
Willij van der Linden:
Ja, fantastisch, kan me nog herinneren, dat ik de poster zag op straat van Hippy Happy en dat ik gelijk stof kocht
om er nieuwe dresses voor Mieke en voor mezelf maken.
Naaide me kapot, want we wilden elke dag een nieuwe outfit.
Mijn moeder kookte extra vroeg ivm. de MUSIC, laat naar bed en s'morgens met een zaklantaarn weer huiswerk maken in bed.
Mieke zag er uit als July Driscol en ik was echt een BIRDS.
Mieke van der Linden:
We stonden helemaal vooraan en deze muziek was echt andere koek dan The Motions met Rudy Bennett als de leadsinger.
We dachten dat die wel ok was die band en toen kwam Hendrix op, in betere kleren en waanzinnige muziek.
Wij gingen volledig uit ons dak, alleen noemde je dat niet zo.
Had wel gelijk door dat dit heel erg goed was.
Willij van der Linden:
Kan me nog wel herinneren, dat ik bij Jimi was, de eerste driemansformatie die ik
ooit zag, helemaal gek werd van die kleuren die hij en Noel Redding droegen.
Nog nooit vertoond.
Omdat ik nog klein was en niks kon zien, vroeg ik aan een grote boy of ik op zijn schouders mocht.
Toen ik daarop zat, riep JIMMY, he blond dacht dat ik flauw viel.
Zwaaide en was dagen later nog in trance.
Over the Motions, Wasted Words he, dat was hun hit.
Maar die waren echt suf bij die Britten vergeleken.
Daarom maakte ik na Jimi's concert gelijk weer nieuwe outfits voor Mieke en mezelf.
Helemaal vol inspiratie kwamen we er vandaan.
Ook was Jimi heel blij dat er veel Molukse meisjes vooraan stonden.
Daar riep hij nog wat naar.
De molukkers, die trouwens uit Krimpen a/d Ijssel kwamen, waren altijd op alle goeie concerten aanwezig.
Mieke van der Linden:
Op een bepaald moment was er een vriendinnetje naast ons die we altijd in een club
in het Flevogebouw zagen, flamingo heette die club op zondag.
Daar kwamen ook veel engelse bandjes als de alan bownset etc.
In ieder geval, dat meisje was een ambonese en op een bepaald moment begint
ze enorm te roepen en zwaaien naar Hendrix.
Hij keek op en zag een donker gezicht in een zee van witte kids en lachte naar haar.
Willij van der Linden:
Het was volle bak bij Jimi, geloof me.
Hij at op het laatst zijn gitaar bijna op en speelde met zijn tanden.
Wij werden helemaal gek.
Ze droegen satijnen broekjes, heel strak en glimmend.
Dat was een nieuw fenomeen, die hippie-kleding, fel van kleur.Boa's.
Dat hadden wij Hollanders nog nooit gezien.
Aantal bezoekers ?, 500 man zou kunnen, heb eigenlijk niet op de mensen gelet, het was vol, geloof me.
Mieke van der Linden:
Na een niet heel erg lange set gaat het licht ineens aan en horen we een mevrouw over de p.a. zeggen dat het
concert afgelopen is, Hendrix trekt zich er nix van aan en zegt alleen maar: "I love you too, baby !".
Of hij daarna nog lang heeft doorgespeeld weet ik niet meer.
De daaropvolgende avonden zijn we ook naar Hippy Happy geweest: Soft Machine en
Pink Floyd als ik me niet vergis.
Willij van der Linden:
Weet wel dat Tomorrow een waanzinnig orgeltje of pianootje hadden rechts op het podium.
Met waanzinnige sound.
Soft Machine speelde in het donker.
Heel mysterieus.
Hadden we nog nooit gezien.
Pink Foyd begon, je zag alleen de enorm imposante schaduw (schim) van de bontjas van
Roger, de bassist, erachter een groot wit filmdoek, Set The Controles To The Heart Of The
Sun, geloof ik, krijg het er nog koud van.
Het bleef heel lang donker, met alleen een spot achter dat doek, naar boven gericht.
Hij leek wel op een beer, heel spannend allemaal.
De muziek zwelde aan, er kwam wat licht, de muziek bracht me helemaal in paradise.
Zij vertegenwoordigden meer de ARTscene.
na afloop van het concert, kwam Roger op me af en vroeg naar de toiletten of zoiets, bracht hem
erheen,schrok daarna wel, want hij was mijn held in die tijd.
Geloof dat ook Syd Barreth er toen nog bijzat.
Achter een pianootje.
Moest na de optredens altijd even helemaal bijkomen.

Met hartelijke dank aan Roland Vonk van Radio Rijnmond.
En ook mijn hartelijke dank aan Mieke en Willij van der Linden voor het
delen van hun "Experience" met Jimi Hendrix.

Klik hier om terug te gaan naar Hendrix in Holland pagina.

© Bendrix.